18 Ağustos 2014 Pazartesi

Ingeborg Bachmann / Hinter der Wand

HINTER DER WAND

Ich hänge als Schnee  von den Zweigen
in den Frühling des Tals,
als kalte Quelle tréibe ich im Wind,
feucht fall ich in die Blüten
als ein Tropfen,
um den sie faulen
wie um einen Sumpf.
Ich bin das Immerzu-ans-Sterben-Denken.

Ich fliege, denn ich kann nicht ruhig gehen,
durch aller Himmel sichere Gebäude
und stürze Pfeiler um und höhle Mauern.
Ich warne, denn ich kann des Nachts nicht schlafen,
die andern mit des Meeres fernem Rauschen.
Ich steige in den Mund der Wasserfälle,
und von den Bergen lös ich polterndes Geröll.

Ich bin der großen Weltangst Kind,
die in den Frieden und die Freude hängt
wie Glockenschläge in des Tages Schreiten
und wie die Sense in den reifen Acker.

Ich bin das Immerzu-ans-Sterben—Denken.

Ingeborg Bachmann





BEHIND THE WALL

I cling to the branches like snow
in the valley dring spring,
like a cold spray I drift in the wind,
I fall wet into blooms
as a drop,
around which they decay
like around a bog.
I am the incessant-thinking-about-death.

Because I can't go quietly, I fly
through every sky over sound buildings,
toppling pillars and punching holes in walls.
Because I'cant sleep at night,
I warn others with the sea's distant roars.
I climb into mouth of the waterfall,
and from the mountains I release thundering boulders.

I am the grown child of world fear,
who in peace and joy hangs
like the strokes of the hour in the day's progress,
like the scythe in the ripened field.

I am the incessant-thinking-about-death.

Ingeborg Bachmann

Translated by James Reidel





DETRAS DE LA PARED

Pendo como nieve de las ramas
hacia la primavera del valle;
cual frío manantial, derivo al viento,
húmeda caigo sobre las flores
como una gota
en torno a la cual ellas se pudren,
como en torno a un pantano.
Soy el pensar siempre en morir.

Vuelo, de no poder andar tranquila,
por seguros edificios de todos los cielos,
y derribo en derredor columnas y muros huecos.
Prevengo, de no poder dormir de noche,
a los otros con el remoto rumor del mar.
Trepo a la boca de las cascadas
y desde las cumbres desprendo estrepitosos cantos.

Hija soy del gran miedo universal,
que se cierne sobre la paz, sobre la dicha,
como campanadas en el avanzar del día,
como la guadaña en el campo maduro.

Soy el pensar siempre en morir.

Ingeborg Bachmann





DIETRO LA PARETE

Io pendo come neve dai rami
nelle primavera della valle
come una fonte fredda me ne sto nel vento
umida cado nelle gemme
come uno sgocciolare
intorno al quale ammuffiscono
come intorno a un tronco tagliato.
Io sono ciò-che-sempre-pensa-al-morire.

Io volo perché non so camminare con calma
attraverso gli edifici sicuri di tutti i cieli
e abbatto piloni e alte mura.
Io, non potendo dormire la notte, avverto
gli altri con il lontano mugghiare del mare.
Io salgo nella bocca delle cascate
e dalle montagne libero detriti strepitanti.

Io sono figlia della grande paura universale
che sta nella pace e nella gioia
come rintocchi di campana nel camminare del giorno
e come la felce nel campo maturo.

Io sono ciò-che-sempre-pensa-al-morire.

Ingeborg Bachmann





DUVARIN ARKASINDA

kar olup dallardan sarkarak
uzanıyorum vadinin ilkbaharına
bir damla olup rüzgarın önünde
soğuk bir kaynak gibi
çiçeklere yağıyorum
çürüyorlar çevremde
bir bataklığı kuşatırcasına
ben, hep ölümü düşünmek gibiyim

uçarcasına geçiyorum bütün cennetlerin
emin diye bilinen mekanlarından
bana göre değil çünkü sakin yürümek
sütunları devirip duvar altlarını oyuyorum
denizin uzak hışırtılarıyla uyarıyorum başkalarını
çünkü bana göre değil geceleri uyumak
ta ağzına dalıyorum çağlayanların
ve dağlardan çığları yuvarlıyorum

ben, günü bölen çan sesleri gibi
barışın ve mutluluğun yakasına yapışan
ve olgun tarladaki orakları andıran
o büyük dünya korkusunun çocuğuyum

ben, hep ölümü düşünmek gibiyim

Ingeborg Bachmann

Çeviri: Ahmet Cemal


The Walls (2), by Monika Ekiert Jezusek

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder