7 Mayıs 2014 Çarşamba

Julio Cortázar / Tu más Profunda Piel

TU MÁS PROFUNDA PIEL

Cada memoria enamorada guarda sus magdalenas y la mía -sábelo, allí donde estés- es el perfume del tabaco rubio que me devuelve a tu espigada noche, a la ráfaga de tu más profunda piel. No el tabaco que se aspira, el humo que tapiza las gargantas, sino esa vaga equívoca fragancia que deja la pipa, en los dedos y que en algún momento, en algún gesto inadvertido, asciende con su látigo de delicia para encabritar tu recuerdo, la sombra de tu espalda contra el blanco velamen de las sábanas.

No me mires desde la ausencia con esa gravedad un poco infantil que hacia de tu rostro una máscara de joven faraón nubio. Creo que siempre estuvo entendido que sólo nos daríamos el placer y las fiestas livianas del alcohol y las calles vacías de la medianoche. De ti tengo más que eso, pero en el recuerdo me vuelves desnuda y volcada, nuestro planeta más preciso fue esa cama donde lentas, imperiosas geografías iban naciendo de nuestros viajes, de tanto desembarco amable o resistido de embajadas con cestos de frutas o agazapados flecheros, y cada pozo, cada río, cada colina y cada llano los hallamos en noches extenuantes, entre oscuros parlamentos de aliados o enemigos. ¡Oh viajera de ti misma, máquina de olvido! Y entonces me paso la mano por la cara con un gesto distraído y el perfume del tabaco en mis dedos te trae otra vez para arrancarme a este presente acostumbrado, te proyecta antílope en la pantalla de ese lecho donde vivimos las interminables rutas de un efímero encuentro.

Yo aprendía contigo lenguajes paralelos: el de esa geometría de tu cuerpo que me llenaba la boca y las manos de teoremas temblorosos, el de tu hablar diferente, tu lengua insular que tantas veces me confundía. Con el perfume del tabaco vuelve ahora un recuerdo preciso que lo abarca todo en un instante que es como un vórtice, sé que dijiste " Me da pena, y yo no comprendí porque nada creía que pudiera apenarte en esa maraña de caricias que nos volvía ovillo blanco y negro, lenta danza en que el uno pesaba sobre el otro para luego dejarse invadir por la presión liviana de unos muslos, de unos brazos, rotando blandamente y desligándose hasta otra vez ovillarse y repetir las caída desde lo alto o lo hondo, jinete o potro arquero o gacela, hipogrifos afrontados, delfines en mitad del salto. Entonces aprendí que la pena en tu boca era otro nombre del pudor y la vergüenza, y que no te decidías a mi nueva sed que ya tanto habías saciado, que me rechazabas suplicando con esa manera de esconder los ojos, de apoyar el mentón en la garganta para no dejarme en la boca más que el negro nido de tu pelo.

Dijiste "Me da pena, sabes", y volcada de espaldas me miraste con ojos y senos, con labios que trazaban una flor de lentos pétalos. Tuve que doblarte los brazos, murmurar un último deseo con el correr de las manos por las más dulces colinas, sintiendo como poco a poco cedías y te echabas de lado hasta rendir el sedoso muro de tu espalda donde un menudo omóplato tenía algo de ala de ángel mancillado. Te daba pena, y de esa pena iba a nacer el perfume que ahora me devuelve a tu vergüenza antes de que otro acorde, el último, nos alzara en una misma estremecida réplica. Sé que cerré los ojos, que lamí la sal de tu piel, que descendí volcándote hasta sentir tus riñones como el estrechamiento de la jarra donde se apoyan las manos con el ritmo de la ofrenda; en algún momento llegué a perderme en el pasaje hurtado y prieto que se llegaba al goce de mis labios mientras desde tan allá, desde tu país de arriba y lejos, murmuraba tu pena una última defensa abandonada.

Con el perfume del tabaco rubio en los dedos asciende otra vez el balbuceo, el temblor de ese oscuro encuentro, sé que una boca buscó la oculta boca estremecida, el labio único ciñéndose a su miedo, el ardiente contorno rosa y bronce que te libraba a mi más extremo viaje. Y como ocurre siempre, no sentí en ese delirio lo que ahora me trae el recuerdo desde un vago aroma de tabaco, pero esa musgosa fragancia, esa canela de sombra hizo su camino secreto a partir del olvido necesario e instantáneo, indecible juego de la carne oculta a la conciencia lo que mueve las más densas, implacables máquinas del fuego. No eras sabor ni olor, tu más escondido país se daba como imagen y contacto, y sólo hoy unos dedos casualmente manchados de tabaco me devuelven el instante en que me enderecé sobre ti para lentamente reclamar las llaves de pasaje, forzar el dulce trecho donde tu pena tejía las últimas defensas ahora que con la boca hundida en la almohada sollozabas una súplica de oscura aquiescencia, de derramado pelo. Más tarde comprendiste y no hubo pena, me cediste la ciudad de tu más profunda piel desde tanto horizonte diferente, después de fabulosas máquinas de sitio y parlamentos y batallas. En esta vaga vainilla de tabaco que hoy me mancha los dedos se despierta la noche en que tuviste tu primera, tu última pena. Cierro los ojos y aspiro en el pasado ese perfume de tu carne más secreta, quisiera no abrirlos a este ahora donde leo y fumo y todavía creo estar viviendo.

Julio Cortázar





YOUR MOST PROFUND SKIN

Every amorous memory retains its madeleines, and I want you to know, wherever you are, that mine is a fragrance of blond tobacco that carries me back to the ripeness of that night, to the luminous moment of your most profound skin. Not the tobacco that one inhales, the smoke that papers one's throat, but that vague, equivocal scent that the pipe leaves on one's fingers, which at a certain moment, with some distracted gesture, raises its whip to summon your memory, the shape of your back against a sail of white sheets.

Don't look at me out of your absence with that rather childlike gravity that makes of your face a young Nubian Pharaoh's mask. I think we always understood that we would give each other only the pleasures and casual excitements of drink and empty midnight streets. But I retain more of you than that; in my memory you reappear nude, turned over: Our more precise planet was that bed where slow, imperious geographies were born of our travels, of welcome or resisted departures, of embassies with baskets of fruit or hidden bowmen; and with each pool, each river, each hill and plain, we won new territories amid the obscure murmurings of allies and enemies. O traveler of yourself, machine of forgetfulness! And now I pass my hand across my face with a distracted gesture and the fragrance of tobacco on my fingers brings you back to tear me away from my accustomed present, to show your antelope form once again on the screen of that bed where we traced the interminable paths of an ephemeral encounter.

With you, I learned parallel languages: the one of your body's geometry that filled my mouth and hands with tremulous theorems, the one of your different speech, your insular language that often confused me. With the tobacco scent, a precise memory now returns that holds the entirety of a moment that was like a vortex. I remember that you said "Don't" and I didn't understand, because I thought that nothing could trouble you in that tangle of caresses that made of us a skein of black-and-white coils, in that slow dance where we each pressed against the other to relent to the soft pressure of muscles, of arms, revolving slowly and unraveling to form yet another skein, repeating the passage from top to bottom, rider to colt, archer to gazelle, like hippogriffs face to face, dolphins arrested in mid-leap. Then I knew that your complaint was another word for modesty and shame and that you could not satisfy this new thirst as you had the others; you pushed me away in supplication, with that manner of hiding your eyes, of putting your chin against your throat to keep all but the black haunt of your hair from entering my mouth.

You said "Please don't," and from where you lay on your back you looked at me with eyes and breasts, with lips that traced a flower of slow petals. I had to open up your arms, to whisper an ultimate desire with my hands that passed over the sweetest hills, feeling you relent little by little and turn on your side to offer the silky wall of your back, where a thin shoulder blade was the wing of a fallen angel. I troubled you and from your hesitation would be born the perfume that now returns me to the modesty that preceded another accord, the final one, that carried us to another trembling response. I know that I closed my eyes, that I lapped the salt of your skin, that I descended, turning you back, feeling your mid-section like the taper in a pitcher where hands are thrust in ritual offerings; at a certain moment, I became lost in the hidden, narrow path that denied my lips their pleasure while everywhere, from your highlands and low countries, your modesty murmured in abandonment of its final resistance.

With the fragrance of the blond tobacco on my fingers rises again the stammer and the tremor of that dark encounter; I know that my mouth sought your trembling mouth, the only lip that still encircled your fear, the ardent pink-and-bronze contour that admitted my farthest voyage. And as always, I didn't feel in that rapture what memory brings back to me now through a vague scent of tobacco, but that musky fragrance, that exquisite shadow forged a secret path out of its necessary momentary forgetting, an unnamable game of flesh that hid from awareness the movement of the most dense and implacable machines of fire. There was no taste or scent then, your most hidden country appeared as image and contact, and only today my fingers tainted with tobacco bring back to me that moment when I stretched across you to slowly reclaim the keys of passage, to ravish the sweet space where your modesty preserved its final defenses, when with your mouth pressed into the pillow you sobbed in supplication, in deep acquiescence, your hair spread over the pillow. Later, you understood and you were no longer ashamed; you ceded to me the city of your most profound skin from many different horizons, after fabulous sieges, negotiations and battles. In this vague vanilla of tobacco that today taints my fingers opens the night of your first and final hesitation. I close my eyes and breathe in the past the fragrance of your most secret skin; I don't want to open them again to this present where I read and smoke and imagine I'm still alive.

Julio Cortázar

http://bondiviewertest.azurewebsites.net/DataView/Article/PB?issueKey=19860201&articleKey=19860201057





TENİNİN EN DERİNLERİ SENİN

Her sevgili düşünce kendi madlenlerini içinde saklar, benimki de -bilmeni isterim, her neredeysen- beni senin bir başak gibi en olgunlaştığın geceye, teninin en derinliklerinin çakan şavkına sürükler. Ne içe çekilen bir nefes sigara, ne boğazı alan duman, yalnızca piponun parmaklarda bıraktığı o belli belirsiz, tanımlanması güç koku, gelişigüzel bir an gelir, amaçsız bir devinim, çarşafların aklığı üstünde sırtının koyu gölgesi.

Yüzünü Nubyalı genç bir firavun maskesine çeviren biraz da çocuksu ağırbaşlılıkla bakma bana yokluğun içinden. Sanırım birbirimize hep yalnızca içkinin, boş geceyarısı sokaklarının hafifmeşrep şenlikleri ile zevklerini verebileceğimiz aramızda bir sır değildi. Bende senden tüm bunlardan daha fazlası kaldı; ama belleğime çırılçıplak ve altüst dönüyorsun, gezegenimiz tam olarak bu yataktı; hep yolculuklarımızdan, sevilesi ve karşı çıkılan onca yola koyuluşumuzdan, ellerinde çiçek sepetleriyle elçilerden, saklanmış okçulardan usul aksak doğmakta olan saltanat coğrafyaları bu yataktı; iliğimizi tüketen gecelerde, yandaşlarımızın ya da düşmanlarımızın tam ayrımsayamadığımız mırıltıları arasında her bir kuyu, her bir akarsu, tepe, düzlükle zemin kazandık.

Ah kendi kendinin yolcusu, unutuşun çarkı! Ve derken dalgın bir tavırla elimle yüzümü sıvazlıyorum öylesine, bir kez daha seni bana taşıyor parmaklarımdaki tütün kokusu, beni söküp götürmeye geliyor, işte o tanıdık şimdiki zamanımdan, o geçici buluşmamızın tükenmek bilmez yollarını birlikte yürüdüğümüz ortak döşeğimizin perdesine vuran panter gölgeni gösteriyor.

Seninle öğrenmiştim ben koşut dilleri: Titreşen teoremlerle ellerimi ve ağzımı dolduran geometrisini senin bedeninin, o bedenin apayrı konuşmasını, hep kafamı karıştıran o kendine özgü dilini senin. Tütün kokusuyla birlikte, tıpkı her şeyi içine katarak bir anafor gibi tek bir an'a dönüştüren bir anı dönüp geliyor aklıma; dediklerini anımsıyorum: "Canımı acıtıyorsun, yapma"; hiçbir şey anlamamıştım, bizi akla kara birbirine katışmış bir yumağa dönüştüren okşayışların karmaşasında, birbirimize yaslandığımızda, kasların, kolların yumuşacık baskısına benliğimizi bırakarak yaptığımız o usul dansta, yavaşça, yumuşacık birbirimize dolanarak ve yeni bir yumak oluşturmak üzere yeniden çözülerek, bir tepede bir altta, bir at binicisi bir tay, bir okçu bir marala dönüşerek, yüz yüze bakan başı, kanadı kuş kendi at söylence yaratıkları gibi ya da sıçrayışlarının ortasında donakalmış yunuslar gibi oynaştığımızda senin canını acıtacak bir şeyin olabileceği aklımın ucundan geçmezdi. O zaman ağzındaki acı sözcüğünün utancın ve gizliliğin öteki adı olduğunu öğrendim, benim az önce giderdiğin susuzluğumun yenilenmesiyle, böyle gözlerini kaçırarak, yalvararak uzaklaştırman beni, ağzımı saçlarının kapkara yuvasına kapılmaktan korumak için çeneni boynuna çekerek yakınman bu anlama geliyordu ancak.

"Canımı yakıyorsun, yapma" demiştin. Sere serpe uzandığın yerden bana gözlerinle, göğüslerinle dönmüş, usul taç yapraklarıyla bir çiçeği çizen dudaklarınla bakıyordun. Kollarını kavuşturmam, en tatlı tepeciklerinden ellerimi geçirirken en son isteğimi mırıldanmam gerekmişti, böylece azar azar kendini bırakıp yan dönerek, düşmüş bir meleğin kanadı olan incecik kürek kemiğinle sırtının ipek yolunu bana açtığını duyumsamıştım. Canını yakıyordum; bu acıdan, beni şimdi senin duyduğun utanca, ikimizi yine bir başka sarsılan tepkimeye yüceltecek uyumumuzun, o sonuncu dalgadan önceki uyumumuzun öncesindeki utancına döndürecek olan koku doğacaktı. Biliyorum gözlerimi kapadım, tenindeki tuzu yaladım dilimle, seni kendime çevirerek aşağıya, böbreklerini duyumsayana değin bir testinin daralan boynundaki ellerin bir törensi sunudaki dizemiyle kaydım. Bir an dudaklarımdan zevkini esirgeyen o gizli, dar yolda kendimi yitirdim. Öte yandan, utancın bana, coğrafyanın ta ötelerinden, yüksekteki yaylalarından, ta uzaklardan direncinin son kalesinin düştüğünü fısıldıyordu.

Parmaklarıma sinmiş sarı tütün kokusundan bu karanlık buluşmanın sarsılışı ve sabuklamaları yükselmekte bir kez daha. Biliyorum, ağzımla senin titreyen ağzını aramıştım, hala korkunu kuşatan o benzersiz dudağı, en derine giden yolculuğuma açtığın alev alev yanan gülkurusu bronz karışımı kuşağı. Üstelik her zaman olduğu gibi, şimdi bu belli belirsiz tütün kokusunun bana taşıdıklarını o kendinden geçme anında duyumsamamıştım bile. Ama o misk kokusu, o tarçından gölge, zorunlu ve anlık unutkanlıktan açılan gizli geçitten yol aldı; ateşin en yoğun ve en amansız çarklarını devinime geçiren şeyi bilinçten saklayan etin adlandırılamaz bir oyunu bu unutkanlık. Ne bir tattın, ne bir koku o zaman, en saklı ülken kendini bir imge ya da dokunuşla ortaya koyuyordu ve ancak bugün böylesi tütün lekesi olmuş parmaklar beni, geçidin anahtarlarını ele geçirmek için usulca senin üstüne uzandığım, saçların yastığa saçılmış, ağzın yastığa kapanmış, derin bir uysallıkla, bir kabullenme yakarışıyla hıçkırdığın, acının ve utancının son direncini dokuduğu o tatlı uzamı zorladığım an'a taşımakta.

Sonradan anlamıştın ve acı duymadığını ayrımsamıştın, bana türlü çevrenlerden teninin en derinlerinin kentini bırakmıştın, nice görkemli kuşatmalardan, karşılıklı anlaşma görüşmelerinden ve ateşli çatışmalardan sonra. Bugün parmaklarımı sarartan bu belli belirsiz tütün vanilya karışımı koku, senin ilk ve son acının ve utancının gecesine uyandırıyor beni. Gözlerimi kapatıyorum, geçmişteki senin en gizli etinin kokusunu çekiyorum içime ve kitap okuduğum, sigara içtiğim ve hala yaşamakta olduğuma inandığım şimdiye açmak istemiyorum gözlerimi.

Julio Cortázar


Bodyscape by Horacio Cardozo (Argentina)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder