31 Mayıs 2019 Cuma

(NOVEMBER) (LIGHT, SHORT DAYS) (DARK FIERY SUNSETS) / Bill Knott

(NOVEMBER) (LIGHT, SHORT DAYS)
(DARK FIERY SUNSETS)

for Quasimodo

A small bird hops about in branches,
a blue high toss,
the sound
goes. Winter
begins to burn up all the light.

And in no time,
it's evening.
The boy gazes to the west
as if all the fire-engines in the world were streaking there...

Bill Knott - (1940-2014, USA)

(The Naomi Poems, Book One: Corpse and Beans)





(Kasım) (Aydınlık, Kısa Günler)
(Karanlık, Alazlı Günbatımları)

Quasimodo için

Küçük bir kuş dallarda seker durur,
mavi bir yüksek sıçrayış,
gider ses. Kış
başlar bütün ışığı yakmaya.
Ve kaşla göz arasında,
akşamdır.
O oğlan bakıp durur Batı’ya
sanki dünyanın bütün itfaiye arabaları
yıldırım hızıyla oraya gitmiş gibi...

Bill Knott (1940-2014, ABD)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy


An Evening Redness in the West.  by Devin Michael Roberts

30 Mayıs 2019 Perşembe

Rüya / Erdinç Durukan

Rüya

oysa ne güzel olurdu
bir kadının saçlarını yastık yapıp
yine onunla uyanmak

Erdinç Durukan


Enchanted - Faustine P. by Bruno Gibson

(FALL) (AND WINTER) (VIETNAM) (CHICAGO) (1965) / Bill Knott

(FALL) (AND WINTER) (VIETNAM) (CHICAGO) (1965)

“God created man in His own image” — Genesis

“Chicago is the architectural showplace of the nation” — Chicago newspapers

1

A shudder falls from the trees, at night;
the breeze is so light that only the grass on top of graves stirs;
everyone's nose is black with fear;
generals open the burning bodies of children
like letters from home with lace on the edges...

2

Oh it's easy to find
Vietnam in Chicago... in these bright streets where our
tears lie
rotting, we are what's lost (knock at your shadow
to ask the way home from death).

3

Men destroy us in their own image,
in their own—lost—likeness. And this year,
even the snowflakes—my last hope—
are twisted into awry hurt shapes,
designs of screams... Napalm: your own afterbirth on fire
descending...

4
Suffering is the same both places. But
at least in Vietnam death is death... Here, in this
stainless steel cement tower white concrete glass city,
death is the sole vegetation: death is life, a green magnet.

Bill Knott - (1940-2014, USA)

(The Naomi Poems, Book One: Corpse and Beans)





(Güz) (ve Kış) (Vietnam) (Şikago) (1965)

“İnsanı kendi suretinde yarattı Tanrı” – Tekvin

“Şikago, mimarî sergi alanıdır ulusun” – Şikago gazeteleri

1
Bir ürperti düşer ağaçlardan, geceleri;
öyle hafiftir ki esinti yalnızca mezarların üstündeki çimen kımıldar;
herkesin burnu siyahtır korkudan;
generaller açarlar yanmış bedenlerini çocukların
açar gibi sıladan gelen mektupları dantel kenarlarıyla...

2
Ah kolaydır bulmak
Şikago’da Vietnam’ı... gözyaşlarımızın durup çürüdüğü
bu aydınlık sokaklarda,
bizler kaybedilmiş şeyleriz (vur kendi gölgene
sormak için ölümden sılaya giden yolu).

3
Mahveder insanlar bizi kendi suretlerinde,
kendi -yitik- benzerliklerinde. Ve bu yıl,
-benim son umudum- kar taneleri bile
çığlıklarla desenlenmiş,
çarpık yaralanmış şekillere
bükülürler... Napalm: senin kendi döleşin
ateşe doğru inişte...

4
Istırap aynıdır her iki yerde. Fakat
en azından Vietnam’da ölüm ölümdür... Burada, bu
paslanmaz çelik çimento kule beyaz beton cam kentte,
ölüm biricik bitki örtüsüdür: ölüm hayattır, yeşil bir mıknatıs.

Bill Knott (1940-2014, ABD)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy


"The Terror of War". Trang Bang, Vietnam, 8 June 1972, by Nick Ut

26 Mayıs 2019 Pazar

Canción otoñal / Federico García Lorca

Canción otoñal

Noviembre de 1918 (Granada)

Hoy siento en el corazón
un vago temblor de estrellas,
pero mi senda se pierde
en el alma de la niebla.
La luz me troncha las alas
y el dolor de mi tristeza
va mojando los recuerdos
en la fuente de la idea.

Todas las rosas son blancas,
tan blancas como mi pena,
y no son las rosas blancas,
que ha nevado sobre ellas.
Antes tuvieron el iris.
También sobre el alma nieva.
La nieve del alma tiene
copos de besos y escenas
que se hundieron en la sombra
o en la luz del que las piensa.

La nieve cae de las rosas,
pero la del alma queda,
y la garra de los años
hace un sudario con ellas.

¿Se deshelará la nieve
cuando la muerte nos lleva?
¿O después habrá otra nieve
y otras rosas más perfectas?

¿Será la paz con nosotros
como Cristo nos enseña?
¿O nunca será posible
la solución del problema?

¿Y si el amor nos engaña?
¿Quién la vida nos alienta
si el crepúsculo nos hunde
en la verdadera ciencia
del Bien que quizá no exista,
y del Mal que late cerca?

¿Si la esperanza se apaga
y la Babel se comienza,
qué antorcha iluminará
los caminos en la Tierra?

¿Si el azul es un ensueño,
qué será de la inocencia?
¿Qué será del corazón
si el Amor no tiene flechas?

¿Si la muerte es la muerte,
qué será de los poetas
y de las cosas dormidas
que ya nadie las recuerda?
¡Oh sol de las esperanzas!
¡Agua clara! ¡Luna nueva!
¡Corazones de los niños!
¡Almas rudas de las piedras!
Hoy siento en el corazón
un vago temblor de estrellas
y todas las rosas son
tan blancas como mi pena.

Federico García Lorca - Libro de Poemas, (1921)





Autumn Song

November 1918 (Granada)

Today in my heart
a vague trembling of stars,
but my way is lost
in the soul of the mist.
Light lops my wings.
The hurt of my sadness
moistens memories
in thought’s fountain.

All roses are white,
white as my pain,
white only when
snow’s fallen on them.
Earlier they wore a rainbow.
Snow’s also falling on the soul.
The soul’s snow is kissed
by flakes and scenes
lost before in the shadow
or the light of the person thinking.
Snow falls from roses,
but remains on the soul,
and the year’s thick needle
makes a shroud of them.

Will the snow melt
when death claims us?
Or will there be more snow
and more perfect roses?

Will we know peace
as Christ promises?
Or can it never be
for us?

And what if love’s a trick?
Who’ll salvage our lives
if gathering gloom buries us
in the certainty of Good,
unreal perhaps,
and of Evil throbbing very close?

What if hope dies
and Babel rises?
What torch will light
earth’s pathways?

If blue is dream
what then innocence?
What awaits the heart
if Love bears no arrows?

If death is death,
what then of poets
and the hibernating things
no one remembers?
Sun of our hopes!
Clear water! New moon!
Hearts of children!
Rough souls of the stones!
Today in my heart
a vague trembling of stars
and all roses are
as white as my pain.

Federico García Lorca - Book of Poems (1921)

García Lorca, Federico Selected Poems (Oxford, 2007)





Autumn Song

November 1918 (Granada)

Today I sense in my heart
a vague tremor of stars,
but I lost my way
in the midst of fog.
The light trims my wings
and the pang of my gloom
will moisten the memories
at the font of knowledge.

All roses are white,
as white as my sorrow,
but the roses are not white
that have snow on them.
Once they dressed in a rainbow.
Besides there’s snow on my soul.
The snow of my soul is
kissed by flakes and scenes
which disappear in shadow
or in light when thought of.

The snow falls from the roses,
but the soul’s remains,
and the grapple of the years
makes a shroud of it.

Will the snow melt
when death takes us?
Or will there then be other snow
and other roses more perfect?
Will there be peace among us
as Christ teaches us?
Or will there never be
a solution to this question?

And if love cheats us?
Who will resurrect us
if twilight buries us
in the scientific truth
of Good, which perhaps doesn’t exist,
and Evil which flutters nearby.

What if hope gives way
and Babel ensues,
what torch will light
the roads on Earth?

If the blue sky is a fantasy,
what will become of innocence?
What will become of the heart
if Love has no arrows?

And if death is death,
what will become of poets?
and things in a cocoon
which no one remembers?
Oh sun of hopes!
Clear water! New moon!
Dull souls of stones!
Today I sense in my heart
a vague tremor of stars
and all roses are
as white as my sorrow.

Federico García Lorca - Book of Poems (1921)

Translated by DK Fennell





GÜZ ŞARKISI

Bugün içimde belirsiz
bir yıldız ürperişi var,
ama silinip gidiyor
yolum sisin varlığında.
Kanatlarımı kırdı gün
ve üzüntümün acısı
ıslattı tüm anılan
düşüncenin kaynağında.

Güllerin hepsi de beyaz,
acım gibi beyaz öyle,
sadece beyaz güller var
kar yağdı da üstlerine.
Söndü gitti gökkuşağı.
Canlara da kar yağdı hem.
Ve canlara yağan karda
öpüşler, görüntüler var
ya karanlığa gömülen
ya düşünce gündüzüne.

Kayıyor da kar güllerden
canda öylece duruyor,
onu yıllann pençesi
döndürüyor bir kefene.
Erir mi kar? ölüm bizi
ne zaman alıp götürür?
Olacak mı başka bir kar,
daha güzel başka güller?

Bir gün gelir mi İsa'nın
Öğrettiği dirlik bize?
Ulaşmayacak mı gizem
hiçbir zaman bir çözüme?

Ya bir kandırmacaysa aşk?
Kim canlandırır yaşamı
eğer ittiyse karanlık
bizi gerçek bilimine
var olmayan iyilikle
yakın kötülüğün belki?

Umut kararır giderse,
yeniden başlarsa Babil,
hangi meşale ışıtır
yolumuzu bu toprakta?

Gök mavisi bir düş ise
ne olur iç temizliği?
Gönlün hali nice olur
okları hiç yoksa aşkın?

Ölüm gerçekten ölümse
ozanlar ne olur peki,
bir de uyuyan nesneler,
anımsamadığı kimsenin?

Ey umutların güneşi!
Pınl pırıl su! Yeni ay!
Çocukların yürekleri!
Taşların katı canları!
Bugün içimde belirsiz
bir yıldız ürperişi var
ve güllerin hepsi beyaz,
acım gibi beyaz öyle.

Federico García Lorca

Çeviri: Sait Maden


Deep Autumn, Last White Roses, by Gabryel Harrison

25 Mayıs 2019 Cumartesi

In an Eternal Dusk / Forugh Farrokhzad

In an Eternal Dusk

—Day or night?
—No friend, it is eternal dusk,
with two doves like two white
coffins crossing in the wind,
and from that strange land
distant sounds, unfixed and vagrant
like a drifting breeze.

—Something must be said.
It must be said.
My heart wants to mate with the dark.
Something must be said.

Such an onerous oblivion.
An apple falls from a branch;
yellow flax seeds break between
beaks of my lovesick canaries;
A fava bean flower, to release
her silent anxiety of change,
yields her blue veins to an intoxicated breeze.
And here, in me, in my head?

Ah . . .
There is nothing in my head except
swirling specks of turbid red,
and my gaze is like a lie . . .
downcast and shamed.

—I'm thinking of a moon.
—A word in a poem.
—I'm thinking of a spring.
—A phantasm in the earth.
—The wheat fields' lush smell.
—Bread's fairytale.
—Innocent games and a narrow long alley
lavished with acacia perfume.
—I'm thinking of the bitter awakening after the games,
the bewilderment after the alley's end,
the lingering emptiness after the acacia perfume.

Heroics?
—Ah . . .
The horses are old.
—Love?
—It's lonely. It looks out a low window
at deserts void of Madjnun, and at a lane
with vague memories of a cup-bearing beauty
strutting in ankle rings.

—Desires?
—They lose heart in the cruel congruence
of a thousand doors.
—Closed?
—Yes, always closed, closed,
wearing you out.

—I'm thinking of a house,
its ivies breathing languidly,
its lamps glowing like eyes,
its nights, pensive, lazy, and serene.
I'm thinking of a newborn's endless smiles
like repeating ripples in water,
and a body like a cluster of grapes,
swelled with blood.

—I'm thinking of collapse,
of black winds' plunder,
of a suspicious light that explores
the window each night,
and of a tiny grave, small as a newborn.

—Work . . . work?
—Yes, but inside that big desk
a secret enemy has set up home,
one who chews on you, slowly, slowly,
as it does on the wood and the notebook
and on a thousand other useless things.
In the end, you will sink in a cup of tea
and like a whirlwind-caught-boat
see nothing on the horizon but a cigarette's
thick smoke and some meaningless lines.

—A star?
—Yes, hundreds and hundreds, but
all besieged on the other side of nights.
—A bird?
—Yes, hundreds and hundreds, but
all in distant memories
flapping wings with futile pride.
—I'm thinking of a scream in the street.
—Of a harmless mouse who scrambles
through a wall from time to time.

Something must be said.
Something must be said
at each dawn, in the teetering moments
when space, like the feeling of adolescence,
suddenly mingles with something strange.
I want to succumb to rebellion.
I want to pour from that colossal cloud.
I want to say no, no, no, no.

—Let us go.
—Something must be said.
—Goblet, bed, seclusion, or sleep?
—Let us all go . . .

Forugh Farrokhzad

Translated by Sholeh Wolpé





Sonsuz Günbatımı

- Gece mi gündüz mü?
- Hayır, dostum. sonsuz bir günbatımı.
iki güvercinin rüzgarda geçişi ile
iki beyaz tabut gibi.
ve birtakım gürültüler, uzakta, o tuhaf bozkırda
belirsiz, başıboş, anıların dolaşması gibi.

-Bir şey söylemeli.
Bir şey söylemeli.
Yüreğim birleşme istiyor karanlıkla.
Bir şey söylemeli.

Ne kadar ağır bir unutkanlık.
Bir elma düşüyor bir daldan yere;
Aşık kanaryalarımın gagalarında kırılıyor sarı keten taneleri;
Sarmaşık gülü mor damarlarını, esintinin sarhoşluğunda,
kurtuluşa bırakıyor,
bilinmez değişim kaygılarından.
Ve burada, bende, kafamın içinde?

Ah...
Bir şey yok kafamın içinde koyu kırmızı zerrelerin
dolaşımından başka,
ve bakışım bir yalan söz gibi...
utangaçtır ve toprağa dönük.

-Ay ışığını düşünüyorum ben.
-Bir şiir sözcüğünü.
-Toprakta bir kuruntuyu.
-Yoğun kokusunu buğday tarlasının.
-Ekmeğin masalını.
-Saflığını çocuk oyunlarının
ve akasyaların kokusuyla dolu
o dar, uzun sokağı.
-Ve o yitmiş sokaktan artakalan şaşkınlığı,
akasya kokularının bıraktığı uzun boşluğu.

-Kahramanlıklar mı?
-Ah...
Atlar çok yaşlı.
-Aşk?
-Yalnızdır ve kısa bir pencereden
mecnunsuz bir çöle bakıyor,
bir geçite bakıyor, karışık anılarına,
halhallı ince bir bacağın güzel yürüyüşüyle dolu.

-İstekler?
-Yitiriyorlar kendilerini
binlerce acımasız kapının uyumunda.
-Kapalı mı ?
-Evet, her zaman kapalı, kapalı,
sonunda yorulacaksın.

-Ben bir evi düşünüyorum.
sarmaşıkların soluklarıyla, dingin,
ışıklarla aydınlanmış gözbebekleri gibi,
geceleriyle, düşünceli, tembel kaygısız,
ve bir bebeği, uçsuz bucaksız gülümseyişiyle,
sudaki halkalar gibi çoğalan,
bir üzüm salkımı gibi diri, canlı.

-Ben bir yıkıntıyı düşünüyorum,
ve siyah esintilerin yağmasını,
ve şüpheli bir ışığı,
geceleri camları tırmalayan,
ve bir küçük mezarı, çok küçük, bir bebek gövdesi gibi.

-Çalışma...çalışma?
-Evet, ama büyük bir masada
bir gizli düşmanın barındığı,
seni usul usul kemiren,
tahtayı ve defteri kemirir gibi,
ve binlerce başka gereksiz ayrıntıyı.
Ve sonunda boğulacaksın bir bardak çayda
çevrintiye kapılan bir kayık gibi
ufkun derinliklerinde, sigaranın koyu dumanından
ve belirsiz çizgilerden başka bir şey görmeyeceksin.

-Bir yıldız?
-Evet, yüzlerce ve yüzlerce, ama
kapalı gecelerin ötesinde hepsi.
-Ya da bir kuş?
-Evet, yüzlerce ve yüzlerce, ama
hepsi uzak anılarda
boşuna gururlarıyla kanat çırpışlarının.
-Ben sokaktaki bir çığlığı düşünüyorum.
-Duvardan kimi zaman geçen zararsız bir fareyi.

Bir şey söylemeli.
Bir şey söylemeli
tan yeri ışırken
evrenin birdenbire bir bulûğ duygusuyla
bilinmez bir şeyle birleştiği
o titreyen anda.
Ta içimden istiyorum
bir isyana kapılmayı.
Ta içimden geliyor
yağmak, o büyük buluttan.
Ta içimden geliyor
Söylemek: hayır! hayır! hayır! hayır!

-Gidelim.
-Bir şey söylemeli.
-Kadeh, yatak, yalnızlık, ya da uyku?
-Gidelim...

Furuğ Ferruhzad


Painting by Devin Michael Roberts

22 Mayıs 2019 Çarşamba

Semen / Pablo Neruda

SEMEN

Porque ese grito no tiene palabra
es sólo silaba color de sangre.

Y circula en el giro de un deseo
como un espeso manantial caliente:
sulfato de cal roja, sol secreto
que abre y cierra las puertas genitales.

Pablo Neruda





SPERM

Because no words suffice for this cry
it lives as a blood-colored syllable.

And circles a ring of desire
like a cloudburst, sultry and dense:
red sulphate of quicklime, a secret sun
opening and closing the genital doors.

Pablo Neruda

Translated by Ben Belitt

Pablo Neruda: Five Decades, a Selection (poems, 1925-1970)


Unknown photographer

Borracho como ebrio de trementina / Pablo Neruda

Borracho como ebrio de trementina

Borracho como ebrio de trementina
De tus besos abiertos,
Su cuerpo mojado encajado
Entre mi cuerpo mojado y la traca
De nuestro barco que se hace de las flores,
Festejado, nos guían – nuestros dedos
Como sebos adornadas con metal amarillo –
Durante borde caliente del cielo,
Último aliento del día en nuestras velas.
Fijado por el sol entre el solsticio
Y equinoccio, somnolencia y enredados juntos
Nos dejamos llevar por meses y nos despertamos
Con el sabor amargo de la tierra en los labios,
Párpados todo pegajoso, y anhelábamos cal
Y el sonido de una cuerda
La reducción de un cubo por su bien. Entonces,
Llegamos por la noche a las Islas Afortunadas,
Y poner a pescado
Debajo de la red de nuestros besos.

Pablo Neruda





Drunk as drunk...

Drunk as drunk on turpentine
From your open kisses,
Your wet body wedged
Between my wet body and the strake
Of our boat that is made of flowers,
Feasted, we guide it – our fingers
Like tallows adorned with yellow metal –
Over the sky’s hot rim,
The day’s last breath in our sails.

Pinned by the sun between solstice
And equinox, drowsy and tangled together
We drifted for months and woke
With the bitter taste of land on our lips,
Eyelids all sticky, and we longed for lime
And the sound of a rope
Lowering a bucket down its well. Then,
We came by night to the Fortunate Isles,
And lay like fish
Under the net of our kisses.

Pablo Neruda

Translated from the Spanish by Christopher Logue


Genevieve Morton for treats! Magazine #12 2017
by Riker Brothers

Bir Yazıdır Yüz Sevgilim Bilmediğimiz Bir Dilde Yazılmış / İlhan Berk

Bir Yazıdır Yüz Sevgilim Bilmediğimiz Bir Dilde Yazılmış

I. Biz sizinle geceleri sokaklara, kalabalıklara, seslere çıkardık.
II. Bir nehir aşağılara doğru süzülür, bir leoparın burnunu okşardı bir çocuk.
III. ..., güneş uzanırdı.
IV. Neden sonra yüzünüzde eski bir güneşle gelirdiniz.
V. Bir yazıdır yüz, sevgilim, bilmediğimiz bir dilde yazılmış.
VI. Ben bir bulutu indirir, kıyıya çekerdim.

İlhan Berk - (Madrigaller)

(Adam Sanat 217 / Şubat 2004)


Photo by David Dubnitskiy

Juntos Nosotros / Pablo Neruda

JUNTOS NOSOTROS

Qué pura eres de sol o de noche caída,
qué triunfal desmedida tu órbita de blanco,
y tu pecho de pan, alto de clima,
tu corona de árboles negros, bienamada,
y tu nariz de animal solitario, de oveja salvaje
que huele a sombra y a precipitada fuga tiránica.

Ahora, qué armas espléndidas mis manos,
digna su pala de hueso y su lirio de uñas,
y el puesto de mi rostro, y el arriendo de mi alma
están situados en lo justo de la fuerza terrestre.

Qué pura mi mirada de nocturna influencia,
caída de ojos obscuros y feroz acicate,
mi simétrica estatua de piernas gemelas
sube hacia estrellas húmedas cada mañana,
y mi boca de exilio muerde la carne y la uva,
mis brazos de varón, mi pecho tatuado
en que penetra el vello como ala de estaño,
mi cara blanca hecha para la profundidad del sol,
mi pelo hecho de ritos, de minerales negros,
mi frente penetrante como golpe o camino,
mi piel de hijo maduro, destinado al arado,
mis ojos de sal ávida, de matrimonio rápido,
mi lengua amiga blanda del dique y del buque,
mis dientes de horario blanco, de equidad sistemática,
la piel que hace a mi frente un vacío de hielos
y en mi espalda se torna, y vuela en mis párpados,
y se repliega sobre mi más profundo estímulo,
y crece hacia las rosas en mis dedos,
en mi mentón de hueso y en mis pies de riqueza.

Y tú como un mes de estrella, como un beso fijo,
como estructura de ala, o comienzos de otoño,
niña, mi partidaria, mi amorosa,
la luz hace su lecho bajo tus grandes párpados
dorados como bueyes, y la paloma redonda
hace sus nidos blancos frecuentemente en ti.

Hecha de ola en lingotes y tenazas blancas,
tu salud de manzana furiosa se estira sin límite,
el tonel temblador en que escucha tu estómago,
tus manos hijas de la harina y del cielo.

Qué parecida eres al más largo beso,
su sacudida fija parece nutrirte,
y su empuje de brasa, de bandera revuelta,
va latiendo en tus dominios y subiendo temblando
y entonces tu cabeza se adelgaza en cabellos,
y su forma guerrera, su círculo seco,
se desploma de súbito en hilos lineales
como filos de espadas o herencias del humo.

Pablo Neruda - Residencia en la tierra I (1925-1932)





WE TOGETHER

How pure you are by sunlight or by fallen night,
how triumphal and boundless your orbit of white,
and your bosom of bread, high in climate,
your crown of black trees, beloved,
and your lone-animal nose, nose of a wild sheep
that smells of shadow and of precipitous, tyrannical flight.

Now, what splendid weapons my hands,
how worthy their blade of bone and their lily nails,
and the placing of my face and the rental of my soul
are situated in the center of earthly force.
How pure my gaze of nocturnal influence,
a fall of dark eyes and ferocious urge,
my symmetrical statue with twin legs
mounts toward moist stars each morning,
and my exiled mouth bites the flesh and the grape,
my manly arms, my tattooed chest
on which the hair takes root like a tin wing,
my white face made for the sun’s depth,
my hair made of rituals, of black minerals,
my forehead, penetrating as a blow or a road,
my skin of a grownup son, destined for the plow,
my eyes of avid salt, of rapid marriage,
my tongue soft friend of dike and ship,
my teeth like a white clockface, of systematic equity,
the skin that makes in front of me an icy emptiness
and in back of me revolves, and flies in my eyelids,
and folds back upon my deepest stimulus,
and grows toward the roses in my fingers,
in my chin of bone and in my feet of richness.

And you, like a month of star, like a fixed kiss,
like a structure of wing, or the beginning of autumn,
girl, my advocate, my amorous one,
light makes its bed beneath your big eyelids,
golden as oxen, and the round dove
often makes her white nests in you.

Made of wave in ingots and white pincers,
your furious apple health stretches without limit,
the trembling cask in which your stomach listens,
your hands daughters of wheat and sky

How like you are to the longest kiss,
its fixed shock seems to nourish you,
and its thrust of live coals, of fluttering flag,
goes throbbing in your domains and mounting trembling,
and then your head slenders into hairs,
and its warlike form, its dry circle,
collapses suddenly into lineal strings
like swords’ edges or inheritance of smoke.

Pablo Neruda - Residence On Earth I (1925-1932)

Translated by Donald D. Walsh





INSIEME NOI

Come sei pura di sole o di notte calata,
che trionfale dismisura la tua orbita di bianco,
e il tuo seno di pane, caloroso,
la tua corona di alberi neri, beneamata,
e il tuo naso di animale solitario, di pecora selvatica
che sa di ombra e di fuga precipitosa, tirannica.
Che armi stupende, adesso, le mie mani,
degna la loro pala d’osso e il loro giglio di unghie,
e il luogo del mio viso e l’affitto della mia anima
sono situati nel giusto della forza terrestre.

Che puro il mio sguardo di notturna influenza,
caduta di occhi scuri e feroce sprone,
la mia simmetrica statua dalle gambe gemelle
verso stelle umide sale ogni mattina,
e la mia bocca d’esilio addenta la carne e l’uva,
le mie braccia di maschio, il mio petto tatuato
in cui penetra il vello come un’ala di stagno,
il mio volto bianco fatto per la profondità del sole,
i miei capelli fatti di riti, di neri minerali,
la mia fronte, penetrante come colpo o strada,
la mia pelle di figlio maturo, destinato all’aratro,
i miei occhi di avido sale, di matrimonio veloce,
la mia lingua tenera amica del molo e della nave,
i miei denti di orario bianco, di equità sistematica,
la pelle che mi mette in fronte un vuoto di ghiacci
e nella mia schiena si muta, e vola alle mie palpebre,
e si ripiega sul mio stimolo più profondo,
e cresce verso le rose sulle mie dita,
sul mio mento di osso e i miei piedi di ricchezza.

E tu come un mese di stella, come un bacio fisso,
come struttura d’ala, o inizio d’autunno,
bimba, mia fautrice, innamorata mia,
la luce fa il suo letto sotto le tue grandi palpebre,
dorate come buoi, e la colomba rotonda
in te frequentemente pone i suoi nidi bianchi.

Fata di onda in lingotti e di tenaglie bianche,
la tua salute di mela furiosa si tende senza limite,
la botte tremante in cui ascolta il tuo stomaco,
le tue mani figlie della farina e del cielo.

Quanto assomigli al bacio più lungo,
la sua scossa ferma sembra nutrirti,
e il suo slancio di brace, di bandiera agitata,
sta pulsando nei tuoi domini e salendo tremante,
e allora la tua testa si assottiglia in capelli,
e la sua forma guerriera, il suo cerchio asciutto,
improvvisamente crolla in fili lineari
come fili di spada o eredità del fumo.

Pablo Neruda - Residenza sulla Terra I (1925-1932)





BİRLİKTE

Nasıl da paksın güneşten ve batmış geceden,
nasıl da utkulu ve sınırsız beyaz istikametin,
ve ekmekten bağrın senin, o yüksek bölge,
kara ağaçlardan tacın, sevgilim
ve yalnız bir hayvandaki gibi burnun, gölge ve baş aşağı
tiransı kaçış kokan yabanıl bir koyun.
Şimdi, hangi parıltılı silâhtır ellerim,
kemiklerinin kükürdü ve tırnaklarının zambağı mükemmel,
ve yüzümün şekli şemali ve ruhumun kiralanması
bulunur dünyasal gücün tam ortasında.

Nasıl da pak gecesel güçten bakışım benim,
koyu gözlerden bir düşüş ve zalim işleyiş,
benim simetrik heykelim yükselir ikiz ayaklarla
her sabah nemli yıldızlara doğru,
ve sürgün ağzım ısırır eti ve üzümü,
erkek kollarım, kalaydan bir kanat gibi
yondanın kök saldığı dövmeli göğsüm,
güneşin derinliğine yaratılmış beyaz yüzüm,
törenlerden, kara minerallerden yaratılmış saçım,
bir vuruş ya da bir yol gibi içe işleyen alnım,
saban sürecek yetişkin bir oğul gibi derim,
şehvetli tuzdan gözlerim, hızlı düğünlerden,
doktan ve gemiden uysal refika dilim,
sistematik eşitliklerden beyaz bir kadran dişlerim,
önümde buzdan bir boşluk yaratan ve ardımda
geri dönen ve göz kapaklarıma uçan,
ve en derin içgüdümde astarı tersine çevrilen
ve parmaklarımda güllere doğru, çene kemiğimde
ve ayaklarımın varsıllığında büyüyen deri.

Ve sen tıpkı bir yıldız ay gibi, çözülmez öpüş gibi,
bir kanadın yapısı ya da sonbaharın başlangıcı gibi,
ey kız, sen benim suç ortağımsın, benim bir tanemsin,
ışık düzeltir kendi yatağını kara göz kapakların altında,
öküzler gibi altın renkli, ve yuvarlak güvercin
kendi beyaz yuvalarını yapar sende.
Külçelerce bir dalgadan yaratılmış ve beyaz maşalar
yayar hiddetli elma sağlığını sonsuzca,
karnının dinlediği titreyen fıçı,
ellerin, unun ve gökyüzünün kızı.

Nasıl da benzersin en uzun öpüşe,
onun çabalayan titreyişi galiba besler seni,
ve kordan ve isyan bayrağı vuruşu
gümbürder sende ve havaya yükselir titreyerek,
ve o zaman dönüşür kafan ince saça,
ve onun savaşçı biçimi, kuru çemberi
düşer birden eşit ipliklerde
pala şıkırtıları ya da dumanın bıraktığı gibi.

Pablo Neruda (1904-1973)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

[“Yeryüzünde Birinci Konaklama (1925-1931)” kitabından]


Megan Moore for Playboy
Magazine February 2019
by Christopher von Steinbach

20 Mayıs 2019 Pazartesi

Şimdi Sizin Olduğunuz Yerler Akşamüstüdür / İlhan Berk

Şimdi Sizin Olduğunuz Yerler Akşamüstüdür

1. Siz alazlar, ışıltılar ve sonsuz zamandınız.
2. Biz o taşlar, demirler, kör kuyulardık.
3. Küfü, çarşafları, çocukluk kokusunu içimize çekerdik.
4. Yakından bakıldığında değişir her şey.
5. Şimdi sizin olduğunuz yerler akşamüstüdür.
6. Size ‘gökyüzünün yarısı’ diye seslenirdim ve susmak bilmezdim.

İlhan Berk - (Madrigaller)

(Yasakmeyve 3, Haziran - Temmuz 2003)


Photo by David Dubnitskiy

17 Mayıs 2019 Cuma

Ordre et désordre de l'Amour / Paul Éluard

Ordre et désordre de l'Amour

Je citerai pour commencer les éléments
Ta voix tes yeux tes mains tes lèvres

Je suis sur terre y serais-je
Si tu n'y étais aussi

Dans ce bain qui fait face
A la mer à l'eau douce

Dans ce bain que la flamme

A construit dans nos yeux

Ce bain de larmes heureuses
Dans lequel je suis entré
Par la vertu de tes mains
Par la grâce de tes lèvres

Ce premier état humain
Comme une prairie naissante

Nos silences nos paroles
La lumière qui revient
L'aube et le soir nous font rire

Au coeur de notre corps
Tout fleurit et mûrit

Sur la paille de ta vie
Où je couche mes vieux os

Où je finis.

Paul Éluard - Le dur désir de durer (1946)





ORDEN Y DESORDEN DEL AMOR

Pare empezar citaré los elementos
Tu voz tus ojos tus manos tus labios

Estoy sobre la tierra ¿estaría
Si tú no estuvieras en ella?

En este aire que hace frente
Al mar al agua dulce

En este aire que el amor
Alumbró en nuestros ojos

Este aire dichoso y desdichado
Donde yo he penetrado
Por virtud de tus manos
Por gracia de tus labios

Este primer estado humano
Como pradera naciente

Nuestros silencios y palabras
La luz que se va
La luz que regresa
El alba y la noche nos hacen reír
En el corazón de nuestro cuerpo
Todo florece y madura

Sobre la hierba de tu vida
Donde acuesto mis viejos huesos

Donde termino.

Paul Éluard - El duro deseo de durar (1946)





ORDEN Y DESORDEN DEL AMOR

Yo citaré para empezar los elementos
Tu voz, tus ojos, tus manos, tus labios

Estoy sobre la tierra y lo estaría
Si tu también no estuvieras

En este baño que la llama
Ha construido en nuestros ojos

Este baño de lágrimas dichosas
En el que yo he entrado
Por la virtud de tus manos
Por la gracia de tus labios

Este primer estado de gracia
Como una pradera naciente

Nuestros silencios, nuestras palabras
La luz que se va
La luz que vuelve
El alba y la tarde nos alegran

Sobre la paja de tu vida
Donde acuesto mis viejos huesos

Donde yo acabo.

Paul Éluard - El duro deseo de durar (1946)





AŞKIN DÜZENİ DÜZENSİZLİĞİ

Başlamak için öğeleri sayacağım
Sesini gözlerini ellerini dudaklarını

Yeryüzündeyim orda olur muydum
Sen de orda olmasaydın eğer

Denize tatlı suya bakan
Bu yunakta

Alevin gözlerimizde yarattığı
Bu yunakta

Ellerinin erdemiyle
Dudaklarının bağışlayıcılığıyla
İçine girdiğim
Bu mutlu gözyaşları yunağı

Bu ilk insansı hal
Beliren bir çayır gibi

Susuşlarımız sözlerimiz
Alıp başını giden ışık

Geri dönen ışık
Şafak ve akşam güldürür bizi

Vücudumuzun tam bağrında
Çiçekleniyor ve olgunlaşıyor her şey

Yaşlı kemiklerin yattığı
Senin hayatının samanı üstünde

Öldüğüm yerde.

Paul Éluard - Sürüp Gitmek Çetin Arzusu (1946)

Çeviri: Eray Canberk


'Paul and Nusch Eluard, England', 1937, by Lee Miller

Corps idéal / Paul Éluard

Corps idéal

Sous le ciel grand ouvert la mer ferme ses ailes
Aux flancs de ton sourire un chemin part de moi

Rêveuse toute en chair lumière toute en feu
Aggrave mon plaisir annule l'étendue

Hâte-toi de dissoudre et mon rêve et ma vue.

Paul Éluard - Le dur désir de durer (1946)





CUERPO IDEAL

Bajo el gran cielo abierto el mar cierra sus alas
Bordeando tu sonrisa parte de mi un camino

Soñadora de carne luminaria de fuego
Agrava mi placer anula la extensión

Apúrate disuelve mi soñar y mi ver.

Paul Éluard - El duro deseo de durar (1946)





KUSURSUZ VÜCUT

Alabildiğine açılmış gök altında kapar kanatlarını deniz
Senin gülüşünün yamaçlarına bir yol gider benden

Düşçül kadın vücut baştan aşağı ışık ateşten tümüyle
Artır arzumu geçersiz kıl mesafeyi

Acele et bozmakta düşümü de bakışımı da

Paul Éluard - Sürüp Gitmek Çetin Arzusu (1946)

Çeviri: Eray Canberk


Nude in the sea, Camargue, 1966,
by Lucien Clergue

16 Mayıs 2019 Perşembe

(FARMBOY) (DREAMING) (NIGHTSTORM) / Bill Knott

(FARMBOY) (DREAMING) (NIGHTSTORM)

I skiffed up rivers and creeks of lightning
till thunder
split my covers
and down I drowned
lung by lung to a stone
of barnacle-cold sal

Bill Knott - (1940-2014, USA)

(The Naomi Poems, Book One: Corpse and Beans)





(Çiftlik İşçisi) (Düşlemekte) (Gece Fırtınası)

Kürek çektim ırmaklarda ve şimşeğin koylarında
gök gürlemesi
çatlatıncaya kadar benim korunaklarımı
ve aşağıda boğuldum
bir taşın her bir akciğerinde
ki inekler yalamışlardı
taşın midye soğuğu tuzunu.

Bill Knott (1940-2014, ABD)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy


Pebbles is a photograph by Davorin Mance

14 Mayıs 2019 Salı

Poem / Bill Knott

POEM

What language will be safe
When we lie awake all night
Saying palm words, no fingertip words
This wound searching us for a voice
Will become a fountain with rooms to let
Or a language composed of kisses and leaves

Bill Knott - (1940-2014, USA)

(The Naomi Poems, Book One: Corpse and Beans)





ŞİİR

Hangi lisan güvenli olur
Bütün gece uyanık dururken bizler
Söylerken avuç içi sözcüklerini, parmak ucu sözcüklerini değil
Bizde bir ses arayan bu yara
Kiralık odaları olan bir memba olacaktır
Veya öpüşlerden ve yapraklardan oluşan bir lisan

Bill Knott (1940-2014, ABD)

Çeviren: İsmail Haydar Aksoy


Unknown photographer

12 Mayıs 2019 Pazar

Last Night / Erdinç Durukan

LAST NIGHT

I touched your rosebud last night
I didn't make love to you
I just looked at your beauty while you were sleeping
I wrote poems until morning for you

Erdinç Durukan


Unknown photographer

Anne - Bugün de Ölmedim Anne - Oğul / Ahmet Erhan

ANNE

Bırak kalsın masada ekmek
testide su
Ayna puslu, pencere camı kirli
Bırak kalsın saçların dağınık,
gözlerin uykulu.
Saksıdaki çiçek susuz, kedi
yalını bekler bir köşede
Bırak kalsın meyve ağaçta,
kırlangıç havada
Dama düşen ince bir yaz yağmuru...
Yoruldun artık, bütün gün
didinip durdun
Toprak bile, gök bile, deniz bile
bir yerde yorulur
Bırak kalsın süpürge duvarda,
sabun kovada
Anne, gel yanıma otur.

Ahmet Erhan





BUGÜN DE ÖLMEDİM ANNE

Yüreğimi bir kalkan bilip sokaklara çıktım
Kahvelerde oturdum çocuklarla konuştum
Sıkıldım, dertlendim, sevgilimle buluştum
Bugün de ölmedim anne

Kapalıydı kapılar, perdeler örtük
Silah sesleri uzakta boğuk boğuk
Bir yüzüm ayrılığa, bir yüzüm hayata dönük
Bugün de ölmedim anne

Üstüme bir silah doğruldu sandım
Rüzgar, beline dolandığında bir dalın
Korktum, güldüm, kendime kızdım
Bugün de ölmedim anne

Bana böylesi garip duygular
Bilmem niye gelir, nereye gider?
Döndüm işte; acı, yüreğimden beynime sızar
Bugün de ölmedim anne.

Ahmet Erhan





OĞUL

Anne ben geldim, üstüm başım
Uzak yolların tozlarıyla perişan
Çoktan paralandı ördüğün kazak
Üzerinde yeşil nakışlar olan

Anne ben geldim, yoruldum artık
Her yolağzında kendime rastlamaktan
Hep acılı, sarhoş ve sarsak
Şiirler çırpıştıran bi adam

Kurumuş kuyunun suyu, incirin
sütü çoktan çekilmiş
Bir zamanlar dünya sandığım bahçeyi
Ayrık otları, dikenler bürümüş

Kapıdaki çıngırak kararmış nemden
Atnalı ve sarmısak duruyor ama
Oğlum, mektup yaz diyen
Sesin hala kulaklarımda

Anne ben geldim, ağdaki balık
Bardaktaki su kadar umarsızım
Dizlerin duruyor mu başımı koyacak?
Anne ben geldim, oğlun, hayırsızın..

Ahmet Erhan


Photo by Romualdas Pozherskis

Luna congelada / Mario Benedetti

LUNA CONGELADA

Con està soledad
alevosa
tranquila

con esta soledad
de sagradas goteras
de lejanos aullidos
de monstruoso silencio
de recuerdos al firme
de luna congelada
de noche para otros
de ojos bien abiertos

con esta soledad
inservible
vacia

se puede algunas veces
entender
el amor.

Mario Benedetti - El amor, las mujeres y la vida (1995)





FROZEN MOON

With this solitude
treacherous
tranquil

with this solitude
of sacred leaks
of distant howls
of silent monsters
of firm memories
of frozen moon
of nights for others
of eyes wide open

with this solitude
useless
empty

one can sometimes
understand
love.

Mario Benedetti - Love, Women and Life (1995)

Translated by Katya Rascovsky





BUZA KESMİŞ AY

İşte bu yalnızlıkta
bu hain
bu sakin

bu kutsal mahremlerle
uzaklardan ulumalarla
canavarsı sessizlikle
sürekli dönen anılarla
buza kesmiş bir ayla
başkalarına gelen geceyle
sürekli açık gözlerle
dolu yalnızlıkta

bu faydasız
çaresiz
yalnızlıkta

anlaşılır
bazen
aşk.

Mario Benedetti

İspanyolcadan çeviren Bülent Kale

(Aşk Kadınlar ve Hayat / Ayrıntı Yayınları / Birinci Basım: İstanbul, Eylül 2015)


Moonset Winter by David Vickery

10 Mayıs 2019 Cuma

The Passion According to G.H / Clarice Lispector

"Listen. I was only used to transcending. Hope for me was postponement. I had never let my soul free, and had quickly organized myself as a person because it is too risky to lose the form. But now I see what was really happening to me: I had so little faith that I have invented merely the future, I believed so little in whatever exists that I was delaying the present for a promise and for a future.

But now I discover that one doesn't even need hope."

Clarice Lispector - (Passion According to G.H)

Translated by Idra Novey





"Listen, I was accustomed only to transcending. Hope, for me, had been deferral. I had never left my soul free, and I had quickly organized myself into a person because it is to risky to lose form. But now I see what was really happening to me. I had so little faith that I had merely invented the future, I believed so little in what exists that I had deferred nowness for a promise and for a future.

But now I discovered that it isn't even necessary to have hope."

Clarice Lispector - (The Passion According to G.H)

Translated by Ronald W. Sousa





"Escucha. Yo estaba habituada solamente a trascender. La esperanza era un aplazamiento para mí. Nunca había dejado mi alma libre, y me había organizado deprisa como persona porque es demasiado arriesgado perder la forma. Mas ahora veo lo que me acontecía en verdad: tenía tan poca fe que había inventado solamente el futuro; creía tan poco en lo que existe, que remitía la actualidad a una promesa y a un futuro.

Pero descubro que ni siquiera es necesario tener esperanza."

Clarice Lispector - (La pasión según G.H.)

Traducción del portugués de Alberto Villalba





“Dinle. Sadece öteye geçmeye alışığım. Umut, benim için, gecikmedir. Hiçbir zaman özgür bırakmadım ruhumu ve kendimi hemen bir insan olarak düzenledim çünkü şeklini kaybetmek çok riskli. Ama şimdi bana gerçekten ne olduğunu anlıyorum: o kadar az inancım var ki sadece geleceği icat edebildim, olana o kadar az inandım ki şimdiyi bir vaat ve bir gelecek için geciktirdim.

Ama artık anlıyorum ki umudu olmak gerekli bile değil.”

Clarice Lispector - (G.H.’ye Göre Çile)

Portekizce aslından çeviren Başak Bingöl Yüce


Clarice Lispector

Soneto IV / Pablo Neruda

SONETO IV

Recordarás aquella quebrada caprichosa
a donde los aromas palpitantes treparon,
de cuando en cuando un pájaro vestido
con agua y lentitud: traje de invierno.

Recordarás los dones de la tierra:
irascible fragancia, barro de oro,
hierbas del matorral, locas raíces,
sortílegas espinas como espadas.

Recordarás el ramo que trajiste,
ramo de sombra y agua con silencio,
ramo como una piedra con espuma.

Y aquella vez fue como nunca y siempre:
vamos allí donde no espera nada
y hallamos todo lo que está esperando.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET IV

You will remember that leaping stream
where sweet aromas rose and trembled,
and sometimes a bird, wearing water
and slowness, its winter feathers.

You will remember those gifts from the earth:
indelible scents, gold clay,
weeds in the thicket and crazy roots,
magical thorns like swords.

You’ll remember the bouquet you picked,
shadows and silent water,
bouquet like a foam-covered stone.

That time was like never, and like always.
So we go there, where nothing is waiting;
we find everything waiting there.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONNET IV

You will recall the gorge of capricious waters
from which throbbing perfumes climbed,
and a bird, from time to time, clothed
with liquid slowness: winter plumage.

You will recall the gifts of the earth:
hot scents, clay of gold,
scrub grasses, mad roots,
bewitched thorns like swords.

You will recall the branch you bore,
branch of shadow and water of silence
branch like a stone of spume.

And that time was as never and always:
we go there where nothing does not await us,
and find all that is waiting there.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by A. S. Klein





SONNET IV

Vous vous souviendrez de ce courant jaillissant
où les doux arômes se levaient et tremblaient,
et parfois un oiseau portant de l’eau
et la lenteur, ses plumes d’hiver.

Vous vous souviendrez de ces cadeaux de la terre:
senteurs indélébiles, argile d’or,
les mauvaises herbes dans le fourré et les racines folles,
épines magiques comme des épées.

Vous vous souviendrez du bouquet que vous avez choisi,
des ombres et de l’eau silencieuse,
bouquet comme une pierre recouverte de mousse.

Ce temps était comme jamais et comme toujours.
Alors on va, où rien n’attend ;
nous trouvons tout en attente là.

Pablo Neruda - (La centaine d'amour, 1959)





SONETTO LXVI

Ricorderai quel ruscello capriccioso
dove s'arrampicarono gli aromi palpitanti,
di tanto in tanto un uccello vestito
d'acqua e di lentezza: vestito d'inverno.

Ricorderai i doni della terra:
irascibile fragranza, fango d'oro,
erbe del cespuglio, pazze radici,
sortileghe spine come spade.

Ricorderai il mazzo che recasti,
mazzo d'ombra e d'acqua con silenzio,
mazzo come una pietra con schiuma.

Quella volta fu come mai e come sempre:
andiamo lì dove nulla v'è che attenda
e troviamo tutto ciò che sta attendendo.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE IV

Hep anacaksın o nazlı dere yatağını,
yamaçlarında titreşen ıtırlarla,
bir kuş geçerdi ara sıra, giyinmiş
yağmuru ve yavaşlığı: Bürünmüş kış giysilerini.

Anacaksın nimetlerini toprağın:
O delişmen hoş kokuyu, altın çamuru,
otlarını çalılığın, deli kökleri,
kılıca benzer büyülü dikenleri.

Arayacaksın getirdiğin çiçek demetlerini,
gölge ve sudan derlenmiş sessizlik içre,
köpük bezeli taşa benzer demetleri.

Ya hep ya hiçti o günler:
Şimdiyse gidişimiz hiçbir şey umulmayan diyara,
bulmaya her ne bekliyorsa bizi.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Unknown photographer

8 Mayıs 2019 Çarşamba

A Perte de Vue dans le Sens de mon Corps / Paul Éluard

A Perte de Vue dans le Sens de mon Corps

Tous les arbres toutes leurs branches toutes leurs feuilles
L'herbe à la base les rochers et les maisons en masse
Au loin la mer que ton oeil baigne
Ces images d'un jour après l'autre
Les vices les vertus tellement imparfaits
La transparence des passants dans les rues de hasard
Et des passants exhalées par tes recherches obstinées
Tes idées fixes au coeur de plomb aux lèvres vierges
Les vices les vertus tellement imparfaits
La ressemblance des regards de permission avec les yeux que tu conquis
L'imitation des mots des attitudes des idées
Les vices les vertus tellement imparfaits

L'amour c'est l'homme inachevé.

Paul Éluard - La Vie immédiate (1932)





Out of Sight in the Direction of My Body

All the trees all their boughs all their leaves
The grass at the base the rocks the massed houses
Afar the sea that thine eye washes
Those images of one day and the next
The vices the virtues that are so imperfect
The transparence of men that pass in the streets of hazard
And women that pass in a fume from thy dour questing
The fixed ideas virgin-lipped leaden-hearted
The vices the virtues that are so imperfect
The eyes consenting resembling the eyes thou didst vanquish
The confusion of the bodies the lassitudes the ardours
The imitation of the words the attitudes the ideas
The vice the virtues that are so imperfect

Love, is man unfinished.

Paul Éluard - The Immediate Life (1932)

Translated by Samuel Beckett





As Far As My Eye Can See In My Body’s Senses

All the trees all their branches all of their leaves
The grass at the foot of the rocks and the houses en masse
Far off the sea that your eye bathes
These images of day after day
The vices the virtues so imperfect
The transparency of men passing among them by chance
And passing women breathed by your elegant obstinacies
Your obsessions in a heart of lead on virgin lips
The vices the virtues so imperfect
The likeness of looks of permission with eyes you conquer
The confusion of bodies wearinesses ardours
The imitation of words attitudes ideas
The vices the virtues so imperfect
Love is man incomplete

Paul Éluard - The Immediate Life (1932)





Hasta perderse de vista...

Todos los árboles todas sus ramas todas sus hojas
La yerba en la base los peñascos y las casas en masa
A lo lejos el mar que baña tus ojos
Estas imágenes de un día tras otro
Los vicios las virtudes tan imperfectos
La transparencia de los transeúntes en las calles del azar
Y las transeúntes exhaladas por tus buscas obstinadas
Tus ideas fijas de corazón de plomo los labios vírgenes
Los vicios las virtudes tan imperfectos
La semejanza de las miradas de permiso con los ojos que tú conquistas
La confusión de los cuerpos de los hastíos de los ardores
La imitación de las palabras de las actitudes de las ideas
Los vicios las virtudes tan imperfectos

El amor es el hombre inconcluso.

Paul Éluard - La vida inmediata (1932)





VÜCUDUMUN ANLAMI İÇİNDE GÖZ ALABİLDİĞİNE

Bütün ağaçlar bütün dalları bütün yaprakları ağaçların
Temeldeki ot kütle halindeki kayalar ve evler
Gözünün yıkandığı uzaktaki deniz
Bir günün ve öteki günün bu imgeleri
Kötülükler ve fazlasıyla kusurlu erdemler
Sokaktan rastlantısal olarak geçen yayaların saydamlığı
Ve senin sürekli arayışlarla bulup çıkardığın kadın yayalar
Senin kurşun yürekli dudakları bakire musallat düşüncelerin
Kötülükler ve fazlasıyla kusurlu erdemler
fethettiğin gözlerle izinli bakışların benzerliği
Vücutların yorgunlukların diriliklerin karışıklığı
Kelimelerin tutumların düşüncelerin yansılaması
Kötülükler ve fazlasıyla kusurlu erdemler

Aşk tamamlanmamış insandır.

Paul Éluard - Dolaysız Hayat (1932)

Çeviri: Eray Canberk


Portrait of Paul Éluard, 1929, by Salvador Dalí

Nudité de la vérité / Paul Éluard

Nudité de la vérité

Je le sais bien.

Le désespoir n’a pas d’ailes,
L’amour non plus,
Pas de visage,
Ne parlent pas,
Je ne bouge pas,
Je ne les regarde pas,
Je ne leur parle pas
Mais je suis bien aussi vivant que mon amour et que mon désespoir.

Paul Éluard - Mourir de ne pas mourir (1924)





The Nakedness Of Truth (I Know It Well)

Despair has no wings,
Nor has love,
No countenance:
They do not speak.
I do not stir,
I do not behold them,
I do not speak to them,
But I am as real as my love and my despair.

Paul Éluard - Dying of Not Dying (1924)





Desnudez de la verdad

Lo sé bien.

La desesperación no tiene alas,
El amor tampoco,
Ni rostro,
No hablan,
No me muevo,
No les miro,
No les hablo,
Pero estoy más vivo que mi amor y mi desesperación.

Paul Éluard - Morir de no morir (1924)

Traducción: Eduardo Bustos





Nudità della verità

Lo so bene.

La disperazione non ha ali,
L'amore neanche,
Non di viso,
Non parlano,
Non muovo,
Non li guardo,
Non parlo loro
Ma sono buono tanto vivente che il mio amore e che la mia disperazione.

Paul Éluard - Morire di non morire (1924)





Gerçeğin Çıplaklığı

Umutsuzluğun yok kanatları,
Yok yüzleri de,
Konuşmuyorlar,
Kımıldamıyorum.
Bakmıyorum onlara,
Konuşmuyorum onlarla
Ama çok daha canlıyım ben umutsuzluğumdan, sevgimden.

Paul Éluard - Ölmemekten Ölmek (1924)

Çeviri: Sait Maden


Portrait of a Young Paul Eluard, 1922, by Man Ray

6 Mayıs 2019 Pazartesi

An Old Street in Pera / Ilhan Berk

An Old Street in Pera

Birds take to the air above Hagia Irene
Stalks of grass behind their ears.

At last you’re here I say to myself
Here where the roads of an old map meet.

A cat stares at you wide-eyed
And the sky is as low as it gets.

A woman is trying to cross the street. I think of you,
And say the neck I’ve never seen is terribly thin.

Peddlers, soldiers, knife grinders, pass me by
And the sullen faced grave diggers of our world.

A voice says we’re with you on the same peninsula,
Then vanished into an old Pera street.

So it is every night I tread an old street in Pera,
every night your mud on my soles.

Ilhan Berk - (The Book of Things / Turkish poet)

Translated by George Messo





Peranın Eski Bir Sokağında

Kuşlar kalkıyor Aya İrini üstünden
Bir sap ot kulaklarının arkasında.

Ben sonunda burdasın işte diyorum kendi kendime
Burda eski bir atlasın kesiştiği yerde.

Bir kedi gözlerini dikmiş sana bakıyor
Ve aşağılarda gök ne kadar aşağılarda olursa.

Ve karşıdan karşıya geçmeye çalışıyor bir kadın.
Ben seni düşünüp korkunç ince diyorum görmediğim boynu.

Önümden çerçiler askerler bıçak bileyiciler geçiyor
Ve asık suratlı kazmacıları dünyamızın.

Bir ses seninle aynı yarımadadayız diyor
Ve yitiyor sonra Pera'nın eski bir sokağında.

Pera'nın eski bir sokağını tepiyorum ben böyle her akşam
Her akşam tabanımda senin çamurun.

İlhan Berk


Tosbağa Sokak, Beyoğlu, İstanbul, 1954, by Ara Güler

Madrigal de verano / Federico García Lorca

MADRIGAL DE VERANO

Agosto de 1920
(Vega de Zujaira)

Junta tu roja boca con la mía,
¡oh Estrella la gitana!
Bajo el oro solar del mediodía
morderá la manzana.

En el verde olivar de la colina
hay una torre mora,
del color de tu carne campesina
que sabe a miel y aurora.

Me ofreces en tu cuerpo requemado
el divino alimento
que da flores al cauce sosegado
y luceros al viento.

¿Cómo a mí te entregaste, luz morena?
¿Por qué me diste llenos
de amor tu sexo de azucena
y el rumor de tus senos?

¿No fue por mi figura entristecida?
(¡Oh mis torpes andares!)
¿Te dio lástima acaso de mi vida,
marchita de cantares?

¿Cómo no has preferido a mis lamentos
los muslos sudorosos
de un San Cristóbal campesino, lentos
en el amor y hermosos?

Danaide del placer eres conmigo.
Femenino Silvano.
Huelen tus besos como huele el trigo
reseco del verano.

Entúrbiame los ojos con tu canto.
Deja tu cabellera
extendida y solemne como un manto
de sombra en la pradera.

Píntame con tu boca ensangrentada
un cielo del amor,
en un fondo de carne la morada
estrella de dolor.

Mi pegaso andaluz está cautivo
de tus ojos abiertos;
volará desolado y pensativo
cuando los vea muertos.

Y aunque no me quisieras te querría
por tu mirar sombrío,
como quiere la alondra al nuevo día,
sólo por el rocío.

Junta tu roja boca con la mía,
¡oh Estrella la gitana!
Déjame bajo el claro mediodía
consumir la manzana.

Federico García Lorca - (Libro de Poemas, 1921)





SUMMER MADRIGAL

August 1920
(Vega de Zujaira)

Estrella, you gypsy.
Crush your
red mouth
onto mine.
Below noon’s
bright gold,
i will bite that apple.

In the greeness of
the olive grove,
high on the hill,
there is an ancient
Moorish tower.
The colour of your
peasant flesh
your peasant flesh,
which tastes of honey
and the dawn.

You offer me in
your sunburnt body
divine food which
flowers the river bed,
and gives stars to the wind.

Brown light –
why do you give me
full of love,
your lillied womanhood,
and the murmur of your breasts?

Is it because of my body
full of sadness?
(oh my fumbling steps)
Did my song withered life
touch you with pity?

How can it be that
you have settled for my laments
over the sweaty thighs
of a peasant Saint Christopher,
handsome, and slow in love?

You are with me, Diana of pleasure.
You are Goddess of the Forest.
Your kisses smell of wheat
parched in summer sun.

Confound my eyes
with your song,
let your hair fall down
solemn, like a
cloak of shadow
on the meadow.

From your bloodied mouth,
Spit me a sky of love,
a dark star of pain
in its fleshy depths.

My Andalucian horse –
my Pegasus,
is captured by your eyes;
his flight will be of desolation
when their light dims.

I know you never loved me.
But i loved you –
for your
serious gaze,
like the lark loves a new day
if only for the dew.

Estrella, you gypsy.
Bite your red mouth to mine.
Under a clear noon
let me ravage
that apple.

Federico García Lorca - (Book of Poems, 1921)

Translated by Martin Shaw





MADRIGAL OF SUMMER

August 1920
(Vega de Zujaira)

Unite your red mouth with mine,
Estrella, my gypsy!
Beneath the gold floor of noonday
I shall bite the apple.

Amongst the green olive trees on the hill
we shall linger in the ruined tower,
and discover whether your peasant flesh
is more the color of honey or of first dawn.

You offer my your sunburnt body,
the divine nourishment
that gives flowers to the quiet riverbed
and day-stars to the wind.

Why do you give yourself to me,
you of the luminous brown skin?
Why give me these perfections of love,
the burnished lily of your sex
and the soft murmur of your breasts?

Not my afflicted figure?
(Oh! My obscene gait!)
Is your great pity, by chance,
for the creaking decay of my life?

Instead of my groans, why not prefer
the sweat-rivered thighs
of a handsome San Christobal peasant,
sluggish in the ways of love?

Murderess of my erect pleasures.
Woman as forest satyr.
This feast of kisses smells of wheat
dried for weeks in the summer sun.

You obscure my vision with your singing.
Let down your long hair,
spread it out like a ceremonial robe,
a shadow upon the meadows.

Paint for me, with your blood colored mouth,
a heaven of love,
in the depths of your flesh, a home
on a star of pain.

My Andalusian pegasus knows the captivation
of your open eyes;
and would fly in silent desolation
were he to see them lifeless.

And though you not love me, I shall love you
for your dusky glances,
as the lark loves the new day
for the dew alone.

Unite your red mouth with mine,
Estrella, my gypsy!
The bright noonday has left us
to consume the apple.

Federico García Lorca - (Book of Poems, 1921)

http://fossilguy.blogspot.com/2006/01/madrigal-of-summer.html





MADRIGALE D’ESTATE

Agosto 1920
(Vega de Zujaira)

Congiungi la tua rossa bocca con la mia,
O Estrella gitana!
Sotto l’oro solare meridiano
Io morderò la Mela.

Nel verde oliveto della collina,
c’è una torre moresca,
del colore della tua carne campestre
che sa di miele e d’alba.

Mi offri nel tuo corpo bruciato
Il divino alimento
Che al canale tranquillo offre fiori
Ed astri al vento.

Come a me ti donasti, luce bruna?
Perché mi desti pieni
d’amore il tuo sesso di giglio
e il rumor dei tuoi seni?

Non fu per l’intristita mia figura?
(oh, il mio goffo andare!)
Forse pietà t’infuse la mia vita,
Avvizzita di canti?

Come non hai preferito ai miei lamenti
le cosce sudate
d’un San Cristoforo dei campi,
grevi nell’amore e belle?

Con me tu sei Danaide del piacere.
Femminile Silvano.
I tuoi baci profumano come il grano
Arido dell’estate.

Oscurami gli occhi col tuo canto.
Allenta la tua chioma
dispiegata e solenne
come un manto d’ombra sopra il prato.

Dipingimi con la tua bocca insanguinata
un cielo d’amore,
Su un orizzonte di carne violetta
La stella di dolore.

Il mio pegaso andaluso è prigioniero
dei tuoi occhi aperti,
Volerà assorto e desolato
quando li veda morti.

S’anche tu non m’amassi t’amerei
Per il tuo guardare oscuro,
Come l’allodola ama il nuovo giorno,
Solo per la rugiada.

Congiungi la tua rossa bocca con la mia,
O Estrella gitana!
Lasciami sotto il chiaro mezzogiorno
consumare la mela

Federico García Lorca - (Libro di poesie, 1921)





YAZ MADRİGAL'İ(1)

Ağustos 1920
(Vega de Zujaira)

O kızıl ağzını ağzıma bastır
ne olur, çingene Yıldız!
Şu güneşten altınında öğlenin
bir ısırayım elmanı.

Bir mağrip kulesi var tepedeki
yeşil zeytinlik içinde,
o kırlık yerlere, bala ve tana
çalan teninin renginde.

Güneşten kararmış teninin bana
sunduğu tanrısal besin
çiçekle donatır durgun suları
ve rüzgârı yıldızlarla.

Nasıl benim oldun ey esmer ışık?
Niçin bağışladın bana
aşkını o zambak dişiliğinin
ve göğsünün uğultusunu?

Beni üzüntülü gördüğünden mi?
(Ah o zavallı duruşum!)
Yoksa şarkılarla harcanıp giden
gençliğime mi acıdın?

Niçin yeğ tutmadın yakarışıma
terlemiş baldırlarını
aşk oyunlarında benden çok usta
bir Ermiş Cristobal'(2)in?

Yambaşımdaki zevk Danaid’i.
Ah öyle dişi Silvano(3).
Öpüşlerin nasıl burcu burcudur
yaz yanığı buğday gibi.

Gel de gözlerimi karart şarkınla.
Yayıladursun saçların
gölgeden bir örtü gibi görkemle
üzerine yeşilliğin.

Kırmızıya boya kanlı ağzınla
bütün bir sevda göğünü,
tenden bir yüzeyde parlar dururken
acıların mor yıldızı.

İri gözlerinde tutsaktır senin
Endülüslü Pegasus’um.
uçacak acılı ve düşünceli
onları ölmüş görünce.

Vurulurdum, beni sevmesen de sen,
o kapkara gözlerine,
yeni doğan günü nasıl severse
tarlakuşu çiy yüzünden.

O kızıl ağzını ağzıma bastır
ne olur, çingene Yıldız!
Bıraksan da parıl parıl öğlede
bitiriversem elmanı.

Federico García Lorca - (Şiirler Kitabı, 1921)

Çeviri: Sait Maden

Çevirmenin notları:

(1) Kısa, âşıkâne bir şiir türünün adı.
(2) San Cristobal: Hıristiyan ermişi.
(3) Latinlerin kır ve orman tanrısı.


Yevgeniya Diordiychuk aka Katie Fey
in Gypsy for MetArt by Voronin

5 Mayıs 2019 Pazar

Lettres à Gala / Paul Éluard

"Ma belle, mon adorée, je m’ennuie de toi à mourir. Tout est vide, je n’ai que tes vêtements à embrasser. Ton corps, tes yeux, ta bouche, toute ta présence me manquent. Tu es la seule, je t’aime de toute éternité. Toutes les détresses que j’ai subies ne sont rien. Mon amour, notre amour les brûle. Quand tu reviendras, je veux te parer merveilleusement. Donne-moi la taille pour les pyjamas (!!!). Je veux pour toi tout ce qu’il est possible d’avoir, tout ce qu’il y a de plus beau. Reste le moins longtemps possible absente. Reviens vite. Sans toi, je ne suis plus rien. Tous les autres désirs je les réalise en rêve. Le désir que j’ai de toi, je le réalise dans la réalité. Il absout la réalité."

Paul Éluard ~ (Lettres à Gala, 1924-1948)





"Mi bella, mi adorada, tu ausencia me mata. Todo está vacío, sólo tengo tus vestidos para besar. Echo de menos tu cuerpo, tus ojos, tu boca, toda tu presencia. Eres la única, te amo desde toda la eternidad. Todas las desdichas que he sufrido no son nada. Mi amor, nuestro amor las abrasa. Cuando vuelvas voy a equiparte maravillosamente. Dime la talla para el pijama (!!!). Quiero que tengas cuanto sea posible tener, lo más hermoso. Prolonga tu ausencia lo menos posible. Vuelve pronto. Sin ti ya no soy nada. Mis otros deseos los hago realidad soñando. Mi deseo de ti lo realizo en la realidad. Absuelve la realidad."

Paul Éluard ~ (Cartas a Gala, 1924-1948)

Traducción de Manuel Sáenz de Heredia - (Tusquets Editores, Barcelona)





"Güzelim, taparcasına sevdiğim, özlüyorum seni ölesiye. Her şey bomboş, elbiselerin var yalnız sarılabileceğim. Bedenini, gözlerini, ağzını, bütün varlığını özlüyorum senin. Biriciksin sen, çok eskilerden beri seviyorum seni. Çektiğim sıkıntıların hiçbir önemi yok. Aşkım, aşkımız onları yakıyor. Geri geldiğinde seni öyle bir süsleyeceğim ki. Pijamalarının ölçüsünü ver bana. Edinilebilecek her şeyi, var olan en güzel şeyleri istiyorum senin için. Olabildiğince kısa sürsün yokluğun. Çabuk dön. Sensiz bir hiçim ben. Bütün öbür arzuları düşümde yaşama geçiriyorum. Sana karşı duyduğum isteği, gerçekliğin içinde yaşama geçiriyorum."

Paul Éluard ~ (Gala'ya Mektuplar, 1924-1948)


Elena Dimitrievna Diakonova (Gala)

A river moves around like a peasant / Ilhan Berk

A RIVER MOVES AROUND LIKE A PEASANT

1. I saw time I saw the emptiness I saw their youth.
2. I saw that time was grey, everything grey, grey.
3. A river moves around like a peasant.
4. I saw and now I’m telling you eternity is everywhere.
5. You undressed me like this as if watering a flower.
6. We get better as we kiss.

Ilhan Berk - (Madrigals / Turkish poet)

Translated by George Messo





BİR KÖYLÜ GİBİ DOLAŞIYOR BİR IRMAK

1. Gördüm zamanı gördüm boşluğu gördüm gençliklerini.
2. Gördüm gridir zaman, gridir her şey, gri.
3. Bir köylü gibi dolaşıyor bir ırmak.
4. Gördüm de söylüyorum sonsuzluk her yerdedir.
5. Beni böyle sen soydun bir çiçeğe su verir gibi.
6. Öpüştükçe öpüştükçe düzeliyoruz.

İlhan Berk - (Madrigaller)


Megan Moore for Playboy Magazine
February 2019 by Christopher von Steinbach

4 Mayıs 2019 Cumartesi

Power / Adrienne Rich

POWER

Living in the earth-deposits of our history

Today a backhoe divulged out of a crumbling flank of earth
one bottle amber perfect a hundred-year-old
cure for fever or melancholy a tonic
for living on this earth in the winters of this climate.

Today I was reading about Marie Curie:
she must have known she suffered from radiation sickness
her body bombarded for years by the element
she had purified
It seems she denied to the end
the source of the cataracts on her eyes
the cracked and suppurating skin of her finger-ends
till she could no longer hold a test-tube or a pencil

She died a famous woman denying
her wounds
denying
her wounds came from the same source as her power.

Adrienne Rich - (Dreams of a Common Language)





PODER

Vida en los sedimentos de nuestra historia

Hoy una excavadora develó de un derruido flanco de tierra
una botella ámbar perfecta una centenaria
cura para la fiebre o la melancolía un tónico
para vivir sobre esta tierra en los inviernos de este clima.

Hoy estaba leyendo sobre Marie Curie;
ella debe haber sabido que estaba enferma de la radiación
su cuerpo bombardeado durante años por el elemento
que había purificado
Parece que negó hasta el final
la causa de las cataratas en sus ojos
la resquebrajada y supurante piel de las yemas de sus dedos
hasta que no pudo sostener un tubo de ensayo o un lápiz

Ella murió como una famosa mujer negando
sus heridas
negando
que sus heridas provenían de la misma fuente que su poder.

Adrienne Rich - (El sueño de un lenguaje común)

Trad. Cristina Gálvez Martos





PODER

Vida en los sedimentos de tierra de nuestra historia
Hoy una excavadora sacó a la luz de un flanco de tierra desmoronada
una botella color ámbar perfecta con un remedio
centenario para la fiebre o un tónico para la melancolía
para vivir en esta tierra en los inviernos de este clima.

Hoy leía sobre Marie Curie:
debe haber sabido que enfermaba de radiación
su cuerpo bombardeado durante años por el elemento
que ella misma había purificado.
Parece que negó hasta el final
el origen de las cataratas de los ojos
de la piel agrietada y supurante de las yemas de los dedos
hasta que ya no pudo sostener un tubo de ensayo o un lápiz.
Murió como mujer famosa negando
sus heridas
negando
que sus heridas provenían de la misma fuente que su poder.

Adrienne Rich - (El sueño de un lenguaje común)

Trad. Elena Soto





PUISSANCE

Vivre dans la Terre-dépôts de notre histoire

Aujourd'hui, une pelle rétrocaveuse divulguée sur un flanc effritement de la terre
une bouteille ambre parfaire cent ans guérir
de la fièvre ou de la mélancolie un tonique
pour vivre sur cette terre dans les hivers de ce climat.

Aujourd'hui, je lisais à propos de Marie Curie:
elle doit avoir su qu'elle souffrait de la maladie de rayonnement
son corps bombardé pendant des années par l'élément
elle avait purifié
Il semble qu'elle a nié à la fin la source des cataractes sur les yeux
la peau craquelée et suppurante de ses doigts extrémités
jusqu'à ce qu'elle ne pouvait plus tenir une éprouvette ou un crayon

Elle est morte une femme célèbre nier
ses blessures
niant
ses blessures provenaient de la même source que son pouvoir.

Adrienne Rich - (Le rêve d'une langue commune)





GÜÇ

Tarihimizin toprak birikintilerinde yaşarken
Bu gün bir çapa toprağın ufalanmış böğründen
bir şişe çıkardı ortaya kehribar renginde kusursuz yüzyıllık
nöbete kara sevdaya her derde deva
bu dünyada bu iklimin kışlarında yaşamaya bir ilaç

Bugün Marie Curie konusunda okuyordum:
ışıma hastalığı çektiğini kuşkusuz biliyordu
gövdesi yıllarca arılaştırdığı
öğe ile bombardımana tutulmuştu
Ama her nedense yokumsamış hep kaynağını
gözlerine inen perdelerin
parmak uçlarının çatlamış irinli derisinin
test tüpü ve kalem tutamamasina dek

Öldü o ünlü kadın
hep yokumsuyarak yaralarını
yokumsuyarak
gücünün ve yaralarının aynı kaynaktan geldiğini.

Adrienne Rich - (Ortak bir Dilin Rüyası)

Çeviri: Nilüfer Mizanoğlu





“Marie Curie’yi okuyordum bugün.
Biliyor olmalıydı radyum hastalığına tutulduğunu.
Durulttuğu elementti, vücudunu günbegün dişleyen.
Oysa ne kataraktlarının,
ne parmak uçlarına sinen irinlerin kaynağını görmek istedi.
Ne deney tüpü
Ne de kalem tutacak hale gelene dek parmakları.

Yaralarını inkâr eden ünlü bir kadın olarak öldü.
Bir kadın ki yaralarıyla gücünün aynı pınardan beslendiğini inkâr eden”

Adrienne Rich - (Ortak bir Dilin Rüyası)

Kaynak: https://catlakzemin.com





"Bugün Marie Curie hakkında bir şeyler okuyordum
radyasyonla bağlantılı bir hastalığa yakalandığını biliyor olmalıydı
vücudu yıllarca arındırdığı element tarafından
bombalandı
Görünen o ki
gözlerindeki kataraktın, test tüpü veya kalem tutamayana kadar
parmak uçlarındaki çatlayan ve iltihap toplayan cildinin
kaynağını sonuna kadar inkar etti

Öldü, yaralarını
inkar eden ünlü bir kadın olarak
yaralarının gücüyle aynı kaynaktan geldiğini
inkar ederek"

Adrienne Rich - (Ortak bir Dilin Rüyası)

Alıntı: https://bukowskininsucune.wordpress.com


Portrait of Marie Curie Painting by Ritchard Rodriguez