27 Nisan 2017 Perşembe

Marcel Proust / Le Côté de Guermantes

"La dame un peu vulgaire qu'un dilettante en promenade éviterait de regarder, excepterait du tableau poétique que la nature compose devant lui, cette femme est belle aussi, sa robe reçoit la même lumière que la voile du bateau, et il n'y a pas de choses plus ou moins précieuses, la robe commune et la voile en elle-même jolie sont deux miroirs du même reflet, tout le prix est dans les regards du peintre."

Marcel Proust - (Le Côté de Guermantes)





"The slightly vulgar lady whom a man of discernment wouldn’t bother to look at as he passed her by, whom he would exclude from the poetical composition which nature has set before him — she is beautiful too; her dress is receiving the same light as the sail of that boat, everything is equally precious; the commonplace dress and the sail that is beautiful in itself are two mirrors reflecting the same image; their virtue is all in the painter’s eye."

Marcel Proust - (The Guermantes Way)





"La dama un tanto vulgar a la que un deleitante de paseo evitaría mirar, exceptuaría del cuadro poético que ante él compone la naturaleza, esa mujer es también hermosa, su vestido recibe la misma luz que la vela del barco, y no hay cosas más o menos preciosas, el traje corriente y la vela bonita en sí misma son dos espejos del mismo reflejo; todo el valor está en las miradas del pintor."

Marcel Proust - (El mundo de Guermantes)





"Gezintiye çıkmış bir amatörün bakmaktan kaçınacağı, doğanın, gözlerinin önünde oluşturduğu şiirsel tablonun dışında bırakacağı, biraz bayağı kadın da güzeldir; onun elbisesi de teknenin yelkeniyle aynı ışık tarafından sarmalanmıştır; hiçbir şey bir diğerinden daha değerli değildir, sıradan bir elbise de, kendi başına güzel olan yelken de aynı şeyi yansıtan iki aynadır; bütün değer, ressamın bakışındadır."

Marcel Proust - (Guermantes Tarafı)

Çeviri: Roza Hakmen, YKY


Nude by Hu Jundi

24 Nisan 2017 Pazartesi

Franz Kafka / Letters to Milena

"I think there is one idiosyncracy that we share, Milena: we are so shy and anxious that almost every letter is different, almost every one is frightened by the previous letter and even more so by the reply. It's easy to see that you aren't like this by nature, and I, perhaps even I am not like this by nature, but this has almost become my nature, passing only when I am desperate or, at most, angry, and needless to say: when I am afraid.

Sometimes I have the feeling that we're in one room with two opposite doors and each of us holds the handle of one door, one of us flicks an eyelash and the other is already behind his door, and now the first one has but to utter a word ad immediately the second one has closed his door behind him and can no longer be seen. He's sure to open the door again for it's a room which perhaps one cannot leave. If only the first one were not precisely like the second, if he were calm, if he would only pretend not to look at the other, if he slowly set the room in order as though it were a room like any other; but instead he does exactly the same as the other at his door, sometimes even both are behind the doors and the the beautiful room is empty."

Franz Kafka - (Letters to Milena)

Translated by Philip Boehm





"Creo que tenemos una característica en común, Mílena: somos tan tímidos y ansiosos, que casi todas las cartas son diferentes, casi todas revelan el miedo causado por las precedentes y más aún por la respuesta. Usted no es así por naturaleza eso salta la vista. Y yo ... quizá yo mismo no sea así por naturaleza, pero esa actitud ya se ha hecho carne en mí y sólo se desvanece en la desesperación y, a lo sumo, en la ira y a no olvidarlo: en el miedo.

A veces tengo la impresión de que tenemos una habitación con dos puertas enfrentadas y cada uno de nosotros empuña el picaporte de una de ellas. Basta un pestañeo de uno para que el otro desaparezca detrás de su puerta. Y el primero apenas si alcanza a pronunciar una palabra cuando el segundo ya ha echado cerrojo y se pierde de vista. Volverá a abrir su puerta, porque se trata de una habitación que quizá no pueda abandonarse. Si el primero no fuera exactamente igual al segundo, si fuera sereno, preferiría no mirar en dirección al otro, ordenaría la habitación sin prisa, como si fuera una habitación cualquiera. Pero en lugar de eso, hace lo mismo con su puerta, a veces ambos cierran las puertas a la vez y la hermosa habitación queda desierta."

Franz Kafka - (Cartas a Milena)





"Credo, Milena, che noi due abbiamo una particolarità in comune: siamo tanto timidi e ansiosi, quasi ogni lettera è diversa, quasi ciascuna si spaventa della precedente, e, più ancora, della risposta. Lei non lo è per natura, lo si vede facilmente, e io, forse, nemmeno io lo sono per natura, ma ciò è quasi diventato natura, e si dilegua soltanto nella disperazione, tutt’al più nell’ira, e, da non dimenticare, nell’angoscia.

Talora ho l’impressione che abbiamo una camera con due porte, l’una di fronte all’altra, e ognuno stringe la maniglia di una porta e basta un batter di ciglia dell’uno perché l’altro sia già dietro la sua porta e basta che il primo dica una sola parola, il secondo ha già certamente chiuso la porta dietro di sé e non si fa più vedere. Egli riaprirà, sì, la porta, perché si tratta di una camera che forse non si può lasciare. Se non fosse esattamente come il secondo, il primo starebbe tranquillo, preferirebbe, in apparenza, non guardare neanche verso il secondo, metterebbe lentamente in ordine la camera, quasi fosse una camera come qualunque altra, ma invece fa esattamente la stessa cosa presso la sua porta, talvolta persino tutti e due sono di là dalle porte e la bella camera è vuota."

Franz Kafka - (Lettere a Milena)





"Sanırım Milena, sizinle ortak bir özelliğimiz var: O kadar çekingen ve ürkeğiz ki, hemen her mektup farklı, hemen her mektup bir öncekinden korkuyor; gelecek cevaptansa daha da fazla korkuyor. Siz doğuştan böyle değilsiniz, insan bunu kolayca görebiliyor. Bana gelince; belki ben bile doğuştan böyle değilim, ama artık neredeyse böyleymişim gibi bir hale geldi, yalnızca ümitsizlik ve olsa olsa kızgınlık anlarında geçiyor, tabii birde şunu unutmayalım: korkunca.

Bazen, karşılıklı iki kapısı olan bir odamız varmış gibi geliyor; ikimiz de kendi kapımızın kolunu tutuyoruz, birimiz gözünü kırpsa, diğerimiz kendi kapısının ardına kaçıveriyor ve ilki tek bir söz söylemeye kalksa, ikincisi kesinlikle çoktan kapıyı arkasından kilitlemiş ve gözden kaybolmuş oluyor. Kapıyı tekrar açacak, çünkü bu belki de insanın terk edemediği bir oda. İlki ikincisine bu kadar benzemese, sakin olsa, ötekine bakmıyormuş gibi davransa, odayı sanki herhangi bir odaymış gibi yavaş yavaş düzene sokacak; ama bunun yerine, o da kapısının orada aynı şeyi yapıyor, hatta bazen ikisi de kapılarının arkasına saklanıyorlar ve güzelim oda bomboş kalıyor."

Franz Kafka - (Milena'ya Mektuplar)

Çeviri: Esen Tezel / Can Yayınları


Untitled by David Dubnitskiy

23 Nisan 2017 Pazar

Pablo Neruda / Poema 6

POEMA 6

Te recuerdo como eras en el último otoño.
Eras la boina gris y el corazón en calma.
En tus ojos peleaban las llamas del crepúsculo.
Y las hojas caían en el agua de tu alma.

Apegada a mis brazos como una enredadera,
las hojas recogían tu voz lenta y en calma.
Hoguera de estupor en que mi sed ardía.
Dulce jacinto azul torcido sobre mi alma.

Siento viajar tus ojos y es distante el otoño:
boina gris, voz de pájaro y corazón de casa
hacia donde emigraban mis profundos anhelos
y caían mis besos alegres como brasas.

Cielo desde un navío. Campo desde los cerros.
Tu recuerdo es de luz, de humo, de estanque en calma!
Más allá de tus ojos ardían los crepúsculos.
Hojas secas de otoño giraban en tu alma.

Pablo Neruda

Veinte poemas de amor y una canción desesperada (1924)





POEM 6

I remember you as you were in the last autumn.
You were the grey beret and the still heart.
In your eyes the flames of the twilight fought on.
And the leaves fell in the water of your soul.

Clasping my arms like a climbing plant
the leaves garnered your voice, that was slow and at peace.
Bonfire of awe in which my thirst was burning.
Sweet blue hyacinth twisted over my soul.

I feel your eyes traveling, and the autumn is far off:
Grey beret, voice of a bird, heart like a house
Towards which my deep longings migrated
And my kisses fell, happy as embers.

Sky from a ship. Field from the hills:
Your memory is made of light, of smoke, of a still pond!
Beyond your eyes, farther on, the evenings were blazing.
Dry autumn leaves revolved in your soul.

Pablo Neruda

Twenty Love Poems and a Song of Despair (1924)





POEME 6

Je me souviens de toi telle que tu étais en ce dernier automne:
un simple béret gris avec le coeur en paix.
Dans tes yeux combattaient les feux du crépuscule.
Et les feuilles tombaient sur les eaux de ton âme.

Enroulée à mes bras comme un volubilis,
les feuilles recueillaient ta voix lente et paisible.
Un bûcher de stupeur où ma soif se consume.
Douce jacinthe bleue qui se tord sur mon âme.

je sens tes yeux qui vont et l'automne est distant:
béret gris, cris d'oiseau, coeur où l'on est chez soi
et vers eux émigraient mes désirs si profonds
et mes baisers tombaient joyeux comme des braises.

Le ciel vu d'un bateau. Les champs vus des collines:
lumière, étang de paix, fumée, ton souvenir.
Au-delà de tes yeux brûlaient les crépuscules.
Sur ton âme tournaient les feuilles de l'automne.

Pablo Neruda

Vingt poèmes d'amour et une chanson désespérée (1924)





POESIA 6

Ricordo com'eri l'autunno scorso.
Eri il basco grigio e il cuore quieto.
Nei tuoi occhi lottavano i bagliori del crepuscolo.
E le foglie cadevano sull'acqua della tua anima.

Aggrappata alle mie braccia come un rampicante,
le foglie raccoglievano la tua voce lenta e calma.
Falò di stupore in cui la mia sete bruciava.
Dolce giacinto azzurro curvato sulla mia anima.

Sento vagare il tuo sguardo e l'autunno è lontano:
basco grigio, voce d'uccello e cuore famigliare
dove migravano i miei desideri profondi
e cadevano i miei baci allegri come braci.

Cielo dalla nave. Campo dai colli.
Il tuo ricordo è di luce, di fumo e di stagno quieto!
Oltre i tuoi occhi ardevano i tramonti.
Foglie secche d'autunno giravano nella tua anima.

Pablo Neruda

Venti poesie d'amore e una canzone disperata (1924)





VI.

Hatırlarım seni geçen sonbahardaki halinle.
Beren griydi ve yüreğin sakindi.
Gözlerinde savaşırdı alacakaranlığın alevleri.
Ve düştü yapraklar ruhunun sularına.

Bir boru çiçeği gibi yapışmıştın koluma,
kısık ve sakin sesine korunak olurken yapraklar.
Arzumun alazlanıp durduğu kötürüm eden bir ateş.
Ruhumun üstünde burkulmuş o uysal mavi sümbül.

Nasıl da uzaklaşır gözlerin, sonbahar gibi uzaktır,
o gri bere, o cıvıltılı ses ve o evcimen yürek,
kömürün koruna öpücüklerimin neşeyle düştüğü
derin özlemlerimin amacı olan şeylerdi.

Bir gemiden görünen gökyüzü. Yücelerdeki yaylalar.
Hatıran ışık gibi, duman gibi, o sessiz gölcük gibi!
Gözlerinin ötesinde yanıp dururdu alacakaranlıklar.
Ruhunda fırıl fırıldı sonbaharın kuru yaprakları.

Pablo Neruda

Çeviri: İsmail Haydar Aksoy

"Yirmi Aşk Şiiri ve Umutsuz Bir Şarkı"dan. (1924)


Photo by David Dubnitskiy

Rainer Maria Rilke / Du im Voraus

DU IM VORAUS

Du im Voraus
verlorne Geliebte, Nimmergekommene,
nicht weiß ich, welche Töne dir lieb sind.
Nicht mehr versuch ich, dich, wenn das Kommende wogt,
zu erkennen. Alle die großen
Bilder in mir, im Fernen erfahrene Landschaft,
Städte und Türme und Brücken und un-
vermutete Wendung der Wege
und das Gewaltige jener von Göttern
einst durchwachsenen Länder:
steigt zur Bedeutung in mir
deiner, Entgehende, an.

Ach, die Gärten bist du,
ach, ich sah sie mit solcher
Hoffnung. Ein offenes Fenster
im Landhaus - , und du tratest beinahe
mir nachdenklich heran. Gassen fand ich, -
du warst sie gerade gegangen,
und die Spiegel manchmal der Läden der Händler
waren noch schwindlich von dir und gaben erschrocken
mein zu plötzliches Bild. - Wer weiß, ob derselbe
Vogel nicht hinklang durch uns
gestern, einzeln, im Abend?

Rainer Maria Rilke

Aus: Die Gedichte 1910 bis 1922 (Paris, Winter 1913/14)





YOU WHO NEVER ARRIVED

You who never arrived
in my arms, Beloved, who were lost
from the start,
I don't even know what songs
would please you. I have given up trying
to recognize you in the surging wave of the next
moment. All the immense
images in me-- the far-off, deeply-felt landscape,
cities, towers, and bridges, and unsuspected
turns in the path,
and those powerful lands that were once
pulsing with the life of the gods-
all rise within me to mean
you, who forever elude me.

You, Beloved, who are all
the gardens I have ever gazed at,
longing. An open window
in a country house--, and you almost
stepped out, pensive, to meet me.
Streets that I chanced upon,--
you had just walked down them and vanished.
And sometimes, in a shop, the mirrors
were still dizzy with your presence and, startled,
gave back my too-sudden image. Who knows?
perhaps the same bird echoed through both of us
yesterday, seperate, in the evening...

(Paris, Winter 1913/14)

Rainer Maria Rilke

Translated by Stephen Mitchell





YOU, BELOVED, WHO WERE LOST...

You, beloved, who were lost
before the beginning, who never came,
I do not know which sounds might be precious to you.
No longer do I try to recognize you, when, as a surging wave,
something is about to manifest. All the huge
images in me, the deeply-sensed far-away landscapes,
cities and towers and bridges and un-
suspected turns of the path,
the powerful life of lands
once filled with the presence of gods:
all rise with you to find clear meaning in me,
your, forever, elusive one.

You, who are all
the gardens I've ever looked upon,
full of promise. An open window
in a country house—, and you almost stepped
towards me, thoughtfully. Sidestreets I happened upon,—
you had just passed through them,
and sometimes, in the small shops of sellers, the mirrors
were still dizzy with you and gave back, frightened,
my too sudden form.—Who is to say if the same
bird did not resound through us both
yesterday, separate, in the evening?

(Paris, Winter 1913/14)

Rainer Maria Rilke





TÚ QUE NUNCA LLEGASTE

Tú que nunca llegaste
a mis brazos, querido, a quien perdí­
desde el principio.
Ni siquiera sé qué canciones
te habrí­an gustado. He renunciado incluso a tratar
de reconocerte en la repentina ola
del próximo momento. Todas mis inmensas
imágenes – el lejano y sentido paisaje
ciudades, torres y puentes, e inesperados
giros en el camino,
y aquellas poderosas tierras que una vez
latieron con la vida de los dioses;
todos ellos se alzan dentro de mí­
refiriéndose a ti, siempre esquivo.

Tú, querido, que eres todos
los jardí­nes que siempre he contemplado,
añorante. Una ventana abierta
en una casa de campo- y tú casi
fuera, soñando con encontrarme.
Calles por las que pasé una vez-
que tú acababas de recorrer ya desaparecido.
Y a veces, en las tiendas, los escaparates
aún están impregnados de tu presencia para, súbitamente,
devolver mi reflejo. ¿Quién sabe?
Quizás el mismo pájaro resonó a través de ambos
ayer, separados, al atardecer…

Rainer Maria Rilke

https://www.lautreamont.net/2008/03/24/tu-que-nunca-llegaste/





SEN DAHA BAŞINDAN

Sen kollarıma asla gelmemiş sevgili,
sen yitirilmiş olan daha başından,
senin hangi şarkılar gider hoşuna
hiç öğrenemedim. Vazgeçtim ben seni
gelecek anın kabaran dalgaları içinde
tanımaya çabalamaktan. İçimdeki
tüm uçsuz bucaksız imgeler - - çok uzaktaki
derinliğine hissedilen peyzaj,
şehirler, kuleler, köprüler ve patikaların tahmin-
edilmedik dönemeçleri
ve şu bir vakitler nabzı tanrıların hayatıyla atan
kudretli topraklar - -
tümü, beni her zaman atlatan seni
anlamlandırmak için içimden yükselirler.

Sen, sevgili, daima hasretle seyrettiğim
bahçelersin sen. Bir kır evinde
açık bir pencere - -, ve sen daha yeni
atmışsın adımını dışarı, dalgın düşünceli
karşılamak için beni. Rast gele geçtiğim sokaklar, - -
sen onlarda az önce yürümüş ve gözden kaybolmuşsun.
Ve bazen, bir dükkanda, aynalar hala sersemlemiş
olurlardı senin orada bulunmuş olmandan, irkilmiş
geri verirlerdi benim çok ani hayalimi.Kim bilir? belki de
aynı kuş yankılanıyordu içimizden ikimizin de
ayrı ayrı, dün akşam.

(Paris, Kış 1913/14)

Rainer Maria Rilke

Çeviri: Osman Tuğlu


Photo by David Dubnitskiy

22 Nisan 2017 Cumartesi

Ernest Hemingway / For Whom The Bell Tolls

"How little we know of what there is to know. I wish that I were going to live a long time instead of going to die today because I have learned much about life in these four days; more, I think than in all other time. I'd like to be an old man to really know. I wonder if you keep on learning or if there is only a certain amount each man can understand. I thought I knew so many things that I know nothing of. I wish there was more time."

Ernest Hemingway - (For Whom The Bell Tolls)




"¡Qué pocas cosas conocemos de lo que hay que conocer! Me gustaría vivir mucho, en lugar de morir hoy, porque he aprendido mucho en estos cuatro días sobre la vida. Creo que he aprendido más que durante toda mi vida. Me gustaría ser viejo y saber las cosas a fondo. Me pregunto si se sigue aprendiendo o bien si no hay más que cierta cantidad de cosas que cada hombre puede comprender. Yo creía saber muchas cosas y, de verdad, no sabía nada. Me gustaría tener más tiempo."

Ernest Hemingway - (Por quién doblan las campanas)





"Bilinecek şeylerin ne kadar azını biliyoruz. Bugün öleceğime uzun bir zaman yaşamak isterdim çünkü bu dört günde hayat hakkında çok şey öğrendim, dahası bütün öteki zamanlardan daha fazla düşünüyorum. Yaşlı bir adam olmak ve gerçekten bilmek isterdim. İnsan öğrenmeyi sürdürüyor mu yoksa her insanın anlayabileceği belli bir miktar mı var, merak ediyorum. Haklarında hiçbir şey bilmediğim birçok şeyi öğrendiğimi düşündüm. Keşke daha çok zaman olsaydı."

Ernest Hemingway - (Çanlar Kimin İçin Çalıyor)


Ernest Hemingway with film cameraman, Joris Ivens,
and two soldiers during the Spanish Civil War. Circa 1937-1938.