15 Aralık 2017 Cuma

Cesare Pavese / Due

DUE

Uomo e donna si guardano supini nel letto:
i due corpi si stendono grandi e spossati.
L’uomo è immobile, solo la donna respira più a lungo
e ne palpita il molle costato. Le gambe distese
sono scarne e nodose,nell’uomo. Il bisbiglio
della strada coperta di sole è alle imposte.

L’aria pesa impalpabile nella grande penombra
e raggela le gocce di vivo sudore
sulle labbra. Gli sguardi delle teste accostate
sono uguali ma più non ritrovano i corpi
come prima abbracciati. Si sfiorano appena.

Muove un poco le labbra la donna, che tace.
Il respiro che gonfia il costato si ferma
a uno sguardo più lungo dell’uomo. E la donna
volge il viso accostandogli la bocca alla bocca.
Ma lo sguardo dell’uomo non muta nell’ombra.

Gravi e immobili pesano gli occhi negli occhi
al tepore dell’alito che ravviva il sudore
desolati. La donna non muove il suo corpo
molle e vivo. La bocca dell’uomo s’accosta.
Ma l’immobile sguardo non muta nell’ombra.

Cesare Pavese





TWO

Man and woman watch each other lying in bed:
their two bodies stretched out wide and exhausted.
the man is still, only the woman takes long breaths
that quiver her ribs. The legs distended
are bony and knotted in the man's. The whispers
from the sun-covered street are foisted on them.

The air hangs impalpable in the heavy shadow
and freezes the drops of living sweat
on the lips. The gazes from the adjoining heads
are identical, but they no longer find each other's bodies
as when they first embraced. They nearly touch.

The woman's lips move a little, but do not speak.
The breathing that swells the ribs stops
at the longest gaze from the man. The woman
turns her face close to the man's, lips to lips.
But the man's gaze does not change in the shadow.

Heavy and still weigh the eyes within eyes
at the warmth of the breath that revives the sweat,
desolate. The woman does not move her body,
supple and alive. The lips of the man come close
but the still gaze does not change in the shadow.

Cesare Pavese

Translated by Linh Dinh





DOS

Hombre y mujer se miran supinos en el lecho:
ambos cuerpos se extienden grandes y agotados.
Está el hombre inmóvil, tan sólo la mujer respira hondamente
y su blanco costado palpita. Las piernas extendidas
del hombre son enjutas y nudosas. El susurro
de la calle bañada por el sol bulle tras los postigos.

El aire pesa impalpable en la densa penumbra
y congela las gotas de vivo sudor
en los labios. Las miradas de las cabezas arrimadas
son idénticas, pero ya no encuentran los cuerpos
abrazados, como antes. Se rozan apenas.

Mueve algo sus labios la mujer, que calla.
La respiración que la hinca el costado se contiene
ante una mirada más persistente del hombre. La mujer
vuelve el rostro acercando una boca a la otra.
Pero la mirada del hombre no cambia en la sombra.

Graves e inmóviles pesan los ojos en los ojos,
bajo la tibieza del aliento que reaviva el sudor,
desolados. La mujer no mueve su cuerpo
blanco y vivo. La boca del hombre se acerca.
Pero la mirada inmóvil no cambia en la sombra.

Cesare Pavese


Photo by Olga Komarova

6 Kasım 2017 Pazartesi

Cesare Pavese / Dopo

DOPO

La collina è distesa e la pioggia l'impregna in silenzio.

Piove sopra le case: la breve finestra
s'è riempita di un verde più fresco e più nudo.
La compagna era stesa con me: la finestra
era vuota, nessuno guardava, eravamo ben nudi.
Il suo corpo segreto cammina a quest'ora per strada
col suo passo, ma il ritmo è più molle; la pioggia
scende come quel passo, leggera e spossata.
La compagna non vede la nuda collina
assopita nell'umidità: passa in strada
e la gente che l'urta non sa.

Verso sera la collina è percorsa da brani di nebbia,
la finestra ne accoglie anche il fiato. La strada
a quest'ora è deserta; la sola collina
ha una vita remota nel corpo più cupo.
Giacevamo spossati nell'umidità
dei due corpi, ciascuno assopito sull'altro.

Una sera più dolce, di tiepido sole
e di freschi colori, la strada sarebbe una gioia.
E' una gioia passare per strada, godendo
un ricordo del corpo, ma tutto diffuso d'intorno.
Nelle foglie dei viali, nel passo indolente di donne,
nelle voci di tutti, c'è un po' della vita
che i due corpi han scordato ma è pure un miracolo.
E scoprire giù in fondo a una via la collina
tra le case, e guardarla e pensare che insieme
la compagna la guardi dalla breve finestra.

Dentro il buio è affondata la nuda collina
e la pioggia bisbiglia. Non c'è la compagna
che ha portato con sé il corpo dolce e il sorriso.
Ma domani nel cielo lavato dall'alba
la compagna uscirà per le strade, leggera
del suo passo. Potremo incontrarci volendo.

Cesare Pavese - (Lavorare Stanca)





DESPUÉS

Está tendida la colina y la lluvia la embebe en silencio.

Llueve sobre las casas: la angosta ventana
se ha llenado de un verde más fresco y desnudo.
Mi compañera estaba tendida junto a mí: la ventana
estaba vacía, nadie miraba, estábamos desnudos.
En esos momentos su cuerpo secreto camina por la calle
con ese andar suyo, pero el ritmo es más flojo; la lluvia
cae como su andar, ligera y fatigada.
Mi compañera no ve la colina desnuda,
amodorrada en la humedad: transita por la calle
y la gente que topa con ella no lo sabe.

Al atardecer,
la colina está surcada por capas de niebla,
la ventana acoge incluso su vapor. A esta hora,
la calle está desierta; la solitaria colina
tiene una vida remota en el cuerpo más sombrío.
Yacíamos fatigados en la humedad
de los dos cuerpos, cada cual amodorrado sobre el otro.

De hacer una tarde más agradable, con tibio sol
y con frescos colores, la calle sería algo precioso.
Da gusto caminar por la calle, gozando
un recuerdo del cuerpo, pero con todo difuso alrededor.

En las hojas de las alamedas, en el paso indolente de las mujeres,
en las voces de todos, hay parte de la vida
que ambos cuerpos olvidaron, pero que es asimismo un milagro.
Y descubrir, al final de la calle, la colina
entre casas y mirarla y pensar que a mi lado
mi compañera la mira por la angosta ventana.

La desnuda colina se ha hundido en la oscuridad
y la lluvia murmura. No está la compañera
que consigo se llevó el dulce cuerpo y la sonrisa.
Pero mañana, en el cielo lavado del alba,
la compañera saldrá por las calles, ligera
en su andar. Si queremos, podremos encontrarnos.

Cesare Pavese - De “Trabajar cansa”





SONRA

Yağmur sessizce ıslatıyor uzayıp giden tepeyi
Evlerin üstüne yağıyor: daracık pencere
dipdiri, çırılçıplak bir yeşille doldu.
Benimle birlikte uzanmıştı sevgili: pencere boştu,
hiç kimse bakmıyordu, çırılçıplaktık.
Yürüyor şimdi yolda onun gizemli gövdesi
adımlarının yumuşak uyumuyla; yağmur iniyor,
bitkin ve hafif o adımlar gibi.
Görmüyor sevgili, çıplak tepeyi
yağmurun dinginliğindeki; geçiyor yoldan
insanların ona dokunduğunu bilmiyor.

Akşama doğru
soluyuşları duyuluyordu pencerede
tepeyi saran sis bulutlarının. Yol şimdi
bomboş, ıpıssız; yaşanmışlığı var
Kopkoyu gövdesinde bu yalnız tepenin.
Uzanmıştık bitkin, iki gövdenin ıslaklığında
dingin her biri diğerinin üzerinde.

Yolda gezinmek bir sevinçtir
diri renklerin ve ılık güneşin yumuşacık
akşamında tadarak gövdenin
içe yayılmış anılarından birini.

İki gövdenin de unuttuğu arı bir tansık;
yaşam var biraz herkesin sesinde
yollardaki yapraklarda, kadınların uyuşuk adımlarında.
Ve aşağıda bir yolun dibinde bulmak
evlerin arasındaki tepeyi, ve ona bakıp
düşünmek sevgilinin de birlikte baktığını
daracık pencereden.

Karanlığa gömülü çıplak tepe
ve mırıldanan yağmur. Burada değil kendisiyle
birlikte yumuşak gövdesini ve gülümseyişini
götüren sevgili. Ama yarın tan ağarırken
yıkanmış göğün altında yola çıkacak
adımlarının hafifliğinde. Karşılaşabileceğiz, isteyerek.

Cesare Pavese - ("Çalışmak Yorar" adlı kitabından)

İtalyancadan çeviren: Alp Denizaşan


Photo by Olga Komarova

3 Kasım 2017 Cuma

Federico García Lorca / Grito hacia Roma

GRITO HACIA ROMA

(DESDE LA TORRE DEL CHRYSLER BUILDING)

Manzanas levemente heridas
por finos espadines de plata,
nubes rasgadas por una mano de coral
que lleva en el dorso una almendra de fuego,
Peces de arsénico como tiburones,
tiburones como gotas de llanto para cegar una multitud,
rosas que hieren
Y agujas instaladas en los caños de la sangre,
mundos enemigos y amores cubiertos de gusanos
caerán sobre ti. Caerán sobre la gran cúpula
que untan de aceite las lenguas militares
donde un hombre se orina en una deslumbrante paloma
y escupe carbón machacado
rodeado de miles de campanillas.

Porque ya no hay quien reparte el pan ni el vino,
ni quien cultive hierbas en la boca del muerto,
ni quien abra los linos del reposo,
ni quien llore por las heridas de los elegantes.
No hay más que un millón de herreros
forjando cadenas para los niños que han de venir.
No hay más que un millón de carpinteros
que hacen ataúdes sin cruz.
No hay más que un gentío de lamentos
que se abren las ropas en espera de la bala.
El hombre que desprecia la paloma debía hablar,
debía gritar desnudo entre las columnas,
y ponerse una inyección para adquirir la lepra
y llorar un llanto tan terrible
que disolviera sus anillos y sus teléfonos de diamante.
Pero el hombre vestido de blanco
ignora el misterio de la espiga,
ignora el gemido de la parturienta,
ignora que Cristo puede dar agua todavía,
ignora que la moneda quema el beso de prodigio
y da la sangre del cordero al pico idiota del faisán.

Los maestros enseñan a los niños
una luz maravillosa que viene del monte;
pero lo que llega es una reunión de cloacas
donde gritan las oscuras ninfas del cólera.
Los maestros señalan con devoción las enormes cúpulas sahumadas;
pero debajo de las estatuas no hay amor,
no hay amor bajo los ojos de cristal definitivo.
El amor está en las carnes desgarradas por la sed,
en la choza diminuta que lucha con la inundación;
el amor está en los fosos donde luchan las sierpes del hambre,
en el triste mar que mece los cadáveres de las gaviotas
y en el oscurísimo beso punzante debajo de las almohadas.

Pero el viejo de las manos traslucidas
dirá: amor, amor, amor,
aclamado por millones de moribundos;
dirá: amor, amor, amor,
entre el tisú estremecido de ternura;
dirá: paz, paz, paz,
entre el tirite de cuchillos y melones de dinamita;
dirá: amor, amor, amor,
hasta que se le pongan de plata los labios.

Mientras tanto, mientras tanto, ¡ay!, mientras tanto,
los negros que sacan las escupideras,
los muchachos que tiemblan bajo el terror pálido de los
directores,
las mujeres ahogadas en aceites minerales,
la muchedumbre de martillo, de violín o de nube,
ha de gritar aunque le estrellen los sesos en el muro,
ha de gritar frente a las cúpulas,
ha de gritar loca de fuego,
ha de gritar loca de nieve,
ha de gritar con la cabeza llena de excremento,
ha de gritar como todas las noches juntas,
ha de gritar con voz tan desgarrada
hasta que las ciudades tiemblen como niñas
y rompan las prisiones del aceite y la música,
porque queremos el pan nuestro de cada día,
flor de aliso y perenne ternura desgranada,
porque queremos que se cumpla la voluntad de la Tierra
que da sus frutos para todos.

Federico García Lorca - Poeta en Nueva York (1929-1930)





CRY TOWARD ROME

(From the Tower of the Chrysler Building)

Apples slightly wounded
by fine short Swords of silver,
clouds scraped by a hand of coral
with an almond of fire on its back,
arsenic fish like sharks,
sharks like teardrops that blind the crowds,
roses that wound
and needles installed in the pipes of blood,
enemy worlds and loves covered by worms
will fall on you. They will fall on the great dome
the military tongues coat with oil,
where a man urinates on a dazzling dove
and spits out ground coal
surrounded by thousands of handbells.

Because there is no one now to offer bread or wine
or tend to the grass in the dead man's mouth,
no one to open the linens of repose
or weep for wounded elephants.
There are only a million iron Workers
forging chains for the children to come.
There are only a million carpenters
who make coffins without crosses.
There is only a crowd of laments
that undo their clothes and wait for a bullet.
The man who despises the dove should speak,
should scream naked among the columns,
and inject himself with leprosy
and cry a lament so horrible it might dissolve
his rings and his diamond telephones.
But the man in white
ignores the mystery of the wheat stalk,
ignores the moan of the woman in labor,
ignores that Christ can still give water,
ignores that the coin burns the prodigal kiss,
and he gives the lamb's blood to the idiot beak of the pheasant.

Teachers teach children
of a marvelous light that comes from the mount
but what comes is a gathering of sewers
where the dark nymphs of cholera scream.
The teachers point with devotion to the huge censered domes,
but beneath the statues there is no love,
no love inside the eyes of ultimate crystal.
Love is in the flesh torn apart by thirst,
love is in the Small shack that struggles with floods;
love is in the pits where the Snakes of hunger struggle,
in the sad sea that rocks the bodies of dead seagulls,
and in the darkest piercing kiss under the pillows.
But the old man with translucent hands
will say: love, love,
acclaimed by moribund millions;
will say: love, love
into the tissue shaken by tenderness;
will Say: peace, peace
between the shivering knives and the dynamite melons;
will say: love, love
until his lips turn to silver.

Meanwhile, meanwhile, meanwhile,
the blacks who empty the spittoons,
the boys who tremble before the pale terror of managers,
the Women drowned in mineral oils,
the masses of hammer, violin, or cloud,
must cry although their brains are Smashed against the wall,
must cry before the domes,
must cry maddened by fire,
must cry maddened by snow,
must cry with their head full of excrement,
must cry like all the nights together,
must cry in a voice so broken
the cities will tremble like girls
and break the prisons of oil and music,
because we want our daily bread,
alder flowers and perennial threshed tenderness,
because we want the Earth's will be done
to give its fruits to all.

Federico García Lorca - Poet in New York (1929-1930)

Translated by Pablo Medina and Mark Statman





ROMA'YA DOĞRU HAYKIRIŞ

(Chrysler Building'in üst katından)

Binalar binalar usulca yaralanmış
Güneşten kılıçlarla inceden
Mercan bir elle çekiştirilip örselenmiş bulutlar,
Alevden bir çekirdeğin ağırlığını tadan bir elle,
Camgözleri andıran arsenik balıkları
Camgöz balıkları, gözyaşı damlacıkları gibi, bir artışı kökleştirmek için,
Ve yaralayan güller,
Kan borularına oturmuş iğneler
Düşman dünyalar ve şiirle örtük aşklar
Hepsi de üstüne yıkılacak senin hepsi de, büyük kubbenin üstüne
Görüyorum -bir adam göz kamaştırıcı bir güvercinin üstüne işiyor-
Binlerce çanla çevrili kubbe.

Çünkü hiç kimse kalmadı ekmeği, şarabı bölüşecek
Hiç kimse ölümün ağzında ot yetiştirecek
Hiç kimse dinlenmenin dokusunu liflerine ayıracak
Hiç kimse fillerin yaralarına gözyaşı dökecek
Sadece bir milyon demirci vardı sadece
Geleceğin çocukları için zincirler döğen
Bir milyon marangoz
Haçsız tabutlar çakan
Ve sadece bir yas kalabalığı
Baloya az kala düğmelerini çözen,
Diyorum, güvercini aşağılayan o adam konuşmalıdır
Sütunların arasında çırılçıplak haykırmalıdır
Cüzamına eğilmek için bir böcek olmalı
Ve öyle korkunç ağlamalıdır ki
Gözyaşlarının
Yüzükleri ve elmas telefonları sıyrılıp gitmelidir.

Ama işte o beyazlara bürünmüş adam
Bilmiyor başakta saklanan gizi
Bilmiyor iki canlı bir kadının iniltisini
Bilmiyor ki İsa bugün de su verebilir
Bilmiyor ki şu gümüş parçası hesapsız öpüşleri yakmakta
Sülünün aptal gagasına koymaktadır kuzunun kanını

Öğretmenler çocuklara
Dağdan kopan olağanüstü bir ışık gösteriyor
Ama çıka çıka bundan bir lağım çıkıyor sonunda
Ortasında koleranın karanlık perileri bağrışıyor
Öğretmen sofuca tütsülü iri kubbeleri gösteriyor

Ama heykellerin altında aşk yok
Aşk yok kesin billurdan gözlerin altında
Aşk açlığın hırpaladığı vücutlarda duruyor
Sel baskınına karşı koyan ufak barınakta;
Aşk açlık yılanlarının birbirini yediği hendeklerde duruyor
Martı ölülerini sallayan hüzünlü denizde
Ve yastığın altına gömülmüş kapkaranlık öpüşte duruyor.
Ama saydam elli ihtiyar
Aşk, diyecek, aşk, aşk,
Milyonlarca can çekişmesi içinde:
Aşk, diyecek, aşk, aşk,
Sevecenliğin titrek kumaşı içinde;
Barış, diyecek, barış, barış,
Bıçak ürpertileri ve dinamit yığınları arasında
Aşk, diyecek, aşk, aşk,
Dudakları bir gümüşe dönüşene kadar
Bunları diyecek.

Yine de yine de ah yine de
Tükrük hokkalarını kaldırmakla görevli zenciler,
Başöğretmenin soluk dehşeti altında tir tir çocuklar,
Maden kuyularında gazla zehirlenmiş kadınlar
Yaşamalarını çekice, kemana, buluta bağlamış kalabalıklar
Kafalarını duvara vurur gibi bağıracaklar
Bağıracaklar kubbelerden başları dönmüş
Bağıracaklar ateşten başları dönmüş
Kardan başları dönmüş
Başları pisliğe bulanmış
Bağıracaklar toplanmış bütün geceler gibi
Kentler küçük kızlar gibi titreyene kadar
Öyle korkunç bir sesle bağıracaklar.

Ve müziğin, yağın mapusanelerini yerle bir ediyor,
Her sabah ekmeğimizi yeniden istediğimiz için
Alıç çiçeğimizi ve tanelenmiş sürekli sevecenliğimizi
Meyvelerini herkese sunan dünyanın
Gerçekleşsin diye isteği.

Federico García Lorca - New york'ta Bir Şair (1929-1930)

Çeviri: Cemal Süreya


Rome, 1978, by Elliott Erwitt

1 Kasım 2017 Çarşamba

Charles Baudelaire / Les Paradis artificiels

"Le vin est semblable à l'homme: on ne saura jamais jusqu'à quel point on peut l'estimer et le mépriser, l'aimer et le haïr, ni de combien d'action sublimes ou de forfaits monstrueux il est capable."

Charles Baudelaire - (Les Paradis artificiels / 1860)





"The wine is similar to the man, we’ll never know how far we can estimate and despise, love and hate, or what action sublime or packages monstrous he can."

Charles Baudelaire - (Artificial Paradises / 1860)





"El vino es parecido al hombre: nunca se sabrá hasta que punto es posible apreciarlo y despreciarlo, amarlo y odiarlo, ni de cuantas acciones sublimes o delitos horribles llega a ser capaz."

Charles Baudelaire - (Los Paraísos Artificiales / 1860)





"Il vino assomiglia all'uomo: non si saprà mai fino a qual punto lo si possa stimare o disprezzare, amare o odiare, né di quali azioni sublimi o di quali mostruosi misfatti sia capace."

Charles Baudelaire - (I paradisi artificiali / 1860)





"Şarap insana benzer: Nereye kadar beğenileceği veya küçümseneceği, sevileceği veya nefret edileceği, ne denli yüksek işlere ya da alçaklıklara yatkın olduğu hiçbir zaman bilinemez."

Charles Baudelaire - (Yapma Cennetler / 1860)

Çevirmen: Yakup Şahan (Telos Yayınları)


Wine by agriss

30 Ekim 2017 Pazartesi

Ülkü Tamer / Bring me

BRING ME

Let the summer end
Bring me a hot winter
Bring me an endless dream
To hug while sleeping

Don't say can roses bloom in the snow
Don't withhold your sun from me
Plant rain in my heart
Bring me a drop of water

Your love will feed me
As you hold my hand
Bring me a little bird
From the wing of a cloud

Ülkü Tamer - (Turkish poet)

Translated by Baki Yiğit





GETİR BANA

Varsın yaz biterse bitsin
Sıcak bir kış getir bana
Uykumda sarılmam için
Sonsuz bir düş getir bana

Karda gül açar mı deme
Güneşini esirgeme
Ek yağmuru yüreğime
Bir damla yaş getir bana

Besler beni senin sevdan
Elimi tuttuğun zaman
Bir bulutun kanadından
Küçük bir kuş getir bana

Ülkü Tamer


Photo by Ann Nevreva