30 Mart 2018 Cuma

Czesław Miłosz / Kuźnia

Kuźnia

Podobał mi się miech, poruszany sznurem.
Może ręka, może nożny pedał, nie pamiętam.
Ale to dmuchanie, rozjarzanie ognia!
I kawał żelaza w ogniu, trzymany cęgami,
Czerwony, już miękki, gotów do kowadła,
Bity młotem, zginany w podkowę,
Rzucany w kubeł z wodą, syk i para.
I konie uwiązane, które będą kuć,
Podrzucając grzywami i w trawie nad rzeką
Lemiesze, płozy, brony do naprawy.
U wejścia, czując bosą podeszwą klepisko,
Tutaj bucha gorąco, a za mną obłoki.
I patrzę, patrzę. Do tego byłem wezwany:
Do pochwalania rzeczy, dlatego że są

Czesław Miłosz





Blacksmith Shop

I liked the bellows operated by rope.
A hand or a foot pedal – I don’t remember.
But that blowing and blazing of fire!
And a piece of iron in the fire, held there by tongs,
Red, softened, ready for the anvil,
Beaten with a hammer, bent into a horseshoe,
Thrown in a bucket of water, sizzle, steam.
And horses hitched to be shod,
Tossing their manes; and in the grass by the river
Plowshares, sledge runners, harrows waiting for repair.
At the entrance, my bare feet on the dirt floor,
Here, gusts of heat; at my back, white clouds,
I stare and stare. It seems I was called for this:
To glorify things just because they are.

Czeslaw Milosz

Translated by the author and Robert Hass





Fucina

Mi piaceva il mantice mosso da una corda.
Forse da mano, forse da pedale, non ricordo.
Ma questo soffiare, questo avvampare del fuoco!
E un pezzo di ferro sulla fiamma, tenuto da pinze,
Rosso, già molle, pronto per l’incudine,
Battuto da martello, curvato a ferro di cavallo,
Messo in un catino d’acqua, un getto di vapore.
Legati i cavalli che saranno ferrati,
Agitano le criniere e sul prato vicino al fiume
I vomeri, le slitte, gli erpici per essere riparati.
All’uscio, scalzo, sentendo la terra battuta col piede nudo.
Vampate di calore e alle mie spalle nembi.
Guardo e guardo. A questo ero chiamato:
A lodare le cose perché sono. 

Czeslaw Milosz





Demirci Dükkânı

Hatırlamıyorum pedalın el için mi, yoksa ayak için mi olduğunu
Ama iple işleyen körüğü pek sevmiştim
Üfleyip ateşi parlatan!
Ve ateşte bir parça demir, bir maşayla tutturulmuş,
Örs için yumuşamış, kırmızı,
Çekiçle dövülmüş, at nalı biçimi verilmiş,
Bir su kovasına atılmış, cızz edip islim veren.
Ve nallanmak için bağlandı atlar,
Yelelerini savurarak ve nehrin kıyısındaki otlakta
Tamir edilmeyi bekleyen saban demirleri, kızak ayakları, tırmıklar
Girişte, toz zemin üstünde çıplak ayaklarım
Burada sıcak bacalar, ardımda beyaz bulutlar.
Dikkatle bakıyorum. Bunun için seçilmişim galiba:
Yüceltmek için şeyleri, neyseler o oldukları için.

Czeslaw Milosz

Çeviri: Fırat Caner


The blacksmith, 1898, by Hermann Kern (Hungarian, 1839-1912)

27 Mart 2018 Salı

Federico García Lorca / Romance de la Guardia Civil Española

ROMANCE DE LA GUARDIA CIVIL ESPAÑOLA

Los caballos negros son.
Las herraduras son negras.
Sobre las capas relucen
manchas de tinta y de cera.
Tienen, por eso no lloran,
de plomo las calaveras.
Con el alma de charol
vienen por la carretera.
Jorobados y nocturnos,
por donde animan ordenan
silencios de goma oscura
y miedos de fina arena.
Pasan, si quieren pasar,
y ocultan en la cabeza
una vaga astronomía
de pistolas inconcretas.

¡Oh ciudad de los gitanos!
En las esquinas banderas.
La luna y la calabaza
con las guindas en conserva.
¡Oh ciudad de los gitanos!
¿Quién te vió y no te recuerda?
Ciudad de dolor y almizcle,
con las torres de canela.

Cuando llegaba la noche,
noche que noche nochera,
los gitanos en sus fraguas
forjaban soles y flechas.
Un caballo malherido,
llamaba a todas las puertas.
Gallos de vidrio cantaban
por Jerez de la Frontera.
El viento, vuelve desnudo
la esquina de la sorpresa,
en la noche platinoche
noche, que noche nochera.

La Virgen y San José
perdieron sus castañuelas,
y buscan a los gitanos
para ver si las encuentran.
La Virgen viene vestida
con un traje de alcaldesa,
de papel de chocolate
con los collares de almendras.
San José mueve los brazos
bajo una capa de seda.
Detrás va Pedro Domecq
con tres sultanes de Persia.
La media luna, soñaba
un éxtasis de cigüeña.
Estandartes y faroles
invaden las azoteas.
Por los espejos sollozan
bailarinas sin caderas.
Agua y sombra, sombra y agua
por Jerez de la Frontera.

¡Oh ciudad de los gitanos!
En las esquinas banderas.
Apaga tus verdes luces
que viene la benemérita.
¡Oh ciudad de los gitanos!
¿Quién te vio y no te recuerda?
Dejadla lejos del mar,
sin peines para sus crenchas.

Avanzan de dos en fondo
a la ciudad de la fiesta.
Un rumor de siemprevivas
invade las cartucheras.
Avanzan de dos en fondo.
Doble nocturno de tela.
El cielo, se les antoja,
una vitrina de espuelas.

La ciudad libre de miedo,
multiplicaba sus puertas.
Cuarenta guardias civiles
entran a saco por ellas.
Los relojes se pararon,
y el coñac de las botellas
se disfrazó de noviembre
para no infundir sospechas.
Un vuelo de gritos largos
se levantó en las veletas.
Los sables cortan las brisas
que los cascos atropellan.
Por las calles de penumbra
huyen las gitanas viejas
con los caballos dormidos
y las orzas de monedas.
Por las calles empinadas
suben las capas siniestras,
dejando detrás fugaces
remolinos de tijeras.
En el portal de Belén
los gitanos se congregan.
San José, lleno de heridas,
amortaja a una doncella.
Tercos fusiles agudos
por toda la noche suenan.
La Virgen cura a los niños
con salivilla de estrella.
Pero la Guardia Civil
avanza sembrando hogueras,
donde joven y desnuda
la imaginación se quema.
Rosa la de los Camborios,
gime sentada en su puerta
con sus dos pechos cortados
puestos en una bandeja.
Y otras muchachas corrían
perseguidas por sus trenzas,
en un aire donde estallan
rosas de pólvora negra.
Cuando todos los tejados
eran surcos en la tierra,
el alba meció sus hombros
en largo perfil de piedra.

¡Oh, ciudad de los gitanos!
La Guardia Civil se aleja
por un túnel de silencio
mientras las llamas te cercan.

¡Oh, ciudad de los gitanos!
¿Quién te vio y no te recuerda?
Que te busquen en mi frente.
juego de luna y arena.

Federico García Lorca - (Romancero Gitano, 1928)





BALLAD OF THE SPANISH CIVIL GUARD

The horses are black.
The horseshoes are black.
Stains of ink and wax
shine on their capes.
They have leaden skulls
so they do not cry.
With souls of leather
they ride down the road.
Hunchbacked and nocturnal
wherever they move, they command
silences of dark rubber
and fears of fine sand.
They pass, if they wish to pass,
and hidden in their heads
is a vague astronomy
of indefinite pistols.

Oh city of the gypsies!
Banners on street-corners.
The moon and the pumpkin
with preserved cherries.
Oh city of the gypsies!
Who could see you and not remember?
City of sorrow and musk,
with towers of cinnamon.

When night came near,
night that night deepened,
the gypsies at their forges
beat out suns and arrows.
A badly wounded stallion
knocked against all the doors.
Roosters of glass were crowing
through Jerez de la Frontera.
Naked the wind turns
the corner of surprise,
in the night silver-night
night the night deepened.

The Virgin and Saint Joseph
have lost their castanets,
and search for the gypsies
to see if they can find them.
The Virgin comes draped
in the mayoress’s dress,
of chocolate papers
with necklaces of almonds.
Saint Joseph swings his arms
under a cloak of silk.
Behind comes Pedro Domecq
with three sultans of Persia.
The half moon dreamed
an ecstasy of storks.
Banners and lanterns
invaded the flat roofs.
Through the mirrors wept
ballerinas without hips.
Water and shadow, shadow and water
through Jerez de la Frontera.

Oh city of the gypsies!
Banners on street-corners.
Quench your green lamps
the worthies are coming.
Oh city of the gypsies!
Who could see you and not remember?
Leave her far from the sea
without combs in her hair.

They ride two abreast
towards the festive city.
A murmur of immortelles
invades the cartridge-belts.
They ride two abreast.
A doubled nocturne of cloth.
They fancy the sky to be
a showcase for spurs.

The city, free from fear,
multiplied its doors.
Forty civil guards
enter them to plunder.
The clocks came to a halt,
and the cognac in the bottles
disguised itself as November
so as not to raise suspicion.

A flight of intense shrieks
rose from the weathercocks.
The sabres chopped at the breezes
that the hooves trampled.
Along the streets of shadow
old gypsy women ran,
with the drowsy horses,
and the jars of coins.
Through the steep streets
sinister cloaks climb,
leaving behind them
whirlwinds of scissors.

At a gate to Bethlehem
the gypsies congregate.
Saint Joseph, wounded everywhere,
shrouds a young girl.
Stubborn rifles crack
sounding in the night.
The Virgin heals children
with spittle from a star.
But the Civil Guard
advance, sowing flames,
where young and naked
imagination is burnt out.
Rosa of the Camborios
moans in her doorway,
with her two severed breasts
lying on a tray.
And other girls ran
chased by their tresses
through air where roses
of black gunpowder burst.
When all the roofs
were furrows in the earth
the dawn heaved its shoulders
in a vast silhouette of stone.

O city of the gypsies!
The Civil Guard depart
through a tunnel of silence
while flames surround you.

O city of the gypsies!
Who could see you and not remember?
Let them find you on my forehead:
a play of moon and sand.

Federico García Lorca

Translation by A. S. Kline





İSPANYOL SİVİL MUHAFIZI BALADI

Karadır atlar.
Karadır nalları.
Parıldar, altında pelerinin
mürekkep ve mum lekeleri.
Kurşundandır kafatasları,
bundandır ağlamazlar.
Vernikli ruhlarıyla
gelirler yoldan onlar.
Kamburlar ve gecelikler,
hükmediyorlar nereye kıpırdanıverseler,
sessizliklerine koyu plastiklerin
ve korkularına ince kumun.
Geçerler, geçmek istediler mi bi’,
ve gizliyorlar kafada
belirsiz astronomisini
biçimsiz tabancaların.

Ah Çingeneler kenti!
Bayraklar var, köşelerde.
Ay ve balkabağı
konserve vişnelerle.
Ah Çingeneler kenti!
Kim görür seni bir kez, bir daha hatırlamaz?
Acının kenti ve misk’in
tarçın kuleleriyle.

Geliverdiğinde akşam
akşam ki akşam, akşam yapar onu,
dökümevlerinde Çingeneler
güneşler dövüyorlardı ve bir de oklar.
Fena yaralanmış bir at
çalıyordu tümünü kapıların.
Camdan horozlar ötüyorlardı
Herez de la Frontera’da.
Dönüyor o rüzgar çıplakçasına
şaşkınlık köşesini,
platince gecede,
akşam ki akşam, akşam yapar onu.

Kaybettiler kastanyetlerini,
La Birhen ve San Hose,
ve Çingeneler’i aradılar
görmek için, bulmuşlar mı diye.
Giymiş olarak geldi La Birhen
belediye başkanının karısının elbisesini,
çikolota kağıdından yapılma
bademden gerdanlıklarla.
Kıpırdatıyor San Hose, kollarını
bir pelerin altında, ipekten.
Geliyor beriden Pedro Domek
üç sultanıyla Pers ülkesinin.
Düş görüyordu yarımay
kendinden geçmişliğini leyleğin.
istila ediyor terasları,
Sancaklar ve fenerler.
Hıçkırıyor aynalarda
kalçasız rakkaseler.
Su ve gölge, gölge ve su
Herez de la Frontera’da.

Ah Çingeneler kenti!
Bayraklar var, köşelerde.
Söndür yeşil ışıklarını
jandarma geliyor jandarma.
Ah Çingeneler kenti!
Kim görür seni bir kez, bir daha hatırlamaz?
Bırak onu uzaklarına denizin,
tarak olmaksızın, saç yapımı için.

İlerliyorlar iki sıra
bayram kentine.
Bir dedikodu, herdem tazeli
istila ediyor fişeklikleri.
İlerliyorlar iki sıra.
Çifte geceliği ince zarın.
Gökyüzü, şöyle sanıyorlar,
bir mahmuzlar vitrini.

Kent, korkudan bağımsız,
katlayıp duruyor kapılarını.
Kırk sivil muhafız
saklanıyor onlarda.
Durdu şimdi saatler
ve şişelerce konyak
taktı maskesini Kasım’ın
şaşkınlık uyandırmamak için.
Bir uzun haykırışlar uçuşu
kalkıverdi rüzgargülleri arasında.
Kesiyor esintileri, süvari kılıçları
miğferlerin çiğnediği.
Gölgeli sokaklar boyunca
yaşlı Çingeneler koşturuyor
uykulu atlarıyla
ve kavanozlarıyla, para dolu.
Yokuş yukarı sokaklar boyunca
uğursuz pelerinler yükseliyor,
bırakarak ardında anlık
burgaçlarını makasların.

Belen kapısında,
toplanıyor Çingeneler.
San Hose, yaralarla dolu,
kefenliyor bir kızcağızı.
İnatçı, keskin silahlar
çınlıyor tüm gecede.
İyileştiriyor çocukları Birhen
tük’rükçüğüyle yıldızın.
Ama Sivil Muhafız
ilerliyor koca ateşler saçarak,
genç ve çıplak,
yanıp tutuştuğu yerde imgelemenin.
Gülüdür O, Los Kamboryos’un
oturur kapıda figan ederek
kesik iki göğsü ile
Uzanır bir tepside.
Ah Çingeneler kenti!
Kim görür seni bir kez, bir daha hatırlamaz?
Ve kaçıyordu diğer kızlar
örgüleriyle arkalarında,
bir havada ki parça parça olur onda
barut karası güller.
Tüm damlar
saban izi olduğunda yeryüzünde,
silkeledi omzunu şafak
bir uzun profilde taştan.

Ah Çingeneler kenti!
Uzaklaşıyor Sivil Muhafız
bir sessizlik tünelinde
yaklaşırken sana alevler.

Ah Çingeneler kenti!
Kim görür seni bir kez, bir daha hatırlamaz?
Alnımda arasınlar onlar seni.
Oyunu ayın ve kumun.

Federico García Lorca

İspanyolca’dan çeviren: Ulaş Başar Gezgin





"Karadır atları, kapkara
Nalları da kapkara demir.
Pelerinlerinde parıldar
Mürekkep ve mum lekeleri
Ağlamak nerede onlar nerede
hepsinin de kurşundan beyni
Yoldan ağır çıkageldiler
gönülleri cilalı deri.
O çılgınlar, o gececiler
boğarlar geçtikleri yeri
Zamk karası bir sessizliğe
ve bir dehşete kum incesi..."

Federico García Lorca - (İspanyol Sivil Muhafız Baladı)


Guardia Civil, Spain, 1950, by W. Eugene Smith

26 Mart 2018 Pazartesi

Henry Miller / Tropic of Cancer

"At this very moment, in the quiet dawn of a new day, was not the earth giddy with crime and distress? Had one single element of man's nature been altered, vitally, fundamentally altered, by the incessant march of history? By what he calls the better part of his nature, man has been betrayed, that is all. At the extreme limits of his spiritual being man finds himself again naked as a savage. When he finds God, as it were, he has been picked clean: he is a skeleton. One must burrow into life again in order to put on flesh. The word must become flesh; the soul thirsts. On whatever crumb my eye fastens, I will pounce and devour. If to live is the paramount thing, then I will live, even if I must become a cannibal. Heretofore I have been trying to save my precious hide, trying to preserve the few pieces of meat that hid my bones. I am done with that. I have reached the limits of endurance. My back is to the wall; I can retreat no further. As far as history goes I am dead. If there is something beyond I shall have to bounce back. I have found God, but he is insufficient. I am only spiritually dead. Physically I am alive. Morally I am free. The world which I have departed is a menagerie. The dawn is breaking on a new world, a jungle world in which the lean spirits roam with sharp claws. If I am a hyena I am a lean and hungry one: I go forth to fatten myself."

Henry Miller - (Tropic of Cancer)





"En aquel preciso momento, en el tranquilo amanecer de un nuevo día, ¿acaso no estaba la tierra aturdida por el crimen y la miseria? ¿Acaso había resultado transformado un solo elemento de la naturaleza, transformado vital, fundamentalmente, por la marcha incesante de la historia? Pura y simplemente, el hombre se ha visto traicionado por lo que llama la parte mejor de su naturaleza. En los límites extremos de su ser espiritual el hombre se ha vuelto a encontrar desnudo como un salvaje. Cuando encuentra a Dios, por decirlo así, ha quedado despojado: es un esqueleto. Hay que excavar de nuevo en la vida para echar carne. El verbo ha de hacerse carne; el alma está sedienta. Me abalanzaré sobre cualquier migaja en que clave los ojos y la devoraré. Si vivir es lo supremo, entonces viviré, aun cuando deba volverme un caníbal. Hasta ahora he procurado salvar mi preciosa piel, he procurado preservar los pocos pedazos de carne que me cubren los huesos. Eso se acabó. He llegado al límite de la resistencia. Estoy de espaldas contra la pared; no puedo retroceder más. Por lo que se refiere a la historia, estoy muerto. Si hay algo más allá, tendré que reaccionar. He encontrado a Dios, pero no es suficiente. Sólo estoy muerto espiritualmente. Físicamente estoy vivo. Moralmente soy libre. El mundo que he abandonado es una casa de fieras. El amanecer se alza sobre un mundo nuevo, una jungla en que vagan espíritus flacos y con garras aguzadas. Si soy una hiena, soy una hiena flaca y hambrienta: salgo de caza para engordar."

Henry Miller - (Trópico de Cáncer)

Traducción de Carlos Manzano





"Şu anda, yeni günün tan sessizliğinde, suç ve kederle başı dönmüyor muydu dünyanın? Tarihin aralıksız yürüyüşü insan doğasının temel öğelerinden hangisini değiştirebilmişti ki? Ama doğasının iyi olarak nitelediği tarafına ihanet etmişti insan, buydu mesele. Ruhani varlığının en uç sınırlarında bir vahşi kadar çıplaktır insan yine. Tanrı'yı keşfettiğinde üzerindeki her şeyden sıyrılmış olacak; bir iskelet. Kemiklere ten giydirebilmek için tekrar hayatın içine yuvalanmak gerekir. Söz tene dönüşmelidir; ruh susar. Gözüm hangi kırıntıya ilişse üzerine atlayıp mideme indireceğim. Yaşamaksa asıl mesele, yaşayacağım; yamyam gibi de olsa. Bugüne dek değerli kıçımı kurtarmaya çalıştım, kıçımı örten birkaç et parçasını korumaya. Artık paydos. Dayanma gücümün sınırlarına ulaştım. Sırtım duvara dayanmış, daha fazla gerileyemem. Tarih açısından ölüyüm. Öte bir şey varsa, geriye doğru sıçramalıyım. Tanrı'yı buldum; ama beceriksiz çıktı. Ruhani olarak ölüyüm sadece. Cismen hayattayım. Ahlaken özgürüm. Biraz önce veda ettiğim dünya bir hayvanat bahçesi aslında. Gün yeni bir dünyaya ağarıyor, sıska ruhların keskin pençeleriyle gezindiği bir cangıl dünyasına. Bir sırtlansam şayet, sıska ve aç bir sırtlanım: semirme zamanı."

Henry Miller - (Yengeç Dönencesi)


Henry Miller

Charles Bukowski / Hot Water Music

"Love is a form of prejudice. You love what you need, you love what makes you feel good, you love what is convenient. How can you say you love one person when there are ten thousand people in the world that you would love more if you ever met them? But you'll never meet them."

Charles Bukowski - (Hot Water Music)





"El amor es una forma de prejuicio. Amamos lo que necesitamos, amamos lo que nos hace sentirnos bien, amamos lo que es conveniente. ¿Cómo puedes decir que amas a una persona cuando hay diez mil personas en el mundo a las que amarías más si llegases a conocerlas? Pero nunca las conoceremos."

Charles Bukowski - (Música de cañerías)





"L'amore è una forma di pregiudizio. Si ama quello di cui si ha bisogno, quello che ci fa star bene, quello che ci fa comodo. Come fai a dire che ami una persona, quando al mondo ci sono migliaia di persone che potresti amare di più, se solo le incontrassi? Il fatto è che non le incontri."

Charles Bukowski - (Musica per organi caldi)





"Bir önyargı biçimidir aşk. İhtiyaç duyduğun şeyi seversin, sana iyi bir duygu veren şeyi, işine geleni. Dünyada tanıyabilsen daha çok seveceğin on kişi varken birine aşık olduğunu nasıl söyleyebilirsin? Ama asla tanımayacaksın o insanları."

Charles Bukowski - (Sıcak Su Müziği)


Unknown photographer

22 Mart 2018 Perşembe

Georg Trakl / Zu Abend mein Herz

Zu Abend mein Herz

Am Abend hört man den Schrei der Fledermäuse.
Zwei Rappen springen auf der Wiese.
Der rote Ahorn rauscht.
Dem Wanderer erscheint die kleine Schenke am Weg.
Herrlich schmecken junger Wein und Nüsse.
Herrlich: betrunken zu taumeln in dämmernden Wald.
Durch schwarzes Geäst tönen schmerzliche Glocken.
Auf das Gesicht tropft Tau.

Georg Trakl





My Heart at Evening

Toward evening you hear the cry of the bats.
Two black horses bound in the pasture,
The red maple rustles,
The walker along the road sees ahead the small tavern.
Nuts and young wine taste delicious,
Delicious: to stagger drunk into the darkening woods.
Village bells, painful to hear, echo through the black fir branches,
Dew forms on the face.

Georg Trakl

Translated by James Wright and Robert Bly





Hacia la noche mi corazón

Al anochecer se oye el grito de los murciélagos.
Dos negros corceles saltan en la pradera.
Murmura el rojo arce.
Al caminante le aparece la pequeña taberna en el camino.
Magnifico el sabor del vino nuevo y de las nueces.
Magnífico: tambalearse ebrio en el bosque crepuscular.
Entre el ramaje negro dolorosas campanas resuenan.
Sobre el rostro gotea rocío.

Georg Trakl





O DI SERA IL MIO CUORE

Di sera si sentono stridere i pipistrelli.
Due morelli s'impennano sul prato.
L'acero rosso stormisce.
Al viandante appare sulla strada una piccola osteria.
Splendido gustare vino nuovo e noci.
Splendido: barcollare ubriaco nel bosco che s'oscura.
Tra i rami neri suonano tristi campane.
Sul viso gocciola la rugiada.

Georg Trakl





AKŞAMLARI KALBİM

Akşam oldu mu duyulur yarasaların sesi.
Çayırda oynaşır karayağız iki at.
Hışırdar kızıl akçaağaç.
Gezgin ise görür o küçük meyhaneyi yol kenarında.
Şahanedir lezzeti taze şarabın ve cevizlerin.
Şahanedir: çakırkeyif dolaşmak karanlık çöken ormanda.
Ses verir kederli çanlar dalların arasından.
Yüzüne çiğ damlar insanların.

Georg Trakl

Çeviri: Ahmet Necdet - Gertrude Durusoy


Večer na jezeře  (Evening on the lake), by Adolf Chwala.
Czech (1836 - 1900)

17 Mart 2018 Cumartesi

John Donne / No man is an island

No man is an island,
Entire of itself,
Every man is a piece of the continent,
A part of the main.
If a clod be washed away by the sea,
Europe is the less.
As well as if a promontory were.
As well as if a manor of thy friend's
Or of thine own were:
Any man's death diminishes me,
Because I am involved in mankind,
And therefore never send to know for whom the bell tolls;
It tolls for thee.

John Donne





Nadie es una isla por completo en sí mismo;
cada hombre es un pedazo de un continente,
una parte de la Tierra.
Si el mar se lleva una porción de tierra,
toda Europa queda disminuida,
como si fuera un promontorio,
o la casa de uno de tus amigos, o la tuya propia;
por eso la muerte de cualquier hombre me disminuye,
porque estoy ligado a la humanidad; y por tanto,
nunca preguntes por quién doblan las campanas,
porque están doblando por ti.

John Donne





Ningún hombre es una isla entera por sí mismo.
Cada hombre es una pieza del continente,
una parte del todo.
Si el mar se lleva una porción de tierra,
toda Europa queda disminuida,
como si fuera un promontorio,
o la casa de uno de tus amigos, o la tuya propia.
Ninguna persona es una isla;
la muerte de cualquiera me afecta,
porque me encuentro unido a toda la humanidad;
por eso, nunca preguntes por quién doblan las campanas; doblan por ti.

John Donne





Aucun homme n’est une île, un tout, complet en soi ;
tout homme est un fragment du continent,
une partie de l’ensemble ;
si la mer emporte une motte de terre,
l’Europe en est amoindrie,
comme si les flots avaient emporté un promontoire,
le manoir de tes amis ou le tien ;
la mort de tout homme me diminue,
parce que j’appartiens au genre humain ;
aussi n’envoie jamais demander pour qui sonne le glas :
c’est pour toi qu’il sonne.

John Donne





Nul homme n'est une île, complète en elle-même;
chaque homme est un morceau du continent,
une part de l'ensemble;
si un bout de terre est emporté par la mer,
l'Europe en est amoindrie,
comme si un promontoire l'était,
comme si le manoir de tes amis ou le tien l'était.
La mort de chaque homme me diminue,
car je suis impliqué dans l'humanité.
N'envoie donc jamais demander pour qui la cloche sonne:
elle sonne pour toi.

John Donne





Nessun uomo è un'isola,
completo in se stesso;
ogni uomo è un pezzo del continente,
una parte del tutto.
Se anche solo una zolla venisse lavata via dal mare,
l'Europa ne sarebbe diminuita,
come se le mancasse un promontorio,
come se venisse a mancare una dimora di amici tuoi,
o la tua stessa casa.
La morte di qualsiasi uomo mi sminuisce,
perché io sono parte dell'umanità.
E dunque non chiedere mai per chi suona la campana: suona per te.

John Donne





İnsan ada değildir,
Bütün de değildir tek başına, 
Anakaranın bir parçası, 
Okyanusun bir damlasıdır; 
Bir kum tanesini bile alıp götürse deniz
Küçülür avrupa, 
Sanki kaybolan bir burunmuş, 
Dostlarının ya da senin bir yurdunmuş gibi; 
Bir insanı ölümüyle eksilirim ben, 
Çünkü bir parçasıyım insanlığın; 
İşte bu yüzden hiç sorma çanların kimin için çaldığını,
Çanlar senin için çalıyor.

John Donne





Hiç kimse bir ada değildir.
Ne de bütünüyle kendisi,
Her insan kıtanın bir parçasıdır,
Gövdenin bir bölümü;
Bir toprak parçası deniz tarafından alıp götürülse,
Avrupa azalır.
Tıpkı haritadaki burun gibi,
Tıpkı senin veya bir arkadaşının sahip olduğu mülk gibi;
Bir insanın ölümü de beni azaltır,
Çünkü ben insanlığın kendisinde içeriğim,
Öyleyse asla haber gönderip sordurma
Çanlar kimin için çalıyor diye; Onlar senin için çalıyor.

John Donne


Photo by Gurbir Grewal

12 Mart 2018 Pazartesi

Marin Sorescu / The Way

THE WAY

Thoughtful, hands behind my back,
I walk between the rails
the straightest way
there is.

From behind me
at great speed
comes a train
that knows nothing of me.

This train
(old Zeno is my witness)
will never reach me
for I am always a little ahead
of things that don’t think.

And even if brutally
it runs me over
there will always be someone
to walk ahead of it,
his head full of things,
hands behind his back.

Someone like me,
now,
while the black monster
approaches horribly fast
and will never
catch up with me.

Marin Sorescu

Translated by Michael Hamburger





YOL

Ellerim arkamda,
yürürüm düşünceli düşünceli,
şu en kısa yolda,
raylar üstünde.

Bir tren gelir
arkamdan hızla,
duymamış daha ayak sesimi.

Bu tren
bana hiç yetişemeyecek,
yaşlı Zenon tanığım,
çünkü ben her zaman
ondan önce yola çıkacağım.

Ezip geçse beni bu tren,
kosa beni kan revan içinde,
bir adam olacak önünde her zaman,
elleri arkasında,
düşünceli düşünceli yürüyen,
arkamdan korkunç bir hızla yaklaşan
ve beni hiç bir zaman yakalayamayacak olan
bu kara canavarın
gidecek önünde
tıpkı benim gibi
bir adam.

Marin Sorescu

Çeviri : A. Kadir - Gülen Fındıklı


Nocturne by Hengki Lee

10 Mart 2018 Cumartesi

Octavio Paz / No more clichés

NO MORE CLICHÉS

Beautiful face
That like a daisy opens its petals to the sun
So do you
Open your face to me as I turn the page.

Enchanting smile
Any man would be under your spell,
Oh, beauty of a magazine.

How many poems have been written to you?
How many Dantes have written to you, Beatrice?
To your obsessive illusion
To you manufacture fantasy.

But today I won't make one more Cliché
And write this poem to you.
No, no more clichés.

This poem is dedicated to those women
Whose beauty is in their charm,
In their intelligence,
In their character,
Not on their fabricated looks.

This poem is to you women,
That like a Shahrazade wake up
Everyday with a new story to tell,
A story that sings for change
That hopes for battles:
Battles for the love of the united flesh
Battles for passions aroused by a new day
Battle for the neglected rights
Or just battles to survive one more night.

Yes, to you women in a world of pain
To you, bright star in this ever-spending universe
To you, fighter of a thousand-and-one fights
To you, friend of my heart.

From now on, my head won't look down to a magazine
Rather, it will contemplate the night
And its bright stars,
And so, no more clichés.

Octavio Paz





KLİŞE YOK ARTIK

Güzel yüz,
Güneşe taçyapraklarını açan papatya gibi
Sen de bana açar mısın kendini,
Ben sayfayı çevirirken?

Büyüleyici gülümseyiş,
Etkilersin erkekleri.
Ah, magazin güzelliği!

Kaç şiir yazıldı sana?
Kaç Dante yazdı sana, Beatrice?
Akıldan çıkmayan aldatıcı görünüşüne,
Yapay fantezine.

Ama bugün bir klişe daha yapmayacağım
Ve sana bu şiiri yazıyorum.
Hayır, klişe yok artık.

Bu şiirim,
Güzellikleri uydurma görünüşlerinde değil,
Beyinlerinde,
Kişiliklerinde olan
O kadınlara adandı.

Bu şiir, siz
Şehrazat gibi her gün
Anlatılacak yeni bir masalla uyanan kadınlara;
Bir masal ki değişim için şarkı söyler,
Savaşımlar umar:
Birleşmiş insanoğlu aşkı için savaşımlar,
Yeni günle canlanan tutkular için savaşımlar,
İhmal edilmiş haklar için savaşımlar
Ya da sadece bir gece daha hayatta kalmak için savaşımlar.

Evet, siz acı bir dünyanın kadınlarına,
Siz bu hep veren evrenin parlak yıldızlarına,
Siz bin bir kavganın kavgacılarına,
Siz yürek dostlarıma.

Bundan böyle bakmayacağım magazine,
Geceye
Ve parlak yıldızlarına kafa yoracağım daha çok,
Bu nedenle klişe yok artık.

Octavio Paz

Çeviren: Baki Yiğit


Jenny Watwood for Playboy "The Woman Who Fell to Earth",
March/April 2018, by Derek Kettela

7 Mart 2018 Çarşamba

William Carlos Williams / Winter Trees

Winter Trees

All the complicated details
of the attiring and
the disattiring are completed!
A liquid moon
moves gently among
the long branches.
Thus having prepared their buds
against a sure winter
the wise trees
stand sleeping in the cold.

William Carlos Williams





Árboles de invierno

¡Todos los detalles complicados
del ataviarse
y desataviarse están completos!
Una luna líquida
avanza suavemente entre
las ramas largas.
Habiendo preparado así sus brotes
contra un viento seguro,
los árboles sabios
duermen de pie en el frío.

William Carlos Williams





Kış Ağaçları

Giyinmenin ve
soyunmanın
tüm karmaşık ayrıntıları tamamlandı!
Parlak bir ay
usulca ilerliyor
uzun dalların arasında.
Tomurcuklarını sıkı bir kışa
hazırlamış olan
bilge ağaçlar
soğukta uyuyarak ayaktalar böyle.

William Carlos Williams

Çeviren: Baki Yiğit


Snowy landscape near St. Moritz, Switzerland, 1947,
by Alfred Eisenstaedt

5 Mart 2018 Pazartesi

Pablo Neruda / Nunca solo, contigo por la tierra

Nunca solo, contigo
por la tierra,
atravesando el fuego.
Nunca solo.
Contigo por los bosques
recogiendo
la flecha
entumecida
de la aurora,
el tierno musgo
de la primavera.
Contigo
en mi batalla,
no la que yo escogí
sino
la única,
Contigo por las calles
y la arena, contigo
el amor, el cansancio,
el pan, el vino,
la pobreza y el sol de una moneda,
las heridas, la pena,
la alegría.
Toda la luz, la sombra,
las estrellas,
todo el trigo cortado,
las corolas
del girasol gigante, doblegadas
por su propio caudal, el vuelo
del cormorán, clavado
al cielo
como cruz marina,
todo
el espacio, el otoño, los claveles,
nunca solo, contigo.
Nunca solo, contigo, tierra
Contigo el mar, la vida,
cuanto soy, cuanto doy y cuanto canto,
esta materia
                              amor, la tierra,
el mar,
el pan, la vida.

Pablo Neruda - (Tus pies toco en la sombra y otros poemas inéditos)





Asla yalnız değilim
seninle yeryüzünde,
ateşlerden geçerken bile.
Yalnız değilim asla.
Toplarken
seninle şafağın
mahmur ışık oklarını,
baharın körpe yosununu.
Seninle,
seçmediğim
ama
biricik
savaşımda,
seninle caddelerde
ve de kumsalda, seninle
aşkım, yorgunluk,
ekmek, şarap,
yoksulluk ve kızgın güneşte,
yaralar, eziyet,
neşe seninle.
Olanca ışık, gölge,
yıldızlar,
biçilmiş buğday,
boylu ayçiçeklerin
taçları, kendi ağırlıklarıyla
eğilmiş, uçuşu
karabatağın, yarıp geçiyor
gökyüzünü
deniz haçı gibi,
bütün uzay, güz, karanfiller,
asla yalnız değilim, seninle,
seninle toprak, seninle deniz, hayat,
ne kadarsam, ne katarsam ve ne denli çığırsam,
bu aşkın
        özü, toprak,
deniz,
ekmek ve hayat.

Pablo Neruda

Çeviri: Adnan Özer

(Ayaklarına Dokunurum Gölgede - Yeni Bulunmuş Şiirler, Can Sanat Yayınları A.Ş. 1. basım: Ocak 2017, İstanbul)


Photo by Thomas Holm

4 Mart 2018 Pazar

Pablo Neruda / Tus pies toco en la sombra

Tus pies toco en la sombra, tus manos en la luz,
Y en el vuelo me guían tus ojos aguilares
Matilde, con los besos que aprendí de tu boca
aprendieron mis labios a conocer el fuego.
Oh piernas heredadas de la absoluta avena
cereal, extendida la batalla
corazón de pradera,
cuando puse en tus senos mis orejas,
mi sangre propago tu silaba araucana.

Pablo Neruda - (Tus pies toco en la sombra y otros poemas inéditos)





"I touch your feet in the shade, your hands in the light,
and on the flight your peregrine eyes guide me
Matilde, with kisses your mouth taught me
my lips came to know fire."

Pablo Neruda

Translated by Forrest Gander - (Then Come Back: The Lost Neruda Poems)





Ayaklarına dokunurum gölgede, ellerine ışıkta,
yol gösterir bana kartal gözlerin uçarken de
Matilde, ağzından öğrendim öpüşlerle,
öğrendi dudaklarım hemhal olmayı ateşle.
Ah o kesin yulaf mirası bacaklar,
kırların kalbine
uzanan savaş,
dayadım da kulaklarımı sinene
kanım işledi o saat dağlı sesine.

Pablo Neruda

Çeviri: Adnan Özer

(Ayaklarına Dokunurum Gölgede - Yeni Bulunmuş Şiirler, Can Sanat Yayınları A.Ş. 1. basım: Ocak 2017, İstanbul)


Pablo Neruda y Matilde Urrutia

3 Mart 2018 Cumartesi

Charles Baudelaire / Correspondances

Correspondances

La Nature est un temple où de vivants piliers
Laissent parfois sortir de confuses paroles;
L'homme y passe à travers des forêts de symboles
Qui l'observent avec des regards familiers.

Comme de longs échos qui de loin se confondent
Dans une ténébreuse et profonde unité,
Vaste comme la nuit et comme la clarté,
Les parfums, les couleurs et les sons se répondent.

II est des parfums frais comme des chairs d'enfants,
Doux comme les hautbois, verts comme les prairies,
— Et d'autres, corrompus, riches et triomphants,

Ayant l'expansion des choses infinies,
Comme l'ambre, le musc, le benjoin et l'encens,
Qui chantent les transports de l'esprit et des sens.

Charles Baudelaire - (Fleurs du mal)





Correspondences

Nature is a temple in which living pillars
Sometimes give voice to confused words;
Man passes there through forests of symbols
Which look at him with understanding eyes.

Like prolonged echoes mingling in the distance
In a deep and tenebrous unity,
Vast as the dark of night and as the light of day,
Perfumes, sounds, and colors correspond.

There are perfumes as cool as the flesh of children,
Sweet as oboes, green as meadows
— And others are corrupt, and rich, triumphant,

With power to expand into infinity,
Like amber and incense, musk, benzoin,
That sing the ecstasy of the soul and senses.

Charles Baudelaire - (The Flowers of Evil)

Translated by William Aggeler

The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

https://fleursdumal.org/poem/103





Correspondencias

Naturaleza es un templo donde vivos pilares
dejan salir a veces palabras confusas;
El hombre por ella pasa al través de bosques de símbolos
que le observan con miradas familiares.

Como largos ecos que de lejos se confunden
en una tenebrosa y profunda unidad,
vasta como la noche y como la claridad,
los perfumes, los colores y los sonidos se responden.

Hay perfumes frescos como carmes de niños
dulces como oboes, verdes como las praderas,
y otros, corrompidos, ricos, triunfantes,

con la expansión de las cosas infinitas,
como el ámbar, el almizcle, el benjut y el incienso,
que cantan los transportes del espíritu y los sentidos.

Charles Baudelaire - (Flores del mal)





Corrispondenze

La Natura è un tempio ove pilastri viventi
lasciano sfuggire a tratti confuse parole;
l’uomo vi attraversa foreste di simboli,
che l’osservano con sguardi familiari.

Come lunghi echi che da lungi si confondono
in una tenebrosa e profonda unità,
vasta come la notte e il chiarore del giorno,
profumi, colori e suoni si rispondono.

Vi sono profumi freschi come carni di bimbo,
dolci come òboi, verdi come i prati,
– altri, corrotti, ricchi e trionfanti,

che posseggono il respiro delle cose infinite,
come l’ambra, il muschio, il benzoino e l’incenso;
e cantano i moti dell’anima e dei sensi.

Charles Baudelaire - (I Fiori del Male)

Traduzione di Attilio Bertolucci





Corrispondenze

La natura è un tempio in cui viventi colonne
lasciano talvolta sfuggire confuse parole;
l'uomo vi passa, attraverso foreste di simboli,
che lo guardano con sguardi familiari.

Simili a lunghi echi, che di lontano si confondano
in una tenebrosa e profonda unità
– vasta come la notte e la luce –
i profumi, i colori e i suoni si rispondono.

Profumi freschi come carni di bimbi,
dolci come il suono dell'oboe, verdi come praterie.
Ed altri corrotti, ricchi e trionfanti,

vasti come le cose infinite:
l'ambra, il muschio, il benzoino e l'incenso,
che cantano i rapimenti dello spirito e dei sensi.

Charles Baudelaire - (I Fiori del Male)





ÇOKLUKTA BİRLİK

Bir tapınaktır doğa, sütunları canlı;
Anlaşılmaz sözler duyulur zaman zaman.
Sembol ormanları içinden geçer insan;
Tanıdık bakışlar süzer gibidir sizi.

Bir derin, bir karanlık birlik içinde,
Aydınlık kadar sonsuz, gece kadar geniş,
Uzaktan söyleşen uzun yankılar gibi,
Renkler, sesler, kokular karışır birbirine.

Kokular vardır çocuk tenlerinden taze;
Obua sesinden tatlı, çayır gibi yeşil;
Kokular da vardır azgın, zengin, gürül gürül.

İnsana sonsuz şeylerin tadını veren,
Misk, amber, aselbent, buhur gibi kokular,
Duyuları, düşünceyi alıp götüren.

Charles Baudelaire - (Kötülük Çiçekleri)

Çeviri: Sabahattin Eyüboğlu


Harmonie-2 by Philippe Lestrade

2 Mart 2018 Cuma

Pablo Neruda / Soy pueblo, pueblo innumerable.

"Soy pueblo, pueblo innumerable.
Tengo en mi voz la fuerza pura
para atravesar el silencio
y germinar en las tinieblas.
Muerte, martirio, sombra, hielo,
cubren de pronto la semilla.
Y parece enterrado el pueblo.
Pero el maíz vuelve a la tierra.
Atravesaron el silencio
sus implacables manos rojas.
Desde la muerte renacemos."

Pablo Neruda - (Canto General)





"I'm people, innumerable people.
I have in my voice the pure strength
to penetrate silence
and germinate in the dark.
Death, martyrdom, shadow, ice,
suddenly shroud the seed.
And the people seem to be buried.
But the corn returns to the earth.
Its implacable red hands
pierced the silence.
From death we're reborn."

Pablo Neruda

Translated by Jack Schmitt





Buğdayın Türküsü

Halkım ben, parmakla sayılmayan
Sesimde pırıl pırıl bir güç var
Karanlıkta boy atmaya
Sessizliği aşmaya yarayan

Ölü, yiğit, gölge ve buz, ne varsa
Tohuma dururlar yeniden
Ve halk, toprağa gömülü
Tohuma durur bir yerde

Buğday nasıl filizini sürer de
Çıkarsa toprağın üstüne
Güzelim kırmızı elleriyle
Sessizliği burgu gibi deler de

Biz halkız, yeniden doğarız ölümlerde.

Pablo Neruda

Çeviren: Hilmi Yavuz


Salvador Allende y Pablo Neruda