18 Ekim 2017 Çarşamba

Luigi Pirandello / L'uomo dal fiore in bocca

"Se la morte, signor mio, fosse come uno di quegli insetti strani, schifosi, che qualcuno inopinatamente ci scopre addosso... Lei passa per via; un altro passante, all'improvviso, lo ferma e, cauto, con due dita protese le dice: «Scusi, permette? lei, egregio signore, ci ha la morte addosso ». E con quelle due dita protese, la piglia e butta via... Sarebbe magnifica! Ma la morte non è come uno di questi insetti schifosi."

Luigi Pirandello - (L'uomo dal fiore in bocca)





"If death, my dear sir, if death were some strange, filthy insect that just... settled on you, as it were, took you unawares, shall we say... You're walking along. All of a sudden a passerby stops you, and, with finger and thumb cautiously excented, says: "Excuse me, sir, excuse me, honored sir, but death has settled on you!" And with finger and thumb cautiously excented, he takes it and throws it in the gutter. Wouldn't that be wonderful? But death is not insect."

Luigi Pirandello - (The Man with the Flower in his Mouth)





"Si la muerte, señor fuera como uno de esos insectos extraños, repugnantes, que a veces descubre uno encima de sí… Va usted por la calle; un transeúnte lo para de improviso, y, con cautela, con los dedos extendidos, le dice: «¿Me permite, caballero? Lleva usted la muerte encima.» Y, con aquellos dos dedos extendidos, la pilla y la arroja… ¡Sería magnífico! Pero la muerte no es como esos insectos repugnantes."

Luigi Pirandello - (El hombre de la flor en la boca)





"Ölüm; garip, iğrenç, korkunç bir böcek olsa ve yoldan geçen birinin yakasına konsa. Siz de onu görseniz. Durup: “Afedersiniz, müsaade eder misiniz? Yolunuzu kestim; ama üzerinize ölüm konmuş” demez misiniz? Şöyle iki parmağınızı uzatıp onu fırlatıp atmaz mısınız? Ne mükemmel olurdu doğrusu... Fakat ölüm bir böcek değil..."

Luigi Pirandello - (Ağzı Çiçekli Adam)


Unknown photographer

16 Ekim 2017 Pazartesi

Pablo Neruda / El tigre

EL TIGRE

Soy el tigre.
Te acecho entre las hojas
anchas como lingotes
de mineral mojado.

El río blanco crece
bajo la niebla. Llegas.

Desnuda te sumerges.
Espero.

Entonces en un salto
de fuego, sangre, dientes,
de un zarpazo derribo
tu pecho, tus caderas.

Bebo tu sangre, rompo
tus miembros uno a uno.

Y me quedo velando
por años en la selva
tus huesos, tu ceniza,
inmóvil, lejos
del odio y de la cólera,
desarmado en tu muerte,
cruzado por las lianas,
inmóvil en la lluvia,
centinela implacable
de mi amor asesino.

Pablo Neruda - (Los versos del capitán, 1952)





THE TIGER

I am the tiger.
I lie in wait for you among leaves
broad as ingots
of wet mineral.

The white river grows
beneath the fog. You come.

Naked you submerge.
I wait.

Then in a leap of fire, blood, teeth,
with a claw slash I tear away
your bosom, your hips.

I drink your blood, I break
your limbs one by one.

And I remain watching
for years in the forest
over your bones, your ashes,
motionless, far
from hatred and anger,
disarmed in your death,
crossed by lianas,
motionless in the rain,
relentless sentinel
of my murderous love.

Pablo Neruda - (The Captain's Verses, 1952)

Translated by Donald D. Walsh





LE TIGRE

Je suis le tigre.

Je te guette parmi les feuilles
aussi grandes que des lingots
de minerai mouillé.

Le fleuve blanc grandit
sous la brume.Te voici.

Tu plonges nue.
J’attends.

Alors d’un bond,
feu,sang et dents,
ma griffe abat
ta poitrine, tes hanches.
Je bois ton sang, je brise
tes membres, un à un.

Et je reste dans la forêt
à veiller durant des années
tes os, ta cendre,
immobile, à l’écart
de la haine et de la colère,
désarmé par ta mort,
traversé par les lianes,
immobile sous la pluie,
sentinelle implacable
de mon amour, cet assassin.

Pablo Neruda - (Les Vers du Capitaine, 1952)





LA TIGRE

Sono la tigre.
ti aspetto in agguato tra le foglie
larghe come lingotti
di minerale bagnato.

Il fiume bianco si gonfia
sotto la nebbia. Arrivi.
Nuda, ti immergi.
Aspetto.

Poi in un balzo
di fuoco, sangue, denti,
con un colpo d'artiglio abbatto
il tuo petto, i tuoi fianchi.

Bevo il tuo sangue, spezzo
le tue membra una ad una.

E rimango nascosta vegliando
per anni nella foresta
le tue ossa, la tua cenere,
immobile, lontano
dall'odio e dalla rabbia,
disarmata nella tua morte,
percorsa dalle liane,
immobile in mezzo alla pioggia,
sentinella implacabile
del mio amore assassino.

Pablo Neruda - (I Versi Del Capitano, 1952)

Traduzione di Ivana Cenci





KAPLAN

Kaplanım ben.
Külçeler gibi geniş
ıslak mineral yapraklar arasında
senin için pusudayım.

Aydınlık ırmak büyür
sisin altında. Gelirsin.

Çıplak dalarsın suya.
Beklerim.

Ateşten, kandan, dişlerden
bir sıçrayışla
yırtarım bir pençe vuruşuyla
bağrını, kalçalarını.

İçerim kanını, kırarım
tek tek kollarını bacaklarını.

Yıllar boyunca kemiklerini
ve külünü koruyacağım
yabanıl ormanda kalırım,
kımıldamadan,
nefretten ve öfkeden arınmış,
ölümünle silâhsızlandım,
sarmaşıklarla bağlandım,
yağmurda kımıltısızım,
ölüm saçan sevişmemin
amansız nöbetindeyim.

Pablo Neruda

Çeviri: İsmail Haydar Aksoy

("Kaptanın Dizeleri"nden, 1952)


Unknown photographer

15 Ekim 2017 Pazar

Fazıl Hüsnü Dağlarca / Beacon

BEACON

Jutting far into the high seas, the promontory,
Cherished as the lazulite and silver light, smoulders.
A terrestrial love starts in the dark
While the beacon shines
Despite destiny on the boulders.

Clouds fuse in crepuscule dimensions.
From distant harbours fogs descend,
And sadness stirs in the darkness of fate.
Blazing and blinking, the beacon inquires:
Where in life do you stand, where in love do you stand?

If the heart cringes in the starlight,
Memories might recede and recoil.
Time may tread on without the soul's cargo
As the beacon has stood for ages
With patience on this same soil.

It witnessed sea battles and ancient pirates,
Caught the wind asleep and the waves in flight,
As blue and black as a single eye,
And vacant as the vast seas.
Ill-fated fishermen struggled in its sight.

In your hair a cool air smells of salt and death.
On your face a cyclone's flavours linger.
You stand weary and forlorn.
Suddenly flickering, quivering with joy,
Something, perhaps life, is now longer.

Dolourous as widows' indomitable desires,
Upon its prowess the gargantuan night lies.
Insane, taciturn and awake,
It craves from disaster the charity of end-all.
It is wise.

Our drunken vessels roll and sway.
The sleep of buried hurricanes is stirred.
Rocks stretch far like pelagic graves.
From the sea to heaven
The sailor's curse is heard.

Time vanishes and life abandons time.
From the galaxies descend no bulletins.
Heavy and tired with an ill omen,
When all men are thought to have ceased,
The beacon grins.

Fazıl Hüsnü Dağlarca

Translated by Talât Sait Halman

Fazıl Hüsnü Dağlarca (26 August 1914, Istanbul – 15 October 2008, Istanbul) was one of the most prolific Turkish poets of the Turkish Republic with more than 60 collections of his poems published as of 2007. He was a laureate of the Struga Poetry Evenings Golden Wreath Award.





DENİZ FENERİ

Uzanmış koca burun açık denize doğru,
Lacivert ve gri gecenin değerinde.
Karanlıkla başlar bir dünya sevgisi,
Deniz feneri parlar,
Talihe aldırmadan kayalar üzerinde.

Bulutlar birleşir alaca düzlüklerde,
Çöker uzak limanlardan bir sis.
Bir sıkıntı başlar karanlığında kaderin,
Bildirir, yanınca yanınca,
Ömrün neresindesiniz, aşkın neresindesiniz?

Yüreğin mi daralıyor, yıldız ışığında,
Bırak anılar gitsin biraz daha geri.
Ruhu götürmeden vakit yürüyebilir,
Düşün nasıl durmuş sabırla yüzlerce yıl,
Hep bu benekte bu deniz feneri.

Bak deniz savaşlarına, yaşlı korsanlara,
Uçan dalgalara, uyuyan rüzgâra bakmış,
Bir tek göz kadar kara ve mavi,
Enginle boş,
Kısmetsiz balıkçılara bakmış.

Saçlarında tuz kokan, ölü kokan bir serinlik,
Yüzünde bir fırtına tadı.
Durursun yorgun, umutsuz,
Birden bir daha yanıp söner, sevinçle titrersin,
Bir şey, belki de yaşaman uzadı.

Yaslıdır dulların ölçülmez özleminde,
Güçlüdür kocaman geceleri taşır.
Delidir, konuşmaz, uyumaz,
Sonrasızlığın iyiliğini bekler, kötü günlerden,
Akıllıdır.

Sarhoş gemilerimiz sallanır sallanır,
Gömülmüş kasırgaların uykusuyla belli,
Kayalar mezarlara benzer enginlerden,
Duyulur sudan göğe kadar,
"Ölüsü kandilli."

Vakit yok olur, zamandan boşalır varlık,
Düşmez burçlardan haber.
Bir uğursuzlukla ağır ve yorgun,
Bütün insanlar bitti sanırsınız,
Deniz feneri gülümser.

Fazıl Hüsnü Dağlarca


Photo by Michéle Poulain

Pablo Neruda / Soneto XXXV

SONETO XXXV

Tu mano fue volando de mis ojos al día.
Entró la luz como un rosal abierto.
Arena y cielo palpitaban como una
culminante colmena cortada en las turquesas.

Tu mano tocó sílabas que tintineaban, copas,
alcuzas con aceites amarillos,
corolas, manantiales y, sobre todo, amor,
amor: tu mano pura preservó las cucharas.

La tarde fue. La noche deslizó sigilosa
sobre el sueño del hombre su cápsula celeste.
Un triste olor salvaje soltó la madreselva.

Y tu mano volvió de su vuelo volando
a cerrar su plumaje que yo creí perdido
sobre mis ojos devorados por la sombra.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET XXXV

Your hand flew from my eyes into the day.
The light arrived and opened like a rose garden.
Sand and sky throbbed like an ultímate
beehive carved in the turquoise.

Your hand touched syllables that rang like bells,
touched cups, barréis full of yellow oil,
flower petáis, fountains, and, above all, love,
Love: your puré hand guarded the ladles.

The afternoon . . . was. Quietly the night slid
over a man asleep, its celestial capsule.
Honeysuckle set loose its sad savage odor.

And then your hand fluttered, it flew back again:
it closed its wings, its feathers I had thought were
over my eyes the darkness had swallowed.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONNET XXXV

Ta lente main vola de mes yeux vers le jour
et la lumière entra comme un rosier ouvert.
Et le sable et le ciel souverains palpitaient
on eût dit un rucher taillé dans les turquoises.

Ta main a touché des syllabes qui tintaient,
des coupes et des burettes aux huiles jaunes,
des corolles, des sources et puis surtout, l’amour,
l’amour : ta pure main épargna les cuillères.

Et le soir s’en alla. Sur le sommeil de l’homme
la nuit glisse, en secret, sa capsule céleste.
Oh la triste odeur sauvage du chèvrefeuille !

Alors sur mes yeux que l’ombre avait dévorés
ta lente main volant de son vol referma
son plumage que je croyais avoir perdu.

Pablo Neruda - (La centaine d'amour, 1959)





SONETTO XXXV

La tua mano andò volando dai miei occhi al giorno.
La luce entrò come un roseto aperto.
Arena e cielo palpitavano come un
culminante alveare tagliato nel turchese.

La tua mano toccò sillabe che tintinnavano, coppe,
oliere, piene d'oli gialli,
corolle, fonti e, soprattutto, amore,
amore: la tua mano pura preservò i cucchiai,

La sera se n'andò. La notte fece scender con cautela
sopra il sonno dell'uomo la sua capsula celeste.
Un triste odor selvaggio sprigionò la madreselva.

E la tua mano tornò dal volo volando
a chiudere il suo piumaggio ch'io credetti perso
sopra i miei occhi divorati dall'ombra.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE XXXV

Uçarken ellerin gözlerimden güne doğru
ışık girdi çiçeklenmiş bir gül fidanı gibi.
Çırpınıyordu kum ve gökyüzü,
sanki turkuvazda yontulmuş bir arı kovanı yücelerde.

Ellerin çalardı heceleri tımbırdatarak,
bardakları, sarı yağ şişelerini,
taçları, kaynakları, aşkı, yani her şeyi,
aşk deyince; Saf ellerinin hoş tutması kaşıkları.

Geçip gitti akşam. Yalıyor şimdi gece
tanrısal çanağını erkeğin uykusunda.
Bir hüzünlü yaban koku salıyor hanımelleri!

İşte o zaman gölgelerin yuttuğu gözlerimin üstünde
gökte büyük bir maharetle uçan ellerin kapayıverdi
yitirdiğimi sandığım teleklerini.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Hand with Rose, 1935, by Laure Albin-Guillot

Alda Merini / Tu amico non piangerai la mia morte

Tu amico non piangerai la mia morte

Tu amico non piangerai la mia morte,
per te sarò una pietra tombale
per te sarò un nulla distrutto,
tu non piangerai la mia morte
e forse ti darà anche sollievo
sapere che sotto la terra
cosparsa di venti improvvisi
giace un notturno poeta
che al mondo non era nessuno.

Alda Merini





My friend you will not cry over my death

My friend you will not cry over my death
For you I will be a tombstone
For you I will be a wrecked naught
You will not cry over my death
And perhaps you will be relieved
To know that under the earth
Sprinkled with sudden winds
Lies a nocturnal poet
Who was no one for the world.

Alda Merini

Translated into English by Rina Brundu, in Dublin, 29/10/2014





Sen arkadaşım, benim ölümüme ağlamayacaksın

Sen arkadaşım, benim ölümüme ağlamayacaksın.
Senin için bir mezar taşı olacağım.
Senin yokluğundan bihaber olduğun bir şey olacağım.
Sen benim ölümüme ağlamayacaksın.
Dünya için bir hiç olan bir mağrip* şairi
Ani rüzgârlara serpilmiş,
Toprak altında yatıyor olacak.
Sen belki de tüm bu olanları bileceksin
Başıma gelenleri bilmek senin içini ferahlatacak.

Alda Merini

Sercan Leylek

Not: * Notturno kelimesi, ‘akşam’ yerine, anlatımın derinliğini zenginleştirmek için Arapça’da akşam namazının kılındığı zaman anlamına gelen ‘mağrip’ kelimesine çevrilmiştir.


At mother's grave by Liiga Klavin