21 Şubat 2018 Çarşamba

Leopold von Sacher-Masoch / Venus in Furs

“Never feel secure with the woman you love, for there are more dangers in woman's nature than you imagine. Women are neither as good as their admirers and defenders maintain, nor as bad as their enemies make them out to be. Woman's character is characterlessness. The best woman will momentarily go down into the mire, and the worst unexpectedly rises to deeds of greatness and goodness and puts to shame those that despise her. No woman is so good or so bad, but that at any moment she is capable of the most diabolical as well as of the most divine, of the filthiest as well as of the purest, thoughts, emotions, and actions. In spite of all the advances of civilization, woman has remained as she came out of the hand of nature. She has the nature of a savage, who is faithful or faithless, magnanimous or cruel, according to the impulse that dominates at the moment. Throughout history it has always been a serious deep culture which has produced moral character. Man even when he is selfish or evil always follows principles, woman never follows anything but impulses. Don't ever forget that, and never feel secure with the woman you love.”

Leopold von Sacher-Masoch – (Venus in Furs)





“Sevdiğin bir kadının yanında kendini hiç güvende hissetme; çünkü kadının doğası düşündüğünden çok daha fazla tehlike içerir. Kadınlar ne onlara tapanların ve savunucularının onları yaptıkları kadar iyidirler ne de düşmanlarının yaptığı kadar kötü. Kadının karakteri, karaktersizliktir. En iyi kadın anında çamura batabilir ve en kötü kadın beklenmeyen bir anda büyük ve iyi şeyler yapabilir ve hor görenlerini utandırabilir. Hiçbir kadın, en ilahi, en pis, en temiz düşünceleri düşünmeye, duyguları hissetmeye, hareketlerde bulunmaya muktedir olduğundan, ne kötü ne de iyidir. Kadın, tüm ilerlemeye rağmen, doğaya nasıl geldiyse öyledir; o anki hislerine göre hem sadık, hem sadakatsiz, hem alicenap hem de gaddar davranacak kadar vahşi bir karaktere sahiptir. Her zaman ciddi, derin öğrenim ahlaki karakteri yaratmıştır. Bu nedenle erkek, ne kadar menfaatperest, ne kadar kötü niyetli olsa da hep prensipli davranır; kadın ise her zaman hisleri ile hareket eder. Bunu hiçbir zaman unutma ve sevdiğin bir kadının yanında kendini hiç güvende hissetme.”

Leopold von Sacher-Masoch - (Kürklü Venüs)


Venus in Fur (2013) - Directed by Roman Polanski

19 Şubat 2018 Pazartesi

Anna Akhmatova / We Shall Not Sip From The Same Glass

Не будем пить из одного стакана

Не будем пить из одного стакана
Ни воду мы, ни сладкое вино,
Не поцелуемся мы утром рано,
А ввечеру не поглядим в окно.
Ты дышишь солнцем, я дышу луною,
Но живы мы любовию одною.

Со мной всегда мой верный, нежный друг,
С тобой твоя веселая подруга.
Но мне понятен серых глаз испуг,
И ты виновник моего недуга.
Коротких мы не учащаем встреч.
Так наш покой нам суждено беречь.

Лишь голос твой поет в моих стихах,
В твоих стихах мое дыханье веет.
О, есть костер, которого не смеет
Коснуться ни забвение, ни страх.
И если б знал ты, как сейчас мне любы
Твои сухие, розовые губы!

1913

Анна Андреевна Ахматова

da “Чётки, Стихотворения”, Берлин: Петрополис, Алконост, 1923





We Shall Not Sip From The Same Glass

We shall not sip from the same glass,
No water for us, or sweet wine;
We'll not embrace at morning,
Not gaze from the same sill at night;
You breathe the sun, I the moon,
Yet the one love keeps us alive.

Always with me, tender, true friend,
And your smiling friend's with you.
But I know the pain in your grey eyes,
And my sickness is down to you, too.
In short, we mustn't meet often,
To be certain of peace of mind.

Yet it's your voice sings in my poems,
And in your poems my breath sighs,
O, beyond the reach of distance or fear,
There is a fire…
And if you knew how dear to me
Are those dry, pale lips of yours now.

1913

Anna Akhmatova

Translated by A. S. Kline





No beberemos del mismo vaso

No beberemos del mismo vaso
ni agua ni dulce vino,
no nos besaremos temprano en la mañana,
y al caer la noche contemplaremos la ventana…
Tú respiras sol, yo luna,
aunque vivimos un mismo amor.

Siempre está conmigo mi fiel y tierno amigo,
tu alegre amiga siempre te acompaña,
pero entiendo el temor de tus ojos grises
y eres el culpable del mal que me aqueja.
No hagamos más frecuentes nuestros breves encuentros.
Sólo así preservaremos nuestra paz.

Pero tu voz canta en mis versos,
y en los tuyos mi aliento sopla.
¡Oh, hay ciertos fuegos que el olvido
y el miedo no logran aplacar!
Si supieras cuánto anhelo ahora
besar esos labios tuyos, rosados y secos.

1913

Anna Ajmátova

Traducción: José Manuel Prieto González





Non berremo dallo stesso bicchiere

Non berremo dallo stesso bicchiere
L’acqua o il dolce vino,
Al mattino non ci daremo baci,
E a sera non guarderemo alla finestra.
Tu il sole respiri, io la luna,
Ma siamo vivi dello stesso amore.

Con te è sempre la tua gaia compagna,
Con me il fedele, mio tenero amico,
Ma vedo lo sgomento di grigi occhi,
E del mio male sei colpevole tu.
Lasciamo radi i nostri brevi incontri.
Così ci è serbata la pace dalla sorte.

La tua voce soltanto canta nei miei versi,
In quelli tuoi spira il mio respiro.
Oh, esiste un fuoco che non osa
Toccare né oblio né paura…
E se sapessi come mi son care
Ora le tue rosse, aride labbra.

1913

Anna Andreevna Achmatova

Traduzione di Bruno Carnevali e Paolo Galvagni

da “Rosario”, in “Luna allo zenit e altre poesie”, Passigli Poesia, 2007





Artık Aynı Bardaktan İçmeyeceğiz

Artık aynı bardaktan içmeyeceğiz
Ne suyu ne tatlı şarabı,
Erken sabahlarda öpüşmeyeceğiz,
Ve birlikte gözlemeyeceğiz camdan akşamı.
Sen güneşle soluklanıyorsun, ben ayla,
Ama yaşamadayız biz aynı sevdayla.

Benim yanımda hep candan, sevecen dostum,
Seninleyse canlı, şen sevgilin.
Ama gri gözlerde ürküyü ben anlıyorum,
Ve sensin suçlusu benim derdimin.
Sıklaştırmıyoruz kısa görüşmelerimizi,
Böyle korumaya yargılıyız erincimizi.

Dizelerimde bir senin sesin şakır,
Benim soluğum eser senin dizelerinde.
Ah, bir ateş var ki el değmeye
Ne korku, ne unutuş kalkışır.
Ve bilsen şimdi nasıl doyamadığımı
İzlemeye, senin kuru, pembe ağzını.

1913

Anna Ahmatova

Çeviren: Azer Yaran





Aynı Bardaktan İçmeyeceğiz

Aynı bardaktan içmeyeceğiz
Ne sıcak şarabı, ne suyu,
Kuşluk vakti öpüşmeyeceğiz,
Pencereden bakmayacağız akşama doğru.
Sen güneşle soluklanıyorsun, ben ayla,
Ama düştüğümüz aynı sevda.

Sadık ve sevecen dost, benim yanımda,
Senin yanındaysa neşeli bir sevgili.
Gri gözlerindeki korkuyu anlıyorum sanma,
Ve bu çektiklerimizin sensin sebebi.
Sıklaştırmıyoruz ayaküstü buluşmalarımızı.
Ne çare ancak böyle koruyabiliriz huzurumuzu.

Şiirlerimde yalnızca senin sesinin ezgisi duyulur
Senin şiirlerinde benim soluğum eser.
Bir ateş ki, ona kim dokunur,
Buna ne korku, ne unutuş cesaret eder
Ve bilsen nasıl hoşlandığımı
Seyretmekten senin kuru, pembe dudaklarını.

1913

Anna Ahmatova

Çeviren: Hande Özer


A portrait of Anna Akhmatova, 1914, by Nathan Altman

William Shakespeare / Sonnet CXVI

SONNET CXVI

Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments. Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:
O no; it is an ever-fixed mark,
That looks on tempests, and is never shaken;
It is the star to every wandering bark,
Whose worth's unknown, although his height be taken.
Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks
Within his bending sickle's compass come;
Love alters not with his brief hours and weeks,
But bears it out even to the edge of doom.
   If this be error and upon me proved,
   I never writ, nor no man ever loved.

William Shakespeare





SONETO CXVI

La unión de dos almas sinceras
no admite impedimentos.
No es amor el amor
que se transforma con el cambio,
o se aleja con la distancia.
¡Oh, no! Es un faro siempre firme,
que desafía a las tempestades sin estremecerse.
Es la estrella para el navio a la deriva,
de valor incalculable, aunque se mída su altura.
No es amor bufón del tiempo, aunque los rosados labios y
mejillas caigan bajo el golpe de su guadaña.
El amor no se altera con sus breves horas y semanas,
sino que se afianza incluso hasta en el borde del abismo.
Sí estoy equivocado y se demuestra,
yo nunca nada escribí, y nadie jamás amó.

William Shakespeare





SONNET CXVI

N’apportons pas d’entraves au mariage de nos âmes loyales. Ce n’est pas de l’amour que l’amour qui change quand il voit un changement, et qui répond toujours à un pas en arrière par un pas en arrière.

Oh ! non ! l’amour est un fanal permanent qui regarde les tempêtes sans être ébranlé par elles ; c’est l’étoile brillant pour toute barque errante, dont la valeur est inconnue de celui même qui en consulte la hauteur.

L’amour n’est pas le jouet du Temps, bien que les lèvres et les joues roses soient dans le cercle de sa faux recourbée ; l’amour ne change pas avec les heures et les semaines éphémères, mais il reste immuable jusqu’au jour du jugement.

Si ma vie dément jamais ce que je dis là, je n’ai jamais écrit, je n’ai jamais aimé.

William Shakespeare

Traduction : Victor Hugo





SONNET CXVI

Je ne puis à l’union de deux âmes sincères souffrir d’empêchement.
L’amour n’est pas l’amour qui s’altère quand son objet se renouvelle ou s’éloigne aussitôt que l’être aimé recule.
Oh non ! C’est un signal aux feux immuables,
un phare dans la tempête et qui la scrute sans trembler.
C’est une étoile pour tout navire errant,
dont on ne sait la valeur jusqu’à ce qu’on nous la retire.
L’amour n’est pas jouet du temps,
seules sous sa faucille tombent les lèvres roses et les joues.
L'amour ne s'altère pas en heures ou en semaines,
mais survit jusqu'à la pointe de la fin du temps.
Et si ceci est faux et qu'on me le prouve,
je n'ai jamais écrit, et personne n'a jamais aimé.

William Shakespeare





SONETTO CXVI

Non sarà mai che io ponga impedimento all'unione di due anime fedeli:
Amore non è amore se muta quando trova un mutamento nell'altro,
o se è pronta a dare solo quando l'altro si allontana.

No. Esso è un faro sempre fisso che anima le tempeste senza mai essere scosso;
è la stella di ogni barchetta errante
il cui valore non si conosce sebbene se ne possa misurare l'altezza.

Amore non è lo zimbello del tempo,
quantunque labbra rosse e guance passino sotto la falce ricurva del tempo.
Amore non muta con le brevi ore e con le settimane
ma dura eterno fino all'eterno giorno del giudizio.

Se questo che io scrivo è un errore
e sarà provato,
dite pure che io non ho mai scritto,
né che nessun uomo ha mai amato.

William Shakespeare





116. Sone

Bence engel tanımaz gerçek bir aşkla
Sevmiş olanlar. Aşk demem aşka
Değişik durumlarda değişip duruyorsa,
Ya da meyil duyuyorsa bırakmaya ilk fırsatta.
Aşk dediğin fırtınaya bakar ve titremez asla;
Ah, hayır! Her daim duracak bir işarettir,
Bir yıldızdır, dönenen teknelere rehberdir,
Boyu posu ölçülse de bilinmez değeri nedir.
Zamanın oyuncağı olmaz; gül dudaklı
Ve yanaklı aşkı götürebilir sallasa zaman orağını;
Değişmez aşk kısa da sürse saatler ve haftalar,
Aşk dediğin kıyamete dek yaşar.
Eğer yanlışım varsa ve bu bana kanıtlanırsa,
Demek hiç yazmamışım, kimse sevmemiş asla.

William Shakespeare

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy


Unknown photographer

16 Şubat 2018 Cuma

Pablo Neruda / No tan alto

NO TAN ALTO

De cuando en cuando y a lo lejos
hay que darse un baño de tumba.

Sin duda todo está muy bien
y todo está muy mal, sin duda.

Van y vienen los pasajeros,
crecen los niños y las calles,
por fin compramos la guitarra
que lloraba sola en la tienda.

Todo está bien, todo está mal.

Las copas se llenan y vuelven
naturalmente a estar vacías
y a veces en la madrugada,
se mueren misteriosamente.

Las copas y los que bebieron.

Hemos crecido tanto que ahora
no saludamos al vecino
y tantas mujeres nos aman
que no sabemos cómo hacerlo.

Qué ropas hermosas llevamos!
Y qué importantes opiniones!

Conocí a un hombre amarillo
que se creía anaranjado
y a un negro vestido de rubio.

Se ven y se ven tantas cosas.

Vi festejados los ladrones
por caballeros impecables
y esto se pasaba en inglés.
Y vi a los honrados, hambrientos,
buscando pan en la basura.

Yo sé que no me cree nadie.
Pero lo he visto con mis ojos.

Hay que darse un baño de tumba
y desde la tierra cerrada
mirar hacia arriba el orgullo.

Entonces se aprende a medir.
Se aprende a hablar, se aprende a ser.
Tal vez no seremos tan locos,
tal vez no seremos tan cuerdos.
Aprenderemos a morir.
A ser barro, a no tener ojos.
A ser apellido olvidado.

Hay unos poetas tan grandes
que no caben en una puerta
y unos negociantes veloces
que no recuerdan la pobreza.
Hay mujeres que no entrarán
por el ojo de una cebolla
y hay tantas cosas, tantas cosas,
y así son, y así no serán.

Si quieren no me crean nada.

Sólo quise enseñarles algo.

Yo soy profesor de la vida,
vago estudiante de la muerte
y si lo que sé no les sirve
no he dicho nada, sino todo.

Pablo Neruda - Estravagario [1957-1958]





NOT SO HIGH

Occasionally and remotely
You need to indulge in a tomb bath.

No doubt everything is all right
And pretty bad, no doubt about that.

Passengers come and go,
Kids grow up and streets follow suit,
We bought at last the guitar
That was strumming alone in the shop.

Everything is all right, everything is so bad.

Wine glasses fill up and
Empty themselves naturally,
And sometimes at dawn
They die away mysteriously.

Both the glasses and the drinkers.

We’ve outgrown ourselves so much
We don’t even say hi to our neighbor
And so many women love us now
We can’t even handle it.

How glamorous our outfits!
And how elevated our opinions!

I met this yellow man
Who thought himself to be a red-head,
And a black man passing for blond.

One sees so many things these days.
I saw thieves celebrated
As irreproachable gentlemen,
And this all was in English to boot.
And I saw honest men, starving,
Scavenging for food in garbage.

I know nobody believes me.
But I saw it with my own eyes.

You need to take a tomb bath
And look upwards at your pride
From the earthly enclosure.

It is then that you learn to measure things.
You learn to talk, you learn to be.
We may not be so crazy after all,
We may not be so sane.
We’ll learn to die.
To turn into mud and have no eyes.
To shun one’s lineage.

There are poets so great
No gate is big enough for them,
And fast dealmakers
Oblivious of poverty.
There are women who wouldn’t pass
Through the narrowest drain
And there are things, so many things,
Some are and some are not meant to be.

Don’t believe me if you don’t want to.
I just wanted to show you something.

I am a teacher of life,
An idle student of death,
And if you don’t need what I know,
Then I haven’t told you anything — but everything.

Pablo Neruda





ÖYLE YUKARIDAN DEĞİL

Arada sırada ve uzaklarda,
kendi mezarında bir banyo yapmak gerek.

Şüphesiz, her şey çok iyi,
her şey çok kötü, şüphesiz.

Yolcular gelip geçiyor,
büyüyor çocuklar ve sokaklar,
sonunda alıyoruz dükkanda
tek başına ağlayan o gitarı.

Her şey çok iyi, her şey çok kötü.

Bardaklar doluyor ve tekrar
boşalıyor, doğal olarak
ve bazen tan vaktinde
ölüyorlar sırra kadem basarak.

Bardaklar ve içenler.

O kadar büyüdük ki artık
selam vermiyoruz komşumuza
ve öyle çok kadın seviyor ki bizi
anlamıyoruz bile nasıl olduğunu.

Ne güzel elbiselerimiz var!
Ne önemli düşüncelerimiz!

Portakal rengi olduğuna inanan
sarı bir adam tanıdım
ve bir siyahi, sarışın giysiler içinde.

Öyle şeyler, öyle şeyler görülüyor ki.

Kusursuz beyefendilerin şölen
verdiği hırsızlar gördüm,
İngilizce oluyordu tüm bunlar.
Ve onurlular, açlar gördüm,
çöplüklerde ekmek ararlar.

Kimsenin inanmadığını biliyorum bana.
Kendi gözlerimle gördüm bunları ama.

Kendi mezarında bir banyo yapmak gerek
arada, ve o kapanmış topraktan,
aşağıdan bakmak şu gurura.

O zaman öğrenilir tartmak.
Konuşmak öğrenilir, var olmak.
Belki bu kadar çılgın olmayız o zaman,
bu kadar ihtiyatlı olmayız belki.
Ölmeyi öğreniriz.
Çamur olmayı, gözleri olmamayı.
Unutulmuş bir isim olmayı.

Bazı büyük şairler var,
kapılardan geçmezler,
ve bazı işadamları,
yokluğu hatırlamazlar.
Kadınlar var
gözü soğandan yaşarmamış,
daha neler var, neler,
böyleler ama böyle olmayacaklar.

İsterseniz inanmayın bana.

Sadece bir şey öğretmek istedim size.

Hayat profesörüyüm ben,
serseri öğrencisi ölümün
ve bildiklerim eğer, işinize yaramıyorsa,
hiçbir şey demedim size; her şeyden başka.

Pablo Neruda

Çeviri: Bülent Kale


Pablo Neruda

14 Şubat 2018 Çarşamba

Pablo Neruda / Atacama

ATACAMA

Voz insufrible, diseminada
sal, substituida
ceniza, ramo negro
en cuyo extremo aljófar aparece la luna
ciega, por corredores enlutados de cobre.
Qué material, qué cisne hueco
hunde en la arena su desnudo agónico
y endurece su luz líquida y lenta?
Qué rayo duro rompe su esmeralda
entre sus piedras indomables hasta
cuajar la sal perdida?
Tierra, tierra
sobre el mar, sobre el aire, sobre el galope
de la amazona llena de corales:
bodega amontonada donde el trigo
duerme en la temblorosa raíz de la campana:
oh madre del océano!, productora
del ciego jaspe y la dorada sílice:
sobre tu pura piel de pan, lejos del bosque
nada sino tus líneas de secreto,
nada sino tu frente de arena,
nada sino las noches y los días del hombre,
pero junto a la sed del cardo, allí
donde un papel hundido y olvidado, una piedra
marca las hondas cunas de la espada y la copa,
indica los dormidos pies del calcio.

Pablo Neruda

Canto General - (Canto General de Chile VII)





ATACAMA

Insufferable voice, disseminated
salt, substituted
ash, black bouquet
on whose extreme dewdrop the blind moon
rises, through grieving galleries of copper.
What matter, what hollow swan
plunges its naked agony into the sand
and hardens its slow liquid light?
What hard thunderbolt shatters its emerald
amid the indomitable stones until
the lost salt congeals?
Land, land
above the sea, above the air, above the gallop
of the horsewoman full of coral:
heaping granary where wheat
sleeps in the bells’ tremulous root:
O mother of the ocean!, maker
of blind jasper and golden silica:
upon your pure skin of bread, far from the forest,
nothing but your secret lines,
nothing but mankind’s days and nights,
but beside the thistle’s thirst, where
there’s a submerged and forgotten paper, a stone
marks the deep cradles of sword and cup,
indicates the calcium’s sleeping feet.

Pablo Neruda

Translated by Jack Schmitt





ATACAMA

Dayanılmaz ses, serpiştirilmiş
tuz, başkasının yerine geçen
kül, en uçtaki çiy incisinde
hüzünlü bakır dehlizlerde
kör ayın ortaya çıktığı siyah dal.
Hangi madde, içi boş hangi kuğu
batırıyor ölen çıplaklığını kumda
ve pekiştiriyor akıcı, yavaş ışığını?
Yılmaz taşlarının arasında hangi sert ışın eziyor
kendi yakutunu,
kaybolmuş tuzu katılaştırana dek?
Toprak, toprak
üzerinde denizin, üzerinde rüzgârın, üzerinde
mercanlarla süslenmiş dörtnalında amazonun:
Çanın titreyen kökünde
buğdayın uyuduğu dolu silolar:
Ah, okyanusun anası! Kör yeşimden
ve altın çakmaktaşından çiftçi kadın:
Ekmekten temiz teninde, uzağında ormanın,
sadece gizemli çizgiler var,
sadece kumdan alnın var senin,
sadece insanların geceleri ve gündüzleri var,
fakat senin dikeninin susuzluğu yakınında, gömülmüş
unutulmuş bir kağıdın bulunacağı yerde, bildiriyor
bir taş kılıcın ve arzunun derin beşiklerini,
işaretliyor kirecin uyuyan ayaklarını.

Pablo Neruda

[“Evrensel Şarkı”nın yedinci bölümü “Şili’nin Evrensel Şarkısı”ndan]

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy


Desert of Atacama, 1963, by Sergio Larrain