13 Temmuz 2018 Cuma

Czeslaw Milosz / Ars Poetica

Ars Poetica

I have always aspired to a more spacious form  
that would be free from the claims of poetry or prose  
and would let us understand each other without exposing  
the author or reader to sublime agonies.  

In the very essence of poetry there is something indecent:  
a thing is brought forth which we didn’t know we had in us,  
so we blink our eyes, as if a tiger had sprung out  
and stood in the light, lashing his tail.  

That’s why poetry is rightly said to be dictated by a daimonion,  
though it’s an exaggeration to maintain that he must be an angel.  
It’s hard to guess where that pride of poets comes from,  
when so often they’re put to shame by the disclosure of their frailty.  

What reasonable man would like to be a city of demons,  
who behave as if they were at home, speak in many tongues,  
and who, not satisfied with stealing his lips or hand,  
work at changing his destiny for their convenience?  

It’s true that what is morbid is highly valued today,  
and so you may think that I am only joking  
or that I’ve devised just one more means  
of praising Art with the help of irony.  

There was a time when only wise books were read,  
helping us to bear our pain and misery.  
This, after all, is not quite the same  
as leafing through a thousand works fresh from psychiatric clinics.  

And yet the world is different from what it seems to be  
and we are other than how we see ourselves in our ravings.
People therefore preserve silent integrity,  
thus earning the respect of their relatives and neighbors.  

The purpose of poetry is to remind us  
how difficult it is to remain just one person,  
for our house is open, there are no keys in the doors,  
and invisible guests come in and out at will.

What I'm saying here is not, I agree, poetry,  
as poems should be written rarely and reluctantly,  
under unbearable duress and only with the hope  
that good spirits, not evil ones, choose us for their instrument.

Berkeley, 1968

Czeslaw Milosz

Translated by Czeslaw Milosz and Lillian Vallee

"Ars Poetica” from The Collected Poems 1931-1987 by Czeslaw Milosz. Copyright © 1988 by Czeslaw Milosz Royalties, Inc. Reprinted by permission of HarperCollins Publishers.
Source: The Collected Poems: 1931-1987 (The Ecco Press, 1988)





Ars poética

Siempre he aspirado a una forma mucho más amplia
Que, libre de las aspiraciones de la poesía y la prosa,
Nos dejase entendernos sin exponer
A lector y autor a sublimes agonías.
En la esencia misma de la poesía hay algo indecente:
Expresamos cosas que ignorábamos tener en nosotros.
De modo que parpadeamos como si hubiera
saltado un tigre
Y estuviese en la luz moviendo la cola.
Por eso dicen justamente que un demonio dicta la poesía,
Aunque es exagerado sostener que se trata de un ángel.
Es arduo adivinar de dónde viene el orgullo de los
poetas
Cuando tan a menudo quedan avergonzados
por la revelación de su fragilidad.
¿Qué persona razonable sería una ciudad de demonios
Que se portan a sus anchas, hablan en muchas lenguas
Y, no satisfechos con robarle sus labios y sus manos,
Trabajan en cambiarle el destino para su convivencia
infernal?
Es cierto que hoy se aprecia mucho lo mórbido;
Por tanto acaso pienses que sólo estoy bromeando
O simplemente has encontrado otros medios
De alabar el arte sin ayuda de la ironía.
Hubo un tiempo en que sólo los libros sabios eran leídos
Y nos ayudaban a soportar nuestro dolor y sufrimiento.
Esto, después de todo, no es lo mismo
Que hojear cientos de obras recién salidas de clínicas
psiquiátricas.
Y sin embargo es diferente de lo que parece
Y nosotros somos distintos de cómo nos vemos
en nuestros delirios.
Por tanto las personas preservan su identidad silenciosa
Y ganan el respeto de sus parientes y vecinos.
El propósito de la poesía es recordarnos
Qué difícil es seguir siendo una sola persona,
Ya que está abierta nuestra casa, no tiene llaves
Y huéspedes invisibles entran y salen a su antojo.
De acuerdo, no es poesía lo que ahora digo:
Los poemas deben escribirse rara vez y de mala gana,
Bajo penas intolerables y sólo con la esperanza
De que los buenos espíritus, no los malos, nos elijan
como instrumento.

Czeslaw Milosz

Traducción de José Emilio Pacheco





ŞİİR SANATI

Ben hep daha geniş ferah bir biçime ulaşmaya çalıştım.
İstedim ki şiirim düzyazının baskısından özgür kalsın,
Yazarı ya da okuru yüce kıvranmalara sürüklemeden
Karşılıklı anlayış sağlasın aramızda.

Arsız bir şey var şiirin öz gerçeğinde,
İçimizde olduğunu bilmediğimiz bir şey fışkırıverir de
Gözümüzü kırpıştırırız bir kaplan ortaya atılmıştı gibi.
Aydınlıkta dikilip duran,
kuyruğunu kamçı gibi vuran bir kaplan.

Onun için şiiri yazdıran bir ifrittir derler ki doğrudur.
Ama melek olduğunu söylemek abartmadır ne de olsa.
Kimbilir nerden gelir şairlerin gururu?
Ne kadar zayıf oldukları
meydana çıkıyor da hep mahçup düşüyorlar.

Sağduyulu bir insan,
bir ifritler kenti olmak ister mi ki?
Babalarının evindeymiş gibi rahat oturan,
türlü diller konuşan.
Şairin dudaklarını
ya da elini çalmakta yetinmeyen bu ifritler,
Kendi keyiflerine göre
değiştirmeye çalışırlar şairin yazgısını.
Günümüzde marazi olan şeyler geçer akçe.
Belki de şaka ediyorum sanacaksınız.
Ya da diyeceksiniz ki sanata övgüler düzmek için
Yeni bir kinaye ve alay yöntemi bulup çıkardım.

Bir zamanlar hikmet dolu kitaplar okunurdu yalnız,
Acıya sefalete onlarla katlanırdık.
Alt tarafı, akıl hastalıkları doğuşlarından
Çıkıp gelen binlerce yapıtın
sayfalarını çevirmek gibi değil bu.

Yine de dünya göründüğünden çok başka,
Biz bambaşkayız çılgınlıklarımızda
kendimizi gördüğümüzden.
O yüzden, insanlar sessiz duruyorlar da erdemle
Saygısını kazanıyorlar hısım akrabanın,
konu komşunun.

Şiirin amacı, tek kişi olarak kalmanın
Ne denli güç olduğunu hatırlatmaktır bizlere,
Çünkü evimizin kapısı açıktır, anahtarı yoktur,
Görünmez konuklar boyuna girip çıkarlar keyfince.

Şu söylediklerim, amenna, şiir değil,
Çünkü şiir seyrek yazılmalı, heveslenmeden, zorla,
Dayanılmaz bir baskı altında, ancak iyi ruhların-
Ecinnilerin değil- bizi dile getireceğini umarak.

Czeslaw Milosz - Polonya ( 1911 - 2004 )

Çeviri: Talât Sait Halman

Dünya Şiir Antolojisi (II. Cilt), S. 497-498


Czeslaw Milosz

9 Temmuz 2018 Pazartesi

Rainer Maria Rilke / Dame vor dem Spiegel

DAME VOR DEM SPIEGEL

Wie in einem Schlaftrunk Spezerein
löst sie leise in dem flüssigklaren
Spiegel ihr ermüdetes Gebaren;
und sie tut ihr Lächeln ganz hinein.

Und sie wartet, dass die Flüssigkeit
davon steigt; dann gießt sie ihre Haare
in den Spiegel und, die wunderbare
Schulter hebend aus dem Abendkleid,

trinkt sie still aus ihrem Bild. Sie trinkt,
was ein Liebender im Taumel tränke,
prüfend, voller Misstraun; und sie winkt
erst der Zofe, wenn sie auf dem Grunde

ihres Spiegels Lichter findet, Schränke
und das Trübe einer späten Stunde.

Rainer Maria Rilke





LADY AT A MIRROR

As in sleeping-drink spices
softly she loosens in the liquid-clear
mirror her fatigued demeanor;
and she puts her smile deep inside.

And she waits while the liquid
rises from it; then she pours her hair
into the mirror, and, lifting one
wondrous shoulder from the evening gown,

she drinks quietly from her image. She drinks
what a lover would drink feeling dazed,
searching it, full of mistrust; and she only

beckons to her maid when at the bottom
of her mirror she finds candles, wardrobes,
and the cloudy dregs of a late hour.

Rainer Maria Rilke

Translated by Edward Snow





LA DAMA ANTE EL ESPEJO

Como en embriagadora especería
desata sin ruido en la fluidez clara
del espejo sus fatigados gestos;
e introduce allí dentro su sonrisa.

Y aguarda a que de todo eso ascienda
el líquido; luego vierte el cabello
en el espejo y, alzando los hombros
maravillosos del traje de noche

bebe callada de su imagen. Bebe
lo que una amante en éxtasis bebiera,
inquiriendo desconfiada; y hace

un guiño a su doncella, si ve luces
sobre el fondo del espejo, roperos,
y lo turbio de una noche trasnochada.

Rainer Maria Rilke





AYNANIN KARŞISINDAKİ KADIN

Nasıl ki bir uyku içkisinde baharat
yavaşça erirse, işte öyle çözüyor akıcı, berrak
yorgun tavırlarını ve öylesine rahat rahat
gülümsemesini büsbütün içine katarak.

Bekliyor sıvı taşsın diye bundan
ve sonra döküyor saçlarını aynaya;
sıyırıp giysisini kaldırdığı omzundan
olağanüstü güzel ve bakıyor doya doya.

İmgesini içiyor içiyor, sessiz, duygulu
nasıl başları dönerek içerlerse âşıklar
inceliyerek ve güvensizlik dolu.

Neden sonra işaret ediyor usulca
hizmetçi kıza, aynasının dibinde ışıklar
dolaplar ve sonraki bir saatin hüznünü bulunca.

Rainer Maria Rilke

Çeviri: Sedat Umran


The Wedding Dress, from the series "Girls' School", 1992,
by Cindy Marler

7 Temmuz 2018 Cumartesi

Pablo Neruda / Soneto L

SONETO L

Cotapos dice que tu risa cae
como un halcón desde una brusca torre
y, es verdad, atraviesas el follaje del mundo
con un solo relámpago de tu estirpe celeste

que cae, y corta, y saltan las lenguas del rocío,
las aguas del diamante, la luz con sus abejas
y allí donde vivía con su barba el silencio
estallan las granadas del sol y las estrellas,

se viene abajo el cielo con la noche sombría,
arden a plena luna campanas y claveles,
y corren los caballos de los talabarteros:

porque tú siendo tan pequeñita como eres
dejas caer la risa desde tu meteoro
electrizando el nombre de la naturaleza.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET L

Cotapos says your laughter falls
like a falcon from a rough tower
and, it's true, you cross the foliage of the world
with a single lightning bolt from your celestial lineage

that falls, and cuts, as the tongues of the dew jump,
the waters of the diamond, the light with its bees
and there where the bearded silence lived
the grenades of the sun and the stars explode,

the sky tumbles down with the darkened night,
in the moonlight, bells and carnations burn,
and the saddlemakers' horses run:

because being so little as you are
you let laughter fall from your meteor
electrifying the name of nature.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Gustavo Escobedo





SONNET L

Cotapos says your laughter drops
like a hawk from a stony tower. It's true:
daughter of the sky, you slit the world
and its green leaves, with one bolt of your lightning:

it falls, it thunders: the tongues of the dew,
the waters of a diamond, the light with its bees
leap. And there where a long-bearded silence had lived,
little bombs of light explode, the sun and the stars,

down comes the sky, with its thick-shadowed night,
bells and carnations glow in the full moon,
the saddlemakers' horses gallop.

Because you are small as you are, let it
rip: let the meteor of your laughter
fly: electrify the natural names of things!

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONETTO L

Catapos dice che il tuo riso cade
come un falco da una brusca torre
e, davvero, attraversi il fogliame del mondo
con un solo lampo della tua stirpe celeste

che cade, e taglia, e saltano le lingue della rugiada,
le acque del diamante, la luce con le sue api
e lì dove viveva con la sua barba il silenzio
scoppiano le granate del sole e delle stelle,

precipita il cielo con la notte cupa,
ardono a piena luna campane e garofani,
e corrono i cavalli dei sellai:

perché essendo tu piccola come sei
lascia cadere il riso dalla tua meteora
elettrizzando il nome della natura.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE L

Cotapos'un dediği doğru olmalı ki gülüşün
kayar bir şahin gibi amansız kulelerden
geçersin dünyanın fundalığını bir uçtan bir uca
göksel suyundan kopan yalnız bir şimşek gibi sen.

kayan, biçen, çiyin dilleri gibi sıçrayan,
zümrüt suları, ışık arıları,
sessizliğin sakalıyla yaşadığı o yerde
güneşin narları ve yıldızlar gibi çatlayan,

böyle inilir göğüs eteklerine karanlık geceyle,
yanar ayla dolu çanlar ve karanfiller,
dörtnal gider koşumcunun atları:

Bilirdim pek küçüktün sen,
bir göktaşıydın ardında gülüşler bırakan
elektrik vererek doğallığın adına.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Liza, Playboy US, 2013, by Davide Bellemere

4 Temmuz 2018 Çarşamba

Pablo Neruda / Soneto XLVI

SONETO XLVI

De las estrellas que admiré, mojadas
por ríos y rocíos diferentes,
yo no escogí sino la que yo amaba
y desde entonces duermo con la noche.

De la ola, una ola y otra ola,
verde mar, verde frío, rama verde,
yo no escogí sino una sola ola:
la ola indivisible de tu cuerpo.

Todas las gotas, todas las raíces,
todos los hilos de la luz vinieron,
me vinieron a ver tarde o temprano.

Yo quise para mí tu cabellera.
Y de todos los dones de mi patria
sólo escogí tu corazón salvaje.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET XLVI

From the stars I admired, made wet
by different rivers and dews,
but the one I did not choose I loved
and since then I sleep with the night.

From the wave, a wave and another,
green sea, green cold, green branch,
I did not choose but one solid wave:
the indivisible wave of your body.

All the drops, all the roots,
all the threads of the light came,
came to see me sooner or later.

I wanted for myself your hair.
And from all the graces of my homeland
I chose only your savage heart.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Gustavo Escobedo





SONETTO XLVI

Delle stelle che ammirai, bagnate
da fiumi e da rugiade differenti,
io non scelsi che quella che amavo
e da allora dormo con la notte.

Dell'onda, un'onda e un'altra onda,
verde mare, verde freddo, ramo verde,
io non scelsi che una sola onda:
l'onda invisibile del tuo corpo.

Tutte le gocce, tutte le radici,
tutti i fili della luce vennero,
mi vennero a vedere presto o tardi.

Io volli per me la tua chioma.
E di tutti i doni della mia patria
solo scelsi il tuo cuore selvaggio.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE XLVI

Irmaklar ve türlü çiyin ıslattığı
gözüme hoş görünecek onca yıldız arasından
seçmedim sevdiğim yıldızdan başkasını,
uyuyorum işte o günden beri geceyle.

Dalgalar arasından biri ya da öbürü,
deniz yeşili, soğuk yeşil, yeşil dal,
seçmedim ondan başkasını:
Teninin bölünmez dalgasını.

Bütün damlalar ve bütün kökler,
bütün ışık hüzmeleri geldiler,
gördüm, bana geldiler er ya da geç.

Yalnız saçlarındı arzu ettiğim.
Ve nimetleri arasında ülkemin
bir tek vahşi yüreğini seçtim.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Anna Grigorenko for Playboy Ukraine
by Salvatore Di Ciaccio

20 Haziran 2018 Çarşamba

Pablo Neruda / Soneto XLII

SONETO XLII

Radiantes días balanceados por el agua marina,
concentrados como el interior de una piedra amarilla
cuyo esplendor de miel no derribó el desorden:
preservó su pureza de rectángulo.

Crepita, sí, la hora como fuego o abejas
y es verde la tarea de sumergirse en hojas,
hasta que hacia la altura es el follaje
un mundo centelleante que se apaga y susurra.

Sed del fuego, abrasadora multitud del estío
que construye un Edén con unas cuantas hojas,
porque la tierra de rostro oscuro no quiere sufrimientos

sino frescura o fuego, agua o pan para todos,
y nada debería dividir a los hombres
sino el sol o la noche, la luna o las espigas.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET XLII

Radiant days balanced by the sea water,
concentrated like the inside of a yellow stone
whose splendour of honey did not bring down disorder:
but preserved its rectangular purity.

It crackles, yes, the hour like fire or bees
and green is the chore of submerging oneself in leaves,
until towards the height the foliage is
a blinding world that goes out and whispers.

Thirst of fire, scorching multitude of the summertime
that builds an Eden with a few leaves,
because the dark-faced earth does not want suffering

but freshness or fire, water or bread for all,
and nothing should divide people
but the sun or the night, the moon or the wheat.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Gustavo Escobedo





SONNET XLII

Radiant days balanced by sea water,
as concentrated as the inside of a yellow stone
whose honey-like splendour did not overcome the disorder:
but preserved it in its rectangular purity.

It crackles, yes, the hour like fire or bees
and it’s green, the task of submerging oneself in leaves,
until towards the height the foliage is
a twinkling world that switches off and whispers.

Thirst of the fire, scorching summer crowd
which builds an Eden with a few leaves,
because the dark-faced land does not want suffering

but freshness or fire, water or bread for all,
and nothing should divide men
except the sun or the night, the moon or the wheat.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)





SONE XLII

Deniz suyunda salınan ışıltılı günler,
kargaşanın sürüklendiği sarı bir kayanın ruhu gibi,
çöktüler tortuya baldan görkemiyle onun:
Saflığını korudu böylece dikdörtgen.

Çıtırdar ya saat, ateş ya da arılar gibi,
yeşil vurur gömülerek yapraklara
yeşil dallardan bir tepe oluncaya,
ışık saçan bir dünya söner ve fısıldar kendi kendine.

Üzüntü çekemez artık toprağın karanlık yüzü,
susamıştır ateşe birkaç yaprakla bir cennet kuran
yaz günlerinin sarmaş dolaş kabalığı.

Tazelik ve ateştir, su ya da ekmek herkese;
hiçbir şey düşmedi erkeklerin payına
güneş ya da gece, ay ya da dikenlerden başka.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Série Nazaré. 1953-57, by Artur Pastor