19 Şubat 2014 Çarşamba

Anne Sexton - (Just Once)

"Anne Sexton sometimes seemed like a woman without skin. She felt everything so intensely, had so little capacity to filter out pain that everyday events often seemed unbearable to her. Paradoxically it is also that skinlessness which makes a poet. One must have the gift of language, but even a great gift is useless without the other curse: the eyes that see so sharply they often want to close."

Erica Jong, about the poet Anne Sexton - (27 October 1974)



JUST ONCE

Just once I knew what life was for.
In Boston, quite suddenly, I understood;
walked there along the Charles River,
watched the lights copying themselves,
all neoned and strobe-hearted, opening
their mouths as wide as opera singers;
counted the stars, my little campaigners,
my scar daisies, and knew that I walked my love
on the night green side of it and cried
my heart to the eastbound cars and cried
my heart to the westbound cars and took
my truth across a small humped bridge
and hurried my truth, the charm of it, home
and hoarded these constants into morning
only to find them gone.

Anne Sexton





"Anne Sexton bazen bana derisi olmayan bir kadın gibi görünürdü. Her şeyi o kadar derinden hissederdi ki, acıyı filtreleyebilecek çok az kapasitesi vardı, günlük hayatın basit olayları bile çoğu zaman ona dayanılmaz gelirdi. Ancak paradoks olarak, bu derisizlik hali bir insanı şair yapar. Bir insan dil yeteneğine de sahip olmalıdır tabii. Ama bu büyük yetenek bir lanetle birleşmezse işe yaramaz: bu lanet, keskin gözlere sahip olmaktır. O gözler o kadar keskindir ki, çoğu kez kapanmak ister."

Erica Jong, "Anne Sexton’ı Anımsamak" - (27 Ekim 1974)



SADECE BİR KEZ

Sadece bir kez bildim yaşam ne için.
Boston’da, öyle aniden, anladım;
Charles Nehri boyunca yürüdüm oraya,
kendilerini kopya eden ışıkları izledim,
ağızlarını opera şarkıcıları gibi kocaman
açan, pır pır yanıp sönen neonları;
yıldızları saydım, küçük yol arkadaşlarımı,
yaralı papatyalarımı, ve bildim
yürüttüğümü onun gece yeşili yüzünde aşkımı, ve
ağlattığımı kalbimi doğuya giden arabalara ve
ağlattığımı kalbimi batıya giden arabalara ve taşıdım
gerçeğimi küçük kambur bir köprünün üstünden
ve gönderdim gerçeğimi, tılsımını, aceleyle eve
ve biriktirdim bu değişmezleri sabaha
gitmiş olduklarını görmek için sadece.

Anne Sexton

Çeviri: Nurduran Duman


Anne Sexton

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder