26 Eylül 2017 Salı

Pablo Neruda / Soneto LVI

SONETO LVI

Acostúmbrate a ver detrás de mí la sombra
y que tus manos salgan del rencor, transparentes,
como si en la mañana del mar fueran creadas:
la sal te dio, amor mío, proporción cristalina.

La envidia sufre, muere, se agota con mi canto.
Uno a uno agonizan sus tristes capitanes.
Yo digo amor, y el mundo se puebla de palomas.
Cada sílaba mía trae la primavera.

Entonces tú, florida, corazón, bienamada,
sobre mis ojos como los follajes del cielo
eres, y yo te miro recostada en la tierra.

Veo el sol trasmigrar racimos a tu rostro,
mirando hacia la altura reconozco tus pasos.
Matilde, bienamada, diadema, bienvenida!

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor (1959)





SONNET LVI

Get used to seeing the shadow behind me, accept
that your hands will emerge clean from the rancor
as if they were made in the morning of the river.
My love, the salt gave you its crystalline proportions.

Envy suffers, expires, my songs exhaust it;
one by one its sad captains agonize and die.
I say love, and the world filis with doves.
Each syllable of mine makes the spring arrive.

Then there you are—in bloom, my heart, my dearest:
over my eyes like the leaves of the sky,
there you are. I look at you, lying on the earth.

I see the sun bring its buds to your face;
looking up at the heavens I recognize your steps.
O Matilde, my dearest, crown of glory: welcome!

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONETTO LVI

Abituati a vedere dietro di me l'ombra
e le tue mani escano dal rancore, trasparenti,
come se nel mattino del mare fossero create:
ti diede il sale, amor mio, proporzione cristallina.

L'invidia soffre, muore, finisce col mio canto.
A uno a uno agonizzano i suoi tristi capitani.
Io dico amore, e si popola il mondo di colombe.
Ogni mia sillaba reca la primavera.

Allora tu, fiorita, cuore, beneamata,
sopra i miei occhi come i fogliami del cielo
stai, e io t'osservo distesa sulla terra.

Vedo il sole trasmigrare grappoli al tuo volto,
guardando verso l'alto riconosco i tuoi passi.
Matilde, beneamata, diadema, benvenuta!

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE LVI

Alış ardından karanlığı görmeye,
kederden çıkan saydam ellerinin ardından.
Deniz sabahlarının eserleridir onlar:
Tuz verdi seni, aşkım, pay olmuş billur.

Kıskançlık yanıyor derdine, ölüp tükeniyor şarkımla.
Toplanıyor başıma dünyanın dertleri birer birer.
Aşktan söz ediyorum: Güvercinlerin halkıdır dünya.
Her ıslığınla biraz daha yaklaşıyor bahar.

Ve sen çiçek demeti, bir yürek, can sevgili,
gözlerimdesin göğün yaprakları gibi,
bakıyorum sana uzanıp toprağa sırtüstü.

Güneşi görüyorum yüzüne göçmüş salkımlarda,
adımlarını buluyorum bakarak doruklara:
Matilde, tek sevdiğim, başımın tacı, hoş geldin!

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Blackv8 & Andromeda, 2007, by Andreas H. Bitesnich

24 Eylül 2017 Pazar

César Vallejo / Pienso en tu sexo

XIII

  Pienso en tu sexo.
Simplificado el corazón, pienso en tu sexo,
ante el hijar maduro del día.
Palpo el botón de dicha, está en sazón.
Y muere un sentimiento antiguo
degenerado en seso.

  Pienso en tu sexo, surco más prolífico
y armonioso que el vientre de la Sombra,
aunque la Muerte concibe y pare
de Dios mismo.
Oh Conciencia,
pienso, sí, en el bruto libre
que goza donde quiere, donde puede.

  Oh, escándalo de miel de los crepúsculos.
Oh estruendo mudo.

  ¡Odumodneurtse!

César Vallejo - Trilce (1922) (1930)





XIII

I'm thinking of your sex.
My heart simplified, I'm thinking of your sex,
faced with the ripe flank of the day.
I stroke your bud of pleasure, it's in season.
And an old feeling dies,
degenerated in brains.

I'm thinking of your sex, furrow more prolific
and harmonious than the womb of Darkness,
though Death conceives and brings forth
from God himself...
Oh, Conscience!
I'm thinking, yes, of the free beast
rutting where he pleases, wherever he can.

Oh, honeyed scandal of twilights,
Oh, mute outcry.

Odumodneurtse!

César Vallejo - Trilce (1922) (1930)

Translation by Sandy McKinney


Photo by Marco Glaviano

19 Eylül 2017 Salı

Rainer Maria Rilke / Liebeslied

Liebeslied

Wie soll ich meine Seele halten, daß
sie nicht an deine rührt? Wie soll ich sie
hinheben über dich zu andern Dingen?
Ach gerne möcht ich sie bei irgendwas
Verlorenem im Dunkel unterbringen
an einer fremden stillen Stelle, die
nicht weiterschwingt, wenn deine Tiefen schwingen.
Doch alles, was uns anrührt, dich und mich,
nimmt uns zusammen wie ein Bogenstrich,
der aus zwei Saiten eine Stimme zieht.
Auf welches Instrument sind wir gespannt?
Und welcher Spieler hat uns in der Hand?
O süßes Lied!

Rainer Maria Rilke





Love Song

How can I keep my soul in me, so that
it doesn't touch your soul? How can I raise
it high enough, past you, to other things?
I would like to shelter it, among remote
lost objects, in some dark and silent place
that doesn't resonate when your depths resound.
Yet everything that touches us, me and you,
takes us together like a violin's bow,
which draws one voice out of two separate strings.
Upon what instrument are we two spanned?
And what musician holds us in his hand?
Oh sweetest song.

Rainer Maria Rilke

Translated by Stephen Mitchell





Love Song

How shall I hold my soul and yet not touch
It with your own? How shall I ever place
It clear of you on anything beyond?
Oh gladly I would stow it next to such
Things in the darkness as are never found
Down in an alien and silent space
That does not resonate when you resound.
But everything that touches me and you
Takes us together like a bow on two
Taut strings to stroke them to the voice of one.
What instrument have we been lain along?
Whose are the hands that play our unison?
Oh sweet song!

Rainer Maria Rilke

Translated by A. Z. Foreman





Canción de amor

¿Cómo sujetar mi alma para
que no roce la tuya?
¿Cómo debo elevarla
hasta las otras cosas, sobre ti?
Quisiera cobijarla bajo cualquier objeto perdido,
en un rincón extraño y mudo
donde tu estremecimiento no pudiese esparcirse.

Pero todo aquello que tocamos, tú y yo,
nos une, como un golpe de arco,
que una sola voz arranca de dos cuerdas.
¿En qué instrumento nos tensaron?
¿Y qué mano nos pulsa formando ese sonido?
¡Oh, dulce canto!

Rainer Maria Rilke





Canzone d'amore

Come potrei trattenerla in me,
la mia anima, che la tua non sfiori;
come levarla oltre te, all'infinito?
Potessi nasconderla in un angolo
sperduto nelle tenebre;
un estraneo rifugio silenzioso
che non seguiti a vibrare
se vibra il tuo profondo.
Ma tutto quello che ci tocca, te
e me insieme
ci tende come un arco
che da due corde un suono solo rende
Su quale strumento siamo tesi,
e quale grande musicista ci tiene nella mano?
O dolce canto.

Rainer Maria Rilke





Aşk Şarkısı

Ruhumu nasıl tutsam da, seninkine
değmese? Nasıl aşırsam üstünden
öbür şeylere ben onu?
Ah, karanlıkta yiten bir nesne
içre barındırmak isterdim onu ben
öyle bir yerde: bilinmedik, sessiz,
derinlerin titrerken titremeyen.

Bir var ki her değen bize, sana, bana, bak
birlikte alır bizi bir yay gibi ancak;
iki telden b i r ses çıkartır bize değen şey.
Biz hangi çalgıya gerilmişiz?
Hangi çalgının elindeyiz biz?
Tatlı şarkı ey...

Rainer Maria Rilke

Çeviren: A.Turan Oflazoğlu


Ingre's Violin, 1924, by Man Ray

14 Eylül 2017 Perşembe

Rainer Maria Rilke / Song

SONG

(From the diaries of Malte Laurids Brigge)

You, whom I do not tell that all night long
I lie weeping,
whose very being makes me feel wanting
like a cradle.

You, who do not tell me, that you lie awake
thinking of me:--
what, if we carried all these longings within us
without ever being overwhelmed by them,
letting them pass?

Look at these lovers, tormented by love,
when first they begin confessing,
how soon they lie!

You make me feel alone. I try imagining:
one moment it is you, then it's the soaring wind;
a fragrance comes and goes but never lasts.
Oh, within my arms I lost all whom I loved!
Only you remain, always reborn again.
For since I never held you, I hold you fast.

Rainer Maria Rilke

Translated by Albert Ernest Flemming





ABELONE'NİN ŞARKISI

Geceleri yatakta ağladığımı
Kendisine açmadığım sevgili,
Yorgun düşüren varlığımı
Bir beşik gibi.
Benim için uykusuz kaldığını
Benim gibi, saklayan.
Ah, içimizdeki bu yangını
Söndürmeye çalışmadan,
İçimizde taşısak.

Sevişenlere bir bak,
İtirafa kalkışsalar aşkı
Sözlerine yalan karışacak.

Sendendir yalnızlığım, varlığım sana dönüşmüş.
Seslerin içinde bir an doğarsın;
Uçup giden kokularda bir an varsın.
Ah, hepsini kollarımda yitirdim,
Bir sen doğmaktasın, tekrar, yeni:
Hiç tutmadım, o yüzden tutmaktayım seni.

Rainer Maria Rilke

Çeviren: Behçet Necatigil

"Malte Laurids Brigge'nin Notları"ndan.


Photo by David Dubnitskiy

10 Eylül 2017 Pazar

Octavio Paz / Palpar

PALPAR

Mis manos
abren las cortinas de tu ser
te visten con otra desnudez
descubren los cuerpos de tu cuerpo
Mis manos
inventan otro cuerpo a tu cuerpo

Octavio Paz

Salamandra (1958-1961)





TOUCH

My hands
open the curtains of your being
clothe you in a further nudity
uncover the bodies of your body
My hands
invent another body for your body

Octavio Paz

Translated by Eliot Weinberger





TOUCHER

Mes mains
ouvrent les rideaux de ton être
t'habillent d'une autre nudité
découvrent les corps de ton corps
Mes mains
inventent dans ton corps un autre corps

Octavio Paz

Traduction de Jean-Claude Masson





TOCCARE

Le mie mani
aprono la cortina del tuo essere
ti vestono con altra nudità
scoprono i corpi del tuo corpo
le mie mani
inventano un altro corpo al tuo corpo

Octavio Paz

Traduzione di Giuseppe Bellini





DOKUNUŞ

Ellerim
Perdelerini açıyor varlığının
Bir başka çıplaklıkla giydiriyor seni
Gövdelerini soyuyor gövdenin
Ellerim
Bir başka gövde yaratıyor gövdene

Octavio Paz

Çeviri: Ülkü Tamer





DOKUNMAK

Ellerim
Açar varlığının perdelerini
Giydirir seni başka bir çıplaklıkla
Bedenler soyar senin bedeninden

Ellerim
Uydurur senin bedenine başka bir beden

Octavio Paz

Çeviri: Adnan Özer


Unknown photographer

7 Eylül 2017 Perşembe

Pablo Neruda / Soneto XI

SONETO XI

Tengo hambre de tu boca, de tu voz, de tu pelo
y por las calles voy sin nutrirme, callado,
no me sostiene el pan, el alba me desquicia,
busco el sonido líquido de tus pies en el día.

Estoy hambriento de tu risa resbalada,
de tus manos color de furioso granero,
tengo hambre de la pálida piedra de tus uñas,
quiero comer tu piel como una intacta almendra.

Quiero comer el rayo quemado en tu hermosura,
la nariz soberana del arrogante rostro,
quiero comer la sombra fugaz de tus pestañas

y hambriento vengo y voy olfateando el crepúsculo
buscándote, buscando tu corazón caliente
como un puma en la soledad de Quitratúe.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET XI

I crave your mouth, your voice, your hair.
Silent and starving, I prowl through the streets.
Bread does not nourish me, dawn disrupts me, all day
I hunt for the liquid measure of your steps.

I hunger for your sleek laugh,
your hands the color of a savage harvest,
hunger for the pale stones of your fingernails,
I want to eat your skin like a whole almond.

I want to eat the sunbeam flaring in your lovely body,
the sovereign nose of your arrogant face,
I want to eat the fleeting shade of your lashes,

and I pace around hungry, sniffing the twilight,
hunting for you, for your hot heart,
like a puma in the barrens of Quitratue.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONETO XI

J'ai faim de tes cheveux, de ta voix, de ta bouche,
sans manger je vais par les rues, et je me tais,
sans le soutien du pain, et dès l'aube hors de moi
je cherche dans le jour la bruit d'eau de tes pas.

Je suis affamé de ton rire de cascade,
et de tes mains couleur de grenier furieux,
oui, j'ai faim de la pâle pierre de tes ongles,
je veux manger ta peau comme une amande intacte,

et le rayon détruit au feu de ta beauté,
je veux manger le nez maître du fier visage,
Je veux manger l'ombre fugace de tes cils,

J'ai faim, je vais, je viens, flairant le crépuscule
et je te cherche, et je cherche ton coeur brûlant
comme un puma dans le désert de Quitratùe.

Pablo Neruda - (La centaine d'amour, 1959)





SONETTO XI

Ho fame della tua bocca, della tua voce, dei tuoi capelli
e vado per le strade senza nutrirmi, silenzioso,
non mi sostiene il pane, l'alba mi sconvolge,
cerco il suono liquido dei tuoi piedi nel giorno.

Sono affamato del tuo riso che scorre,
delle tue mani color di furioso granaio,
ho fame della pallida pietra delle tue unghie,
voglio mangiare la tua pelle come mandorla intatta.

Voglio mangiare il fulmine bruciato nella tua bellezza,
il naso sovrano dell'aitante volto,
voglio mangiare l'ombra fugace delle tue ciglia

e affamato vado e vengo annusando il crepuscolo,
cercandoti, cercando il tuo cuore caldo
come un puma nella solitudine di Quintratúe.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE XI

Açım ağzına, sesine, saçlarına,
besinimden yoksun, suskun gezerim sokaklarda,
ekmek değil beni ayakta tutan, ben şafakla perişan,
gün içinde ayaklarının çınıltılı akışını arayan.

Açım kayan gülüşünün,
taşkın ambar rengindeki ellerinin,
açım tırnaklarının solgun taşına,
el değmemiş bir badem gibi yemek istiyorum tenini.

Yemek istiyorum güzelliğinin yakıcı ışığını,
gururlu yüzünde hükmedici burnunu,
kirpiklerinden kayan gölgeyi.

Aç geldim aç gidiyorum koklayarak alacakaranlığı,
seni arayarak, arayarak sıcak yüreğini
Quitratue'de yalnız bir puma gibi.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Monica Bellucci, Max Calendar, Pantelleria,
1998, by Fabrizio Ferri

6 Eylül 2017 Çarşamba

Pablo Neruda / Soneto III

SONETO III

Áspero amor, violeta coronada de espinas,
matorral entre tantas pasiones erizado,
lanza de los dolores, corola de la cólera,
por qué caminos y cómo te dirigiste a mi alma?

Por qué precipitaste tu fuego doloroso,
de pronto, entre las hojas frías de mi camino?
Quién te enseñó los pasos que hasta mí te llevaron?
Qué flor, qué piedra, qué humo mostraron mi morada?

Lo cierto es que tembló la noche pavorosa,
el alba llenó todas las copas con su vino
y el sol estableció su presencia celeste,

mientras que el cruel amor me cercaba sin tregua
hasta que lacerándome con espadas y espinas
abrió en mi corazón un camino quemante.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET III

Bitter love, a violet with its crown
of thorns in a thicket of spiky passions,
spear of sorrow, corolla of rage: how did you come
to conquer my soul? What via dolorosa brought you?

Why did you pour your tender fire
so quickly, over my life’s cool leaves?
Who pointed the way to you? What flower,
what rock, what smoke showed you where I live?

Because the earth shook—it did—, that awful night;
then dawn filled all the goblets with its wine;
the heavenly sun declared itself;

while inside, a ferocious love wound around
and around me—till it pierced me with its thorns, its sword,
slashing a seared road through my heart.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONETTO III

Aspro amore, viola coronata di spine,
cespuglio tra tante passioni irto,
lancia dei dolori, corolla della collera,
per che strade e come ti dirigesti alla mia anima?

Perché precipitasti il tuo fuoco doloroso,
d'improvviso, tra le foglie fredde della mia strada?
Chi t'insegnò i passi che fino a me ti portarono?
Quale fiore, pietra, fumo ti mostrarono la mia dimora?

Certo è che tremò la notte paurosa,
l'alba empì tutte le coppe del suo vino
e il sole stabilì la sua presenza celeste,

mentre crudele amore m'assediava senza tregua
finché lacerandomi con spade e spine
aprì nel mio cuore una strada bruciante.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE III

Amansız aşk, dikenler takınmış menekşe,
arzular çatağında bir top çalısın,
ağrıların kargısı, öfkenin tâcısın,
hangi yollardan geçip de vardın gönlüme?

Nasıl afete çevirdin böyle acılı ateşini,
aman vermeden, yolunun soğuk yaprakları arasında:
Kim öğretti seni bana getiren yürüyüşü?
Çiçek mi, taş mı, duman mı gösterdi sana evimi?

Bilirim nasıl da titremişti ürkünç gece,
şafak doldurmuştu bütün kadehleri şarabıyla
ve güneş o tanrısal saltanatını kurmuştu,

arasız sardığında beni acımasız aşk
kılıçlarıyla yaralayıp, dikenleriyle de
yanık bir yol açmıştı yüreğimde.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer





SONE III

Amansız sevişme, menekşe renkli dikenli taç,
onca katı tutkunun arasındaki yabanıllık,
acının mızrağı, öfkenin çiçek sepeti,
nasıl, hangi yollardan gelirsin ruhuma?

Niçin fırlatırsın bana acı dolu ateşini bir çırpıda
soğuk yaprakların arasında giderken yolumda?
Sana kim öğretti bana ulaştıran adımları?
Hangi çiçekler, taşlar ve dumanlar gösterdi meskenimi?

Fakat bir şey kesin: bir titreyiş geçti ürküten gecenin içinden,
şafak doldurdu kadehleri şarapla
ve doğruldu güneş göksel yakınlığında,

bıçaklarla ve dikenlerle un ufak edene dek
ve yüreğime alazlı bir yol açana dek
kuşattı yüreğimi durmaksızın acımasız sevişme.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: İsmail Haydar Aksoy


Unknown photographer

2 Eylül 2017 Cumartesi

Pier Paolo Pasolini / Eravamo fanciulli...

Eravamo fanciulli
sotto questa tettoia
con questo stesso sole,
e il cuore punto da un'eguale noia.
Noia d'esser vivi
con tanta dolce luna
e colori splendenti.
Noia d'esser fanciulli
con tanto tempo innanzi
più beato e sicuro, vera vita.

Pier Paolo Pasolini - Appendice Ia "Dal diario" (1943 - 1944)





Çocuktuk
Bu gölgeliğin altında
Aynı güneşle
Var olmanın verdiği sıkıntıyla birlikte
Yaşamanın sıkıntısıyla
tatlı bir ay ve parlayan renklerle birlikte
çocuk olmanın sıkıntısı, önümüzde daha çok
güvenli, mutlu zamanlarla
gerçek bir yaşamla birlikteydik.

Pier Paolo Pasolini - Günlük'ten (1943 - 1944)

Alıntı: İtalyan.com


Il ventre del colera, Ercolana, Italia, 1972,
foto di Mimmo Jodice

Pablo Neruda / Soneto XXV

SONETO XXV

Antes de amarte, amor, nada era mío:
vacilé por las calles y las cosas:
nada contaba ni tenía nombre:
el mundo era del aire que esperaba.

Yo conocí salones cenicientos,
túneles habitados por la luna,
hangares crueles que se despedían,
preguntas que insistían en la arena.

Todo estaba vacío, muerto y mudo,
caído, abandonado y decaído,
todo era inalienablemente ajeno,

todo era de los otros y de nadie,
hasta que tu belleza y tu pobreza
llenaron el otoño de regalos.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET XXV

Before I loved you, Love, nothing was my own:
I wavered through the streets, among objects:
nothing mattered or had a ñame:
the world was made of air, which waited.

I knew rooms full of ashes,
tunnels where the moon lived,
rough warehouses that growled Get lost,
questions that insisted in the sand.

Everything was empty, dead, mute,
fallen, abandoned, and decayed:
inconceivably alien, it all

belonged to someone else—to no one:
till your beauty and your poverty
filled the autumn plentiful with gifts.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONNET XXV

Mon amour, avant de t’aimer je n’avais rien :
j’hésitai à travers les choses et les rues :
rien ne parlait pour moi et rien n’avait de nom :
le monde appartenait à l’attente de l’air.

Je connus alors les salons couleur de cendre,
je connus des tunnels habités par la lune,
et les hangars cruels où l’on prenait congé,
et sur le sable l’insistance des questions.

Tout n’était plus que vide, et que mort et silence,
chute dans l’abandon et tout était déchu,
inaliénablement tout était aliéné,

tout appartenait aux autres et à personne,
jusqu’à ce que ta beauté et ta pauvreté
ne donnent cet automne empli de leurs cadeaux.

Pablo Neruda - (La centaine d'amour, 1959)

Ce sonnet fait partie, une fois de plus, de La Centaine d’amour, publié par Poésie/Gallimard dans une version bilingue (traduction de Jean Marcenac et André Bonhomme).





SONETTO XXV

Prima d'amarti, amore, nulla era mio:
vacillai per le strade e per le cose:
nulla contava né aveva nome:
il mondo era dell'aria che attendeva.

Io conobbi cinerei saloni,
gallerie abitate della luna,
hangars crudeli che s'accomiatavano,
domande che insistevan sull'arena.

Tutto era vuoto, morto e muto,
caduto, abbandonato e decaduto,
tutto era inalienabilmente estraneo,

tutto era degli altri e di nessuno,
finché la tua bellezza e povertà
empirono l'autunno di regali.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE XXV

Seni sevmeden önce, aşkım, ben, ben değildim:
Bocalayıp dururdum caddeler ve nesnelerde:
Adam bile sayılmazdım, adım da yoktu üstelik:
Dünya bekliyordu boşlukta.

Nice mekana girdim çıktım:
Ayda yer tutmuş tüneller,
ağız açmış bekleyen hangarlar,
kumda önümü kesen sorular.

Her şey boştu, ölü ve suskun,
düşmüş, kenarda, çökmüş,
tarifsiz uzaktaydı her şey,

kimsem yoktu, ötekiydi herkes
dolduruncaya kadar güzü nimetlerde
güzelliğin ve sadeliğin Matilde.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Drawing by Mikio Watanabe

1 Eylül 2017 Cuma

E. E. Cummings / It May Not Always Be So; And I Say

It May Not Always Be So; And I Say

it may not always be so; and i say
that if your lips,which i have loved,should touch
another’s,and your dear strong fingers clutch
his heart,as mine in time not far away;
if on another’s face your sweet hair lay
in such silence as i know,or such
great writhing words as,uttering overmuch,
stand helplessly before the spirit at bay;

if this should be,i say if this should be—
you of my heart,send me a little word;
that i may go unto him,and take his hands,
saying,Accept all happiness from me.
Then shall i turn my face,and hear one bird
sing terribly afar in the lost lands

E. E. Cummings - (Tulips & Chimneys, 1923)





Quizá no sea siempre así...

Quizá no sea siempre así;y digo
que si tus labios,que he amado,tocasen
los de otro,y tus fuertes queridos dedos se apoderasen
de su corazón,como del mío no hace mucho;
si tu dulce cabello descansase sobre otro rostro
en medio de un silencio como el que yo conozco,o
unas palabras grandes y retorcidas,como las pronunciadas con énfasis,
se alzasen indefensas ante el espíritu acosado;

si esto ocurriese,digo que si esto ocurriese-
tú,corazón mío,envíame un pequeño mensaje;
para que pueda acercarme a él,y cogiendo sus manos,
le diga,Acepta de mí toda la felicidad.
Entonces volveré la cabeza y escucharé a un pájaro
cantar terriblemente lejos en las tierras perdidas.

E. E. Cummings - (Tulipanes y chimeneas, 1923)

Traducción de José Casas





Non può essere sempre così...

Non può essere sempre così
Dico
e se le tue labbra
che ho amato
toccassero le labbra altrui
e la tua dolce ma decisa presa delle dita
il suo cuore
come mio un tempo fu
non lontano

Se in un altro volto le tue dolci chiome si poggiassero
in così tanto silenzio
come io so
o come contorcendo grandiose parole
giacché, pronunciate troppo forte
Rimani impotente dinanzi agli spiriti della baia

Se accadrà
dico
se accadrà
Tu del mio cuore
Inviami anche una piccola parola
perché io possa andare
da lei
E prendendole le sue mani
dicendo

Accetta tutta la felicità ch’io ti dono

Poi volgerò il mio volto
ascoltando un uccello
cantare terribilmente lontano
nelle terre perdute

E. E. Cummings - (traduzione ad opera mia)





Her Zaman Böyle Olmayabilir...

her zaman böyle olmayabilir sevgilim; ve ben
diyorum ki, eğer o meftun olduğum dudakların
dokunursa bir başkasınınkine ve o sevgili güçlü parmakların iyice
kavrarsa bir başkasının yüreğini, benimkine yaptığı gibi kısa bir süre önce,
eğer bir başkasının yüzüne dökülürse o ibrişim saçların
benim de çok iyi bildiğim bir sessizlikte ya da
senin o insanı uğunduran sözlerin arasında
beni cansız bir ruh gibi naçar bıraktığında olduğu gibi;

eğer bu olursa, diyorum canım benim, eğer bu olursa
işte o an hiç durma, küçücük bir sözcük gönder bana
beni ona götürebilecek, ellerini sıkıp,
tüm iyi dileklerimi kabul et, Diyebileceğim bir sözcük.
Ancak o zaman yüzümü öteye dönerim ve çok uzaklardan
kayıp ülkelerde şakıyan bir kuşun korkunç şarkısı duyulur

E. E. Cummings - (Laleler ve Bacalar, 1923)

Çeviri: Bülent Kale


Photo by David Dubnitskiy

31 Ağustos 2017 Perşembe

Rainer Maria Rilke / Offering

OFFERING

My body glows in every vein and blooms
To fullest flower since I first knew thee,
My walk unconscious pride and power assumes;
Who art thou then—thou who awaitest me?

When from the past I draw myself the while
I lose old traits as leaves of autumn fall;
I only know the radiance of thy smile,
Like the soft gleam of stars, transforming all.

Through childhood's years I wandered unaware
Of shimmering visions my thoughts now arrests
To offer thee, as on an altar fair
That's lighted by the bright flame of thy hair
And wreathéd by the blossoms of thy breasts.

Rainer Maria Rilke

Translated by Jessie Lemont





OFRENDA

¡Oh, cómo florece mi cuerpo, desde cada vena,
con más aroma, desde que te reconozco!
Mira, ando más esbelto y más derecho,
y tú tan sólo esperas... ¿pero quién eres tú?

Mira; yo siento cómo distancio,
cómo pierdo lo antiguo, hoja tras hoja.
Sólo tu sonrisa permanece como muchas estrellas
sobre ti, y pronto también sobre mí.

A todo aquello que a través de mi infancia
sin nombre aún refulge, como el agua,
le voy a dar tu nombre en el altar
que está encendido de tu pelo
y rodeado, leve, con tus pechos.

Rainer maria Rilke

Versión de Jaime Ferrero Alemparte





SACRIFICIO

Il mio corpo fiorisce da ogni vena e più intenso
è il suo profumo da quando ti conosco;
più agile il mio passo, più diritto il mio cammino
e tu attendi soltanto – ma chi sei dunque?

Lo sento: mi allontano e lascio alle mie spalle
foglia dopo foglia stagioni ormai remote.
Sopra di te e presto su di me come stelle
all’orizzonte resta solo il tuo sorriso.

Tutto quello che attraverso la mia infanzia
senza nome e come acqua ancora splende
io te lo consacrerò recandoti parole
dove arde la tua chioma: sull’altare
dolcemente coronato dai tuoi seni.

Rainer maria Rilke





SUNGU

Nasıl çiçeklenir. ah, her damardan gövdem,
daha kokulu, seni tâ bildiğim günden;
nasıl yürürüm bak, daha ince, dimdik hem,
sen öylece beklersin yalnız -: kimsin ki sen?

Bak: duyarım nasıl ırayıp geldiğimi,
geçmişi nasıl döktüğümü yaprak yaprak.
Yalnız gülümsemen, o gür yıldızlar gibi
durur üstümüzde bizim, ışıldayarak.

Adsız nesi varsa çocukluk yıllarımın,
her nesi varsa sular gibi pırıldıyan,
senin adını koymak isterim mihrabın
önünde hepsine, mihrabın: saçlarının
tutuşturduğu, göğüslerinle taçlanan.

Rainer Maria Rilke

Çeviren: A.Turan Oflazoğlu


Unknown photographer

30 Ağustos 2017 Çarşamba

Mark Twain / The Adventures of Huckleberry Finn

"Let the cold world do its worst; one thing I know--there's a grave somewhere for me. The world may go on just as its always done, and take everything from me--loved ones, property, everything--but it can't take that. Some day I'll lie down in it and forget it all, and my poor broken heart will be at rest."

Mark Twain - (The Adventures of Huckleberry Finn)





"Que el frío mundo perpetúe su venganza; una sola cosa sé: en algún lugar me espera una tumba. El mundo puede continuar como siempre lo ha hecho y arrebatármelo todo: los seres queridos, los bienes, todo; pero eso no me lo puede quitar. Algún día yaceré en ella y lo olvidaré todo, y mi pobre corazón destrozado podrá descansar."

Mark Twain - (Aventuras de Huckleberry Finn)





"Bırakın acımasız hayat elinden geleni ardına koymasın. Tek bildiğim şudur ki, benim için de bir yerlerde bir mezar vardır. Bu dünya nasıl dönerse dönsün, isterse her şeyimi alsın elimden -sevdiklerimi, mallarımı, her şeyimi- ama bunu benden alamaz. Günün birinde o mezarın içine girecek ve her şeyi unutacağım, işte o vakit kırgın yüreğim huzura erecek."

Mark Twain - (Huckleberry Finn'in Maceraları)


Cemetery in France, 1961, by Imogen Cunningham

29 Ağustos 2017 Salı

Anaïs Nin / Eroticism

"Eroticism is one of the basic means of self-knowledge, as indispensable as poetry." - Anaïs Nin





"El erotismo es una de las bases del conocimiento de uno mismo, tan indispensable como la poesía." - Anaïs Nin





"Kendini bilmenin temel araçlarından biri de erotizmdi, şiir gibi vazgeçilmez." - Anaïs Nin


Unknown photographer

Pablo Neruda / Soneto II

SONETO II

Amor, cuántos caminos hasta llegar a un beso,
qué soledad errante hasta tu compañía!
Siguen los trenes solos rodando con la lluvia.
En Taltal no amanece aún la primavera.

Pero tú y yo, amor mío, estamos juntos,
juntos desde la ropa a las raíces,
juntos de otoño, de agua, de caderas,
hasta ser sólo tú, sólo yo juntos.

Pensar que costó tantas piedras que lleva el río,
la desembocadura del agua de Boroa,
pensar que separados por trenes y naciones

tú y yo teníamos que simplemente amarnos,
con todos confundidos, con hombres y mujeres,
con la tierra que implanta y educa los claveles.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET II

Love, what a long way, to arrive at a kiss,
what loneliness-in-motion, toward your company!
Rolling with the rain we follow the tracks alone.
In Taltal there is neither daybreak ñor spring.

But you and I, love, we are together
from our clothes down to our roots:
together in the autumn, in water, in hips, until
we can be alone together—only you, only me.

To think of the eíFort, that the current carried
so many stones, the delta of Boroa water;
to think that you and I, divided by trains and nations,

we had only to love one another:
with all the confusions, the men and the women,
the earth that makes carnations rise, and makes them bloom!

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONETTO II

Amore, quante strade per giungere a un bacio,
che solitudine errante fino alla tua compagnia!
I treni continuano a rotolare soli con la pioggia.
A Taltal ancora non albeggia la primavera.

Ma tu ed io, amor mio, siamo uniti,
uniti dai vestiti alle radici,
uniti d'autunno, d'acqua, di fianchi,
fino a essere solo tu, sol io uniti.

Pensare che costò tante pietre che trascina il fiume,
la foce dell'acqua del Boroa,
pensare che separati da treni e da nazioni

tu e io dovevamo semplicemente amarci,
confusi con tutti, con uomini e con donne,
con la terra che pianta ed educa i garofani.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE II

Ne uzundur yollar, sevgilim, bir öpücüğe varmaya,
ne avare yalnızlıktır uzar dostluğuna!..
Gider arasız trenler bir başına kıvrılarak yağmurla.
Güneş arama henüz Taltal baharında.

Ne çıkar, sevgilim, sen ve ben bir bütünüz ya,
bütünüz giysilerden köklere varıncaya;
güzden, sudan, kalçalardan bir bütün,
ben sen, sen ben oluncaya.

Taşıdığı taşlardan bilinir ırmağın ırmak olduğu,
o ağız Boroa sularının kaynadığı,
trenler ve kavimlerle bölünmesinden bilinir.

Sen ve ben yazgılıydık sevdalanmaya
nice erkek nice kadın arasında
karanfillerin kök salıp yetiştiği toprakla.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Unknown photographer

19 Ağustos 2017 Cumartesi

Pablo Neruda / Soneto XLVIII

SONETO XLVIII

Dos amantes dichosos hacen un solo pan,
una sola gota de luna en la hierba,
dejan andando dos sombras que se reúnen,
dejan un solo sol vacío en una cama.

De todas las verdades escogieron el día:
no se ataron con hilos sino con un aroma,
y no despedazaron la paz ni las palabras.
La dicha es una torre transparente.

El aire, el vino van con los dos amantes,
la noche les regala sus pétalos dichosos,
tienen derecho a todos los claveles.

Dos amantes dichosos no tienen fin ni muerte,
nacen y mueren muchas veces mientras viven,
tienen la eternidad de la naturaleza.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET XLVIII

Two happy lovers make one bread,
a single moon drop in the grass.
Walking, they cast two shadows that flow together;
waking, they leave one sun empty in their bed.

Of all the possible truths, they chose the day;
they held it, not with ropes but with an aroma.
They did not shred the peace; they did not shatter words;
their happiness is a transparent tower.

The air and wine accompany the lovers.
The night delights them with its joyous petáis.
They have a right to all the carnations.

Two happy lovers, without an ending, with no death,
they are born, they die, many times while they live:
they have the eternal life of the Natural.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONNET XLVIII

Les deux amants heureux ne font plus qu'un seul pain,
une goutte de lune, une seule, dans l'herbe,
ils laissent en marchant deux ombres qui s'unissent,
dans le lit leur absence est un seul soleil vide.

Leur seule vérité porte le nom du jour:
ils sont liés par un parfum, non par des fils,
ils n'ont pas déchiré la paix ni les paroles.
Et leur bonheur est une tour de transparence.

L'air et le vin accompagnent les deux amants,
la nuit leur fait un don de pétales heureux,
aux deux amants reviennent de droit les oeillets.

Les deux amants heureux n'auront ni fin ni mort,
ils naîtront et mourront aussi souvent qu'ils vivent
ils possèdent l'éternité de la nature.

Pablo Neruda - (La centaine d'amour, 1959)





SONETTO XLVIII

Due amanti felici fanno un solo pane,
una sola goccia di luna nell'erba,
lascian camminando due ombre che s'uniscono,
lasciano un solo sole vuoto in un letto.

Di tutte le verità scelsero il giorno:
non s'unirono con fili, ma con un aroma,
e non spezzarono la pace né le parole.
E' la felicità una torre trasparente.

L'aria, il vino vanno coi due amanti,
gli regala la notte i suoi petali felici,
hanno diritto a tutti i garofani.

Due amanti felici non han fine né morte,
nascono e muoiono più volte vivendo,
hanno l'eternità della natura.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE XLVIII

Tek bir ekmek yapar sözleşmiş iki âşık
tek bir ay damlası çimenlerin üstünde,
iki gölge gibi birleşir de giderler
boş bir güneş bırakarak bir yatakta.

Günün ayıklayıp seçtiği bütün gerçekler:
Pamuk ipliğine bağlı, sadece bir kokuya,
ne dinginlik girmiş araya, ne sözcükler.
Saydam bir kuledir hakikat.

Hava ve şarap takılır o âşıkların peşine,
armağan eder gece onlara mutlu taç yapraklarını,
adalet vardır bütün karanfillerde.

Ne bir son olur, ne de ölüm sözleşmiş âşıklara,
doğar ve ölürler pek çok kereler yaşamları boyunca,
sonsuzluğunu taşırlar doğallığın.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Two lovers

17 Ağustos 2017 Perşembe

Pablo Neruda / Soneto XXXVII

SONETO XXXVII

Oh amor, oh rayo loco y amenaza purpúrea,
me visitas y subes por tu fresca escalera
el castillo que el tiempo coronó de neblinas,
las pálidas paredes del corazón cerrado.

Nadie sabrá que sólo fue la delicadeza
construyendo cristales duros como ciudades
y que la sangre abría túneles desdichados
sin que su monarquía derribara el invierno.

Por eso, amor, tu boca, tu piel, tu luz, tus penas,
fueron el patrimonio de la vida, los dones
sagrados de la lluvia, de la naturaleza

que recibe y levanta la gravidez del grano,
la tempestad secreta del vino en las bodegas,
la llamarada del cereal en el suelo.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET XXXVII

O love, O crazy sunbeam and purple premonition,
you come to me and climb your cool stairway,
the castle that time has crowned with fog,
palé walls of a closed heart.

No one else will know that only a delicacy could do it,
building its crystals as strong as a city;
that the blood poured open its sad tunnels, but its strength
never did overpower the winter. Love,

that is why your mouth, your skin, your light, your sadnesses
were all the patrimony of life, the blessed
gift of the rain, of the natural world

that holds and lifts the pregnant seeds,
the secret storm of the wine in the cellars,
the fiare of the cora in the soil.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONNET XXXVII

Oh love, oh mad light-beam, threat of violet,
you visit me, and climb, by your cool stairway
the tower that time has crowned with mist,
the ashen walls of an enclosed heart.

No one will know it was grace alone,
constructed crystals strong as citadels
and blood opened desolate tunnels
without its sovereignty dispelling winter.

So, love: your mouth, skin, light, sorrows,
were the bequest of life, the sacred
gifts of the rainfall, and of nature

that receives and lifts the weight of seed,
the hidden tumult of wine in casks,
the blaze of wheat under the ground.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translation by A. S. Kline





SONETTO XXXVII

Oh amore, oh lampo pazzo e minaccia purpurea,
mi visiti e sali per la tua fresca scala
il castello che il tempo coronò di nebbie,
le pallide pareti del cuore chiuso.

Nessuno saprà che fu solo la delicatezza
che costruì i cristalli duri come città
e che il sangue apriva gallerie sventurate
senza che la sua monarchia abbattesse l'inverno.

Per questo, amore, la tua bocca, la pelle, la luce, le tue pene,
furono il patrimonio della vita, i doni
sacri della pioggia, della natura

che riceve e innalza la gravidanza del grano,
la tempesta segreta del vino nelle cantine,
la fiammata del cereale sulla terra.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE XXXVII

Ah aşkım, ah deli ışık, tehlikeli dulavrat otu,
ziyaret edersin beni ve tırmanırsın teni çatılmış merdiveninle
kalesinde isle taçlanmış zamanın,
kapalı yüreğin solgun duvarlarına.

Kimseler bilmeyecek, yalnız inceliğin vardı
saf camlardan şehirler kuran,
mutsuz tüneller açmıştı kan
kışın devirdiği saltanatından uzak.

Bu yüzden, aşkım, ağzın, ayakların, ışığın, acıların,
yaşamdan miras kaldılar, kutsal armağanları
yağmurun doğallığın;

Buğdayın gebeliğini taşıyıp yükseltiyor onlar,
fırçalarda şarabın gizli iklimini,
yerde parıltıyla yanışını tahılın.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Unknown photographer

14 Ağustos 2017 Pazartesi

Pablo Neruda / Soneto IX

SONETO IX

Al golpe de la ola contra la piedra indócil
la claridad estalla y establece su rosa
y el círculo del mar se reduce a un racimo,
a una sola gota de sal azul que cae.

Oh radiante magnolia desatada en la espuma,
magnética viajera cuya muerte florece
y eternamente vuelve a ser y a no ser nada:
sal rota, deslumbrante movimiento marino.

Juntos tú y yo, amor mío, sellamos el silencio,
mientras destruye el mar sus constantes estatuas
y derrumba sus torres de arrebato y blancura,

porque en la trama de estos tejidos invisibles
del agua desbocada, de la incesante arena,
sostenemos la única y acosada ternura.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET IX

There where the waves shatter on the restless rocks
the clear light bursts and enacts its rose,
and the sea-circle shrinks to a cluster of buds,
to one drop of blue salí, falling.

O bright magnolia bursting in the foam,
magnetic transient whose death blooms
and vanishes—being, nothingness—forever:
broken salt, dazzling lurch of the sea.

You and I, Love, together we ratify the silence,
while the sea destroys its perpetual statues,
collapses its towers of wild speed and whiteness:

because in the weavings of those invisible fabrics,
galloping water, incessant sand,
we make the only permanent tenderness.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONNET IX

In the wave-strike over unquiet stones
the brightness bursts and bears the rose
and the ring of water contracts to a cluster
to one drop of azure brine that falls.

O magnolia radiance breaking in spume,
magnetic voyager whose death flowers
and returns, eternal, to being and nothingness:
shattered brine, dazzling leap of the ocean.

Merged, you and I, my love, seal the silence
while the sea destroys its continual forms,
collapses its turrets of wildness and whiteness,

because in the weft of those unseen garments
of headlong water, and perpetual sand,
we bear the sole, relentless tenderness.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translation by A. S. Kline





SONETTO IX

Al colpo dell'onda contro la pietra indocile
scoppia la chiarità e stabilisce la sua rosa
e il cerchio del mare si riduce a un grappolo,
a una sola goccia di sale azzurro che cade.

Oh radiante magnolia scatenata nella schiuma,
magnetica viaggiatrice la cui morte fiorisce
e torna eternamente a essere e non esser nulla:
sale rotto, abbacinante movimento marino.

Uniti tu e io, amor mio, sigilliamo il silenzio,
mentre il mare distrugge le sue costanti statue
e abbatte le sue torri di furia e bianchezza,

perché nella trama di questi tessuti invisibili
dell'acqua sbrigliata, dell'incessante arena,
sosteniamo l'unica e perseguitata tenerezza.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE IX

Hırçın kayalara vurdukça darbesi dalgaların
çatlar ışık ve yerleşir böylece senin gülün,
toplanıp salkım olur denizde girdaplar
bir tek damlasında akan mavi tuzun.

Ah, köpükte açılıveren ışıltılı manolya,
göz alıcı yolcu, ölümün açtırır çiçekleri
varlığın ve yokluğun sonsuz tekrarında:
Tuz kırığı, denizlerin pırıltılı gelgiti.

Birlikte, sen ve ben, sevgilim, mühürlüyoruz sessizliği;
varsın yıksın o yeri belli heykellerini deniz,
varsın devirsin o taşkın ve ak kulelerini,

her şeyi saran suyun ve arasız kumun
görünmez ipliklerden kumaşında
dokuyoruz birliği ve hor görülmüş sevgiyi.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Aphrodite, 1955, by Yoshiyuki Iwase

12 Ağustos 2017 Cumartesi

Antonia Pozzi / Solitudine

SOLITUDINE

Ho le braccia dolenti e illanguidite
per un'insulsa brama di avvinghiare
qualchecosa di vivo, che io senta
più piccolo di me. Vorrei rapire
d'un balzo e poi portarmi via, correndo,
un mio fardello, quando si fa sera;
avventarmi nel buio, per difenderlo,
come si lancia il mare sugli scogli;
lottar per lui, finché mi rimanesse
un brivido di vita; poi, cadere
nella più fonda notte, sulla strada,
sotto un tumido cielo inargentato
di luna e di betulle; ripiegarmi
su quella vita che mi stringo al petto –
e addormentarla – e anch'io dormire, infine...
No: sono sola. Sola mi rannicchio
sopra il mio magro corpo. Non m'accorgo
che, invece di una fronte indolenzita,
io sto baciando come una demente
la pelle tesa delle mie ginocchia.

Antonia Pozzi

Milano, 4 giugno 1929





YALNIZLIK

Kollarımda sızı ve takatsizlik:
Saçma bir istek, kendimden küçükmüş gibi
hissettiğim, canlı bir şeyi
sıkıca tutmak uğruna. Akşam olunca, aniden
kaçırmak ve ardmdan da, koşar adım götürmek isterim,
ağır yüklerimden birini;
onu korumak uğruna, karanlığa hücum etmek
isterim, tıpkı kayalara vuran deniz gibi;
onun için savaşmak isterim, öyle ki bana
bir hayat ürpertisi kalsın; sonra düşmek isterim,
sokakta, en dipsiz gecede,
ay ve kayın ağaçlarıyla yaldızlı
nemli bir göğün altında; kıvrılıvermek
bağrıma bastığım bu hayata onu
uyutmak- ve kendim de uyumak isterim, en nihayet...
Yok: Yalnızım. Yalnız büzülüveriyorum
zayıf bedenimin üzerine. Fark etmiyorum,
sızlayan bir alın yerine, bir deli misali
dizlerimin gergin tenini öpmekte olduğumu.

Antonia Pozzi

Çeviri: Meryem Mine Çilingiroğlu


Winter loneliness by Federica Erra (Italian photographer)

11 Ağustos 2017 Cuma

Jorge Luis Borges / Julio Cortázar Cuentos

Hacia mil novecientos cuarenta y tantos, yo era secretario de redacción de una revista literaria, más o menos secreta. Una tarde, una tarde como las otras, un muchacho muy alto, cuyos rasgos no puedo recobrar, me trajo un cuento manuscrito. Le dije que volviera a los diez días y que le dada mi parecer. Volvió a la semana. Le dije que su cuento me gustaba y que ya había sido entregado a la imprenta. Poco después, Julio Cortázar leyó en letras de molde "Casa tomada" con dos ilustraciones a lápiz de Norah Borges. Pasaron los años y me confió una noche, en París, que ésa había sido su primera publicación. Me honra haber sido su instrumento.

El tema de aquel cuento es la ocupación gradual de una casa por una invisible presencia. En ulteriores piezas Julio Cortázar lo retomaría de un modo más indirecto y por ende más eficaz.

Cuando Dante Gabriel Rossetti leyó la novela Cumbres borrascosas le escribió a un amigo: "La acción transcurre en el infierno, pero los lugares, no sé por qué, tienen nombres ingleses". Algo análogo pasa con la obra de Cortázar. Los personajes de la fábula son deliberadamente triviales. Los rige una rutina de casuales amores y de casuales discordias. Se mueven entre cosas triviales: marcas de cigarrillo, vidrieras, mostradores, whisky, farmacias, aeropuertos y andenes. Se resignan a los periódicos y a la radio. La topografía corresponde a Buenos Aires o a París y podemos creer al principio que se trata de meras crónicas. Poco a poco sentimos que no es así. Muy sutilmente el narrador nos ha atraído a su terrible mundo, en que la dicha es imposible. Es un mundo poroso, en el que se entretejen los seres; la conciencia de un hombre puede entrar en la de un animal o la de un animal en un hombre. También se juega con la materia de la que estamos hechos, el tiempo. En algunos relatos fluyen y se confunden dos series temporales.

El estilo no parece cuidado, pero cada palabra ha sido elegida. Nadie puede contar el argumento de un texto de Cortázar; cada texto consta de determinadas palabras en un determinado orden. Si tratamos de resumirlo verificamos que algo precioso se ha perdido.

Jorge Luis Borges - (Julio Cortázar Cuentos)





1940’larda bir edebiyat dergisi için editörlük yapıyordum, aşağı yukarı gizlice yaptığım bir işti. Bir öğleden sonra, sıradan bir ikindi vakti, şimdi simasını pek hatırlayamadığım bir genç, bana bir öyküsünün elyazmasını getirdi. On gün sonra geri gelmesini, o zaman fikrimi açıklayacağımı söyledim. Bir hafta sonra geri geldi. Ona öyküsünü beğendiğimi ve hemen yayımlanması için dergiye aldığımı söyledim. Kısa süre sonra Julio Cortázar “Ele Geçirilen Ev” adlı öyküsünü Norah Borges’in iki illüstrasyonuyla dergide basılmış halde okudu. Yıllar sonra bir gece Paris’te, bana bunun ilk yayımlanan yazısı olduğunu söyledi.

Bu öykünün konusu görünmez bir mevcudiyetin zamanla evi işgal etmesidir. Daha sonra yazdıklarında Cortázar benzer bir temayı daha dolaylı ve etkili biçimde yeniden ele alır.

Dante Gabriel Rossetti Uğultulu Tepeler’i okuduktan sonra bir arkadaşına şöyle yazar: “Olay cehennemde geçiyor, ama nedendir bilmem, yer isimleri İngilizce.” Cortázar’ın eserlerinde de benzer bir şeyle karşılaşırız. Öykülerindeki kişiler kasıtlı olarak tırı vırı kişilerdir. Bu duruma öykülerindeki havai aşk ilişkilerinde ve yüzeysel tartışmalarda da rastlarız. Tırı vırı şeyler arasında gidip geliriz: sigara markaları, vitraylar, tezgâhlar, viskiler, eczaneler, havaalanları, limanlar. İnsanlar kendilerini gazetelere ve radyolara verir. Mekân topografik olarak Buenos Aires’e ya da Paris’e benzer. İlk başta bunun gündelik bir olayın anlatımı olduğunu sanırız. Sonra zamanla böyle olmadığını hissederiz. Anlatıcı farkına vardırmadan mutluluğun imkânsız olduğu korkunç bir dünyanın içine çeker bizi. Varlıkların iç içe geçtiği geçirgen bir dünyadır bu; bir insanın bilinci bir hayvanınkine girebilir, keza bir hayvanınki de bir insanınkine. Aynı zamanda insanın özünü oluşturan zamanla ilgili oyunlar da vardır. Bazı öykülerde iki zaman dizisi birbiri içinde akar.

Kimse bir Cortázar metninin olay örgüsünü anlatamaz; onun her metni belirli sözcüklerin belirli bir düzende bir araya gelmesinden oluşur. Bunları özetlemeye kalkıştığımızda, nadide bir şeyin kaybolduğunu fark ederiz.

Jorge Luis Borges - (Cortázar'ın Öykülerine Önsöz)

İspanyolcadan çeviren: Işık Canıpek


Julio Cortázar

10 Ağustos 2017 Perşembe

Federico García Lorca / Baladilla de los tres ríos

BALADILLA DE LOS TRES RÍOS

A Salvador Quintero

El río Guadalquivir
va entre naranjos y olivos.
Los dos ríos de Granada
bajan de la nieve al trigo.

¡Ay, amor
que se fue y no vino!

El río Guadalquivir
tiene las barbas granates.
Los dos ríos de Granada
uno llanto y otro sangre.

¡Ay, amor
que se fue por el aire!

Para los barcos de vela,
Sevilla tiene un camino;
por el agua de Granada
sólo reman los suspiros.

¡Ay, amor
que se fue y no vino!

Guadalquivir, alta torre
y viento en los naranjales.
Dauro y Genil, torrecillas
muertas sobre los estanques,

¡Ay, amor
que se fue por el aire!

¡Quién dirá que el agua lleva
un fuego fatuo de gritos!

¡Ay, amor
que se fue y no vino!

Lleva azahar, lleva olivas,
Andalucía, a tus mares.

¡Ay, amor
que se fue por el aire!

Federico García Lorca

Poema del cante jondo (1921-1922)





THE LITTLE BALLAD OF THE THREE RIVERS

For Salvador Quintero

The Guadalquivir’s river
runs past oranges and olives.
The two rivers of Granada,
fall, to wheatfields, out of snow.

Ay, Love, that goes,
and never returns!

The Guadalquivir’s river
has a beard of clear garnet.
The two rivers of Granada
one of sorrow, one of blood.

Ay, Love,
vanished down the wind!

For the sailing-boats,
Seville keeps a roadway:
Through the waters of Granada
only sighs can row.

Ay, Love, that went,
and never returned!

Guadalquivir — high tower,
and breeze in the orange-trees.
Dauro, Genil — dead turrets,
dead, above the ponds.

Ay, Love,
vanished down the wind!

Who can say, if water carries
a ghost-fire of cries?

Ay, Love, that went,
and never returned!

Take the orange petals,
take the leaves of olives,
Andalusia, down to your sea.

Ay, Love,
vanished on the wind!

Federico García Lorca

Poem of Deep Song (1921-1922)

Translation by A. S. Kline





LITTLE BALLAD OF THE THREE RIVERS

For Salvador Quintero

The river Guadalquivir
Flows between oranges and olives
The two rivers of Granada
Descend from the snow to wheat

Oh my love!
Who went and never returned

The river Guadalquivir
Has beards of maroon
The two rivers of Granada
One a cry, the other blood

Oh my love!
Who vanished into thin air

For the sailboats
Sevilla has a course;
Through the water of Granada
Only sighs are rowing

Oh my love!
Who went and never returned

Guadalquivir, high tower
And the wind in the orange groves
Darro and Genil, little towers
Dead on the ponds

Oh my love!
Who vanished into thin air

Who will say that the water bears
A vain fire of screams

Oh my love!
Who went and never returned

Carry orange blossom, carry olives,
Andalucia, to your seas

Oh my love!
Who vanished into thin air.

Federico García Lorca

Poem of Deep Song (1921-1922)





ÜÇ NEHİR ÜSTÜNE KÜÇÜK BALAD

Akar Guadalkuivir
Portakal ve zeytin bahçelerinin gölgesinde
Senin iki nehrin Granada
Düşer karlardan, vadilere

Ah sevda
Geri gelmez bir daha

Guadalkuivir kıvrımlarında
Yanar tutuşur nar çiçekleri
Akar nehirlerin Granada
Bir kanla, gözyaşıyla öteki

Ah sevda
Karıştı rüzgâra

Sevilla'da zarif
Yollar açılmıştır yelkenlilere
Senin nehirlerinde Granada
İniltilerdir yüzen sade

Ah sevda
Geri gelmez bir daha

Guadalkuivir… Çan kulesi
Ve rüzgâr, limon bahçesinde.
Dauro, Genil, ölü kilisecikler
Nehirlerin denize kavuştuğu yerde

Ah sevda
Karıştı rüzgâra

Sular taşıyıp götürürler mi
Çürüyen acının ateşlerini?

Ah sevda
Geri gelmez bir daha

Endülüs, portakal çiçeği alır
Ve zeytin dalları, denizlere

Ah sevda
Karıştı rüzgâra

Federico García Lorca

Cante Jondo Şiiri (1921-1922)

Çeviri: Ataol Behramoğlu


Cathedral, Torre del Oro and Guadalquivir River,
Seville, Spain, 1862, by Charles Clifford

9 Ağustos 2017 Çarşamba

Pablo Neruda / Soneto X

SONETO X

Suave es la bella como si música y madera,
ágata, telas, trigo, duraznos transparentes,
hubieran erigido la fugitiva estatua.
Hacia la ola dirige su contraria frescura.

El mar moja bruñidos pies copiados
a la forma recién trabajada en la arena
y es ahora su fuego femenino de rosa
una sola burbuja que el sol y el mar combaten.

Ay, que nada te toque sino la sal del frío!
Que ni el amor destruya la primavera intacta.
Hermosa, reverbero de la indeleble espuma,

deja que tus caderas impongan en el agua
una medida nueva de cisne o de nenúfar
y navegue tu estatua por el cristal eterno.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET X

This beauty is soft—as if music and wood,
agate, cloth, wheat, peaches the light shines through
had made an ephemeral statue.
And now she sends her freshness out, against the waves.

The sea dabbles at those tanned feet, repeating
their shape, just imprinted in the sand.
And now she is the womanly fire of a rose,
the only bubble the sun and the sea contend against.

Oh, may nothing touch you but the chilly salt!
May not even love disturb that unbroken springtime!
Beautiful woman, echo of the endless foam,

may your statuesque hips in the water make
a new measure—a swan, a lily—, as you float
your form through that eternal crystal.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONETTO X

Dolce è la bella come se musica e legno,
agata, tele, frumento, pesche trasparenti,
avessero eretto la statua fuggitiva.
Verso l'onda dirige la sua contraria freschezza.

Il mare bagna bruniti piedi copiati
alla forma appena lavorata nell'arena
e ora il suo fuoco femminile di rosa
è una sola bolla che il sole e il mare combattono.

Ahi, nulla ti tocchi se non il sale del freddo!
Che neppure l'amore distrugga la primavera intatta.
Bella, riverbero dell'indelebile schiuma,

lascia che i tuoi fianchi impongano nell'acqua
una misura nuova di cigno o di ninfea
e navighi la tua statua nel cristallo eterno.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE X

Ezgilerden, ağaçlardan alır doyumsuz güzelliğini
akik, ipek, buğday ve ışıltılı şeftaliler,
yaptılar konar göçer heykelini,
vurdu dalgalar vahşi esintini.

Deniz ıslatır cilalı ayaklarını,
biçimler kumda zahmetsizce.
Sırasıdır şimdi dişi gül ateşinin,
ayrılır bur köpük, kapışmasından denizle güneşin.

Ah, dokunmasın sana soğuğun tuzundan gayrısı!
Boynu bükük aşk, eldeğmemiş bahar bile.
Güzelsin, sönmez köpüğün yansısı,

kalçaların koyar da suya ağırlığını,
yeni biçim verirsin, kuğu gibi, nilüfer belki;
yüzdür gitsin sonsuz cam boyunca heykelini.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Nude in the sea, Camargue, 1962, by Lucien Clergue

8 Ağustos 2017 Salı

E. E. Cummings / 50 Poems

41

up into the silence the green
silence with a white earth in it

you will(kiss me)go

out into the morning the young
morning with a warm world in it

(kiss me)you will go

on into the sunlight the fine
sunlight with a firm day in it

you will go(kiss me

down into your memory and
a memory and memory

i)kiss me,(will go)

E. E. Cummings - 50 Poems (1940)





41:380

arriba al silencio el verde
silencio con una tierra blanca adentro

tu te (bésame) irás

afuera a la mañana la joven
mañana con un cálido día adentro

(bésame) tú te irás

allá al sol el hermoso
sol con un firme día adentro

tú te irás (bésame

abajo a tu memoria y
una memoria y la memoria

yo me) bésame (iré)

E. E. Cummings - 50 Poemas (1940)

Traducción de Ulalume González de León





41

tümüyle içine dek sessizliğin, o yeşil
sessizlik, içinde de beyaz bir dünya

sen (öp beni) gideceksin

dışarıya, sabaha, o genç sabaha,
içinde de canlı bir dünya

(öp beni) sen gide

duracaksın günışığına, o güzel
günışığına, içinde de durgun bir gün

gideceksin (öp beni

içine dek anılarının ve
bir anının ve anının

ben) öp beni (gideceğim)

E. E. Cummings - 50 Şiir (1940)

Çeviri: Suphi Aytimur


Alessia Marcuzzi for GQ, Novembre 2003,
by Fabrizio Ferri

7 Ağustos 2017 Pazartesi

E. E. Cummings / love is the every only god

love is the every only god

who spoke this earth so glad and big
even a thing all small and sad
man,may his mighty briefness dig

for love beginning means return
seas who could sing so deep and strong

one querying wave will whitely yearn
from each last shore and home come young

so truly perfectly the skies
by merciful love whispered were,
completes its brightness with your eyes

any illimitable star

E. E. Cummings





yalnız olan tek tanrı aşktır

anlatır bu dünyayı onca esen ve büyük
hatta bir şeyi, tümüyle küçük ve üzgün
bir adamı, onun aşırı bücürlüğü düşünebilir

çünkü başlangıç dönüş demektir aşk için
denizler ki şakıyabilir onca derin ve güçlü

acayipleşen bir dalga bembeyaz özleyecek
ve her son kumsaldan genç dönecek yuvaya

böylece gerçekten yetkin gökler
ki sevecen aşkla fısıldayadurdu,
ışıltısını tamamlar senin gözlerinle

yani sınırsız bir yıldız

E. E. Cummings

Çeviri: Suphi Aytimur


Kitrysha, 2017, by Alberto Buzzanca

6 Ağustos 2017 Pazar

Monica Bellucci / Interview for Paris Match

"Le désir ne s’éteint pas en vieillissant. Quand on est jeune, on est dirigé par un désir hormonal primaire. On est porté par ses pulsions. Avec le temps, le sexe devient plus réfléchi peut-être, mais le plaisir est tout aussi fort. Quand la sensualité et la sexualité se mêlent à l’amour, c’est l’apothéose et c’est magnifique. J’ai du mal, aujourd’hui, à m’imaginer faire l’amour sans amour."

Monica Bellucci - (Interview Paris Match Dany Jucaud - Publié le 07/09/2016)





"With age, the desire does not go away. When you are young, in your raging hormones and passion of your impulsive. Over time, sex has become, shall we say, a more deliberate, but the pleasure of it, no less. When sensuality and sexuality added to love, it is divine. Today I can not imagine what could make love without love."

Monica Bellucci - (Interview for Paris Match - 07/09/2016)





"El deseo no se apaga. Cuando uno es joven, es conducido principalmente por un deseo hormonal. Todo se realiza por impulsos. Con el tiempo, el sexo se vuelve más reflexivo, tal vez, pero se disfruta más intensamente. Lo que puedo asegurar es que pronto voy a tener 52 años y no puedo imaginar el tener sexo sin amor. Cuando en una relación, la sensualidad y la sexualidad se encuentran, es magnífico. Sobrevive a lo largo del tiempo."

Monica Bellucci - (Para la revista Paris Match - 07/09/2016)





"Il desiderio non si spegne con l’età! Quando si è giovani, si è trasportati da un desiderio ormonale primario e impulsivo. Con il tempo, il sesso diventa più riflessivo, ma il divertimento è altrettanto forte. Quando la sensualità e la sessualità si mescolano con l’amore, è l’apoteosi ed è bellissimo. Oggi, ho difficoltà a fare sesso senza provare amore."

Monica Bellucci - (Un'intervista molto ampia per il settimanale francese Paris Match. - 07/09/2016)





"Şehvet ve arzu yaşlandıkça ortadan kaybolmuyor. Tam tersi ilerlemiş yaşta cinsellik çok daha güzel. Gençken cinsellik tamamen hormonlara bağlı oluyor. Ancak yaş ilerledikçe aşk ve cinsellik daha bir uyum sağlıyor, şehvet ve arzuyu ön plana çıkartıyor. İnanın ilerlemiş olgunluk yaşlarında seks daha güzel. Ancak ben aşk olmadan sekste hayli zorlanıyorum."

Monica Bellucci - (Ünlü Fransız dergisi Paris Match ile yaptığı röportajdan - 07/09/2016)


Monica Bellucci in a photoshoot for Paris Match,
Septembre 2016, Fred Meylan

Pablo Neruda / Soneto XII

SONETO XII

Plena mujer, manzana carnal, luna caliente,
espeso aroma de algas, lodo y luz machacados,
qué oscura claridad se abre entre tus columnas?
Qué antigua noche el hombre toca con sus sentidos?

Ay, amar es un viaje con agua y con estrellas,
con aire ahogado y bruscas tempestades de harina:
amar es un combate de relámpagos
y dos cuerpos por una sola miel derrotados.

Beso a beso recorro tu pequeño infinito,
tus márgenes, tus ríos, tus pueblos diminutos,
y el fuego genital transformado en delicia

corre por los delgados caminos de la sangre
hasta precipitarse como un clavel nocturno,
hasta ser y no ser sino un rayo en la sombra.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET XII

Full woman, flesh-apple, hot moon,
thick smell of seaweed, mud and light in masquerade,
what secret clarity opens through your columns?
What ancient night does a man touch with his senses?

Oh, love is a journey with water and stars,
with drowning air and storms of flour;
love is a clash of lightnings,
two bodies subdued by one honey.

Kiss by kiss I travel your little infinity,
your borders, your rivers, your tiny villages;
and a genital fire—transformed, delicious—

slips through the narrow roadways of the blood
till it pours itself, quick, like a night carnation, till it is:
and is nothing, in shadow, and a flimmer of light.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONNET XII

Carnal apple, Woman filled, burning moon,
dark smell of seaweed, crush of mud and light,
what secret knowledge is clasped between your pillars?
What primal night does Man touch with his senses?

Ay, Love is a journey through waters and stars,
through suffocating air, sharp tempests of grain:
Love is a war of lightning,
and two bodies ruined by a single sweetness.

Kiss by kiss I cover your tiny infinity,
your margins, your rivers, your diminutive villages,
and a genital fire, transformed by delight,

slips through the narrow channels of blood
to precipitate a nocturnal carnation,
to be, and be nothing but light in the dark.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by A. S. Kline





SONNET XII

Femme totale, pomme de chair, feu de lune,
épais parfum d'algues, boue forgée de lumière,
quelle obscure clarté s'ouvre entre tes colonnes ?
Et quelle antique nuit touche les sens de l'homme ?

Aimer est un voyage, hélas ! d'eau et d'étoiles,
d'air étouffé, de brusque orage de farine :
aimer est un voyage et un combat d'éclairs
et deux corps mis en déroute par un seul miel.

Je parcours de baisers ton petit infini,
tes fleuves, tes rives aux si petits villages,
et le feu génital transformé en délice

voici qu'il court par les minces chemins du sang
pour se précipiter comme un œillet nocturne,
et devenir dans l'ombre un rayon seulement.

Pablo Neruda - (La centaine d'amour, 1959)





SONETTO XII

Donna completa, mela carnale, luna calda,
denso aroma d'alghe, fango e luce pestati,
quale oscura chiarità s'apre tra le tue colonne?
Quale antica notte tocca l'uomo con i suoi sensi?

Ahi, amare è un viaggio con acqua e con stelle,
con aria soffocata e brusche tempeste di farina:
amare è un combattimento di lampi
e due corpi da un solo miele sconfitti.

Bacio a bacio percorro il tuo piccolo infinito,
i tuoi margini, i tuoi fiumi, i tuoi villaggi minuscoli,
e il fuoco genitale trasformato in delizia

corre per i sottili cammini del sangue
fino a precipitarsi come un garofano notturno,
fino a essere e non essere che un lampo nell'ombra.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE XII

Dolu dolu kadın, tenin elması, sıcak ay,
buram buram su yosunu kokusu, dövülmüş ışık ve çamur,
hangi gölgeli karanlık açılır sütunlarının arasında?
Hangi asırlık gecedir dokunur erkeğe duyularıyla?

Ah, bir su ve yıldız yolculuğudur sevmek,
bunaltıcı hava ve unun ansızın kopan fırtınasıyla
Şimşeklerin kapışmasıdır sevmek,
hırpalanmış iki beden, aynı baldan geçerek.

Koşturur öpüşlerim küçük sonsuzluğunda,
nehirlerinde, kıyılarında, o birkaç haneli köylerinde
ve koşturur senin dişi alevinde

kanın ince yollarında dönüşüp zevk yangınına
yakıp geçinceye bir gece karanfil gibi,
karanlıkta bir parıltı olup olmamak bütün derdi.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Nude in the sea, Camargue, 2009,
by Lucien Clergue

5 Ağustos 2017 Cumartesi

Pablo Neruda / Soneto XVI

SONETO XVI

Amo el trozo de tierra que tú eres,
porque de las praderas planetarias
otra estrella no tengo. Tú repites
la multiplicación del universo.

Tus anchos ojos son la luz que tengo
de las constelaciones derrotadas,
tu piel palpita como los caminos
que recorre en la lluvia el meteoro.

De tanta luna fueron para mí tus caderas,
de todo el sol tu boca profunda y su delicia,
de tanta luz ardiente como miel en la sombra

tu corazón quemado por largos rayos rojos,
y así recorro el fuego de tu forma besándote,
pequeña y planetaria, paloma y geografía.

Pablo Neruda - (Cien sonetos de amor, 1959)





SONNET XVI

I love the handful of the earth you are.
Because of its meadows, vast as a planet,
I have no other star. You are my replica
of the multiplying universe.

Your wide eyes are the only light I know
from extinguished constellations;
your skin throbs like the streak
of a meteor through rain.

Your hips were that much of the moon for me;
your deep mouth and its delights, that much sun;
your heart, fiery with its long red rays,

was that much ardent light, like honey in the shade.
So I pass across your burning form, kissing
you—compact and planetary, my dove, my globe.

Pablo Neruda - (100 Love Sonnets, 1959)

Translated by Stephen Tapscott





SONNET XVI

Oui, j’aime ce morceau de terre que tu es,
moi qui, parmi toutes les prairies planétaires,
ne possède pas d’autre étoile. L’univers
c’est toi qui le répètes et qui le multiplies.

En tes larges yeux il y a la lumière
qui des constellations vaincues vient jusqu’à moi,
ce sont les chemins qui palpitent sur ta peau
parcourus par le météore dans la pluie.

Tes hanches furent toute la lune pour moi,
le soleil, les plaisirs de ta bouche profonde,
et l’ardente lumière et tout le miel dans l’ombre

ce fut ton coeur brûlé par de longs rayons rouges :
je parcours de baisers la forme de ton feu,
ma petite planète, géographie, colombe.

Pablo Neruda - (La centaine d'amour, 1959)





SONETTO XVI

Amo il pezzo di terra che tu sei,
perché delle praterie planetarie
altra stella non ho. Tu ripeti
la moltiplicazione dell’universo.

I tuoi grandi occhi son la luce che posseggo
delle costellazioni sconfitte,
la tua pelle palpita come le strade
che percorre la meteora nella pioggia.

Di tanta luna furon per me i tuoi fianchi,
di tutto il sole la tua bocca profonda e la sua delizia,
di tanta luce ardente come miele nell’ombra

il tuo cuore arso da lunghi raggi rossi,
e così percorro il fuoco della tua forma baciandoti,
piccola e planetaria, colomba e geografia.

Pablo Neruda - (Cento Sonetti D'amore, 1959)





SONE XVI

Aşığım bir avuç toprağa senden parçadır diye,
çünkü başka bir yıldız yok bana
o gezegen çayırlarındakinden. Tekrarı senin dilinde
gittikçe çoğalan evrenin.

Bir ışığım var saçılmış takımyıldızlarından
ve onda senin sesin, iri gözlerin;
yağmurda göktaşının koştuğu
yollar gibi titreşir tenin.

Kalçalarından bana ağan nice aydan,
derin ağzının ve tatlılığının kesintisiz güneşinden,
gölgesinde bal gibi yanan onca ışıktan

Yanık kalbinin, uzun, kızıl ışık yolları boyunca,
işte böyle geçiyorum öpülerek oluşan biçiminden ateşi,
öyle küçüktür, bir gezegen sanki, bir güvercin ve coğrafya.

Pablo Neruda - (Yüz Aşk Sonesi’nden, 1959)

Çeviri: Adnan Özer


Unknown photographer